เมื่อกระซิบใกล้ๆหูของนางเสร็จหวังเฟยหลงเขาก็ถอยออกมาด้วยรอยยิ้มเ้าเล่ห์ ก่อนเขาจะออกไป สิ่งที่เขาเขียนให้คือ สมุนไพรที่ใช้แช่ร่างกายในระดับแรก มันเหมือนกับที่หวังเฟยหลงแช่อยู่ และหากฝึกฝนถึงระดับขัดเกลาระยะปลาย ต้องให้น้องของนางมาหาเขาเพื่อถ่ายถอดเทคนิคโคจรอีก ถึงจะสามารถเริ่มฝึกฝนจริงๆจังๆได้ หวังเฟยหลงไม่ได้เถียงกับนางต่อ เขาลงไปข้างล่างเพื่อไปจัดการธุระของเขาต่อ ส่วนนางก้มลงไปดู นอกจากเศษกระดาษที่เธอสนใจ ตอนนี้เธอสนใจหินที่หวังเฟยหลงวางเอาไว้มากกว่า ด้วงตาของนางเบิกโตด้วยความประหลาดใจ นางไม่คิดว่าหวังเฟยหลงจะมีสิ่งนี้ไว้
“ หินิญญาระดับกลาง!? เ้าเป็ใครกันแน่ ”
“ เดี๋ยวนะ!! เมื่อกี้เขาเรียกข้าว่า ิซูเมิ่ง เขารู้ชื่อข้า!! เ้ามีความลับมากมายจริงๆ!! สักวันข้าจะต้องรู้ให้ได้ว่าเ้าเป็ใคร!? ”
หลังจากออกจากห้อง หวังเฟยหลงก็ไปคุยกับเซี่ยถิงถิงๆ จากนั้นไม่นาน ตาแก่ซินกู้เหลินก็เดินตามออกมาหาเขา เพื่อมอบป้ายแขกกิตติมศักดิ์ของสมาคมการค้าทมิฬ พร้อมทั้งยังสั่งให้เซี่ยถิงถิงจัดการเื่สร้างโรงตีเหล็กตามความ้าของหวังเฟยหลงอีก ทำให้พนักงานทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์รวมถึง เซี่ยถิงถิงประหลาดใจมาก เพราะมันคือครั้งแรกที่พวกเขาได้เห็นป้ายแขกกิตติมศักดิ์ ที่สำคัญคือผู้จัดการสาขาไม่มีสิทธิ์ที่จะมอบป้ายนี้ คนที่มอบได้คือคนระดับสูงมากของสมาคมการค้าทมิฬเท่านั้น
แน่นอนว่าหวังเฟยหลงพอรู้เื่ป้ายนี้อยู่บ้าง เขายิ้มและขอบคุณตาแก่ตามมารยาท พร้อมบอกให้ทุกคนที่เห็นเหตุการณ์เก็บเื่นี้เป็ความลับ จากนั้นหวังเฟยหลงก็กลับตระกูลพร้อมขบวนของสมาคมการค้าทมิฬที่มาจัดการเื่สร้างโรงตีเหล็ก หวังเฟยหลงที่นำขบวนขนาดใหญ่มาทำให้ทุกคนในตระกูลตกตะลึงด้วยความประหลาดใจ หวังกังและเหล่าผู้าุโต่างรีบออกมาต้อนรับเซี่ยถิงถิงที่เป็ถึงผุ้จัดการประมูลด้วยความนอบน้อมและพยายามพูดขอโทษนางเผื่อหวังเฟยหลงไปก่อเื่ให้สมาคมการค้าทมิฬ
“ พวกท่านเห็นข้าเป็คนเช่นไร ถึงได้ทำเช่นนี้!! ”
“ ก็ตัวสร้างปัญหาไง!! ”
หวังเฟยหลงยิ้มและเกาหัว เขาพูดไม่ออกเพราะมันคือเื่จริง จากนั้นเซี่ยถิงๆก็อธิบายสถานการณ์คร่าวๆโดยไม่เปิดเผยรายละเอียดว่ามันเป็ข้อตกลงของสมาคมการค้ากับหวังเฟยหลงที่จะมาสร้างโรงตีเหล็กให้ รวมถึงเื่ที่หวังเฟยหลงมีบัตร 10 ล้านและใช้หมดไปกับไข่ใบเดียว เมื่อทุกคนรู้ว่าหวังเฟยหลงใช้เงิน 10 ล้านไปกับไข่ใบเดียวพวกเขาถลึงตาใส่หวังเฟยหลงอย่างพร้อมเพียงแต่ไม่ได้พูดอะไรต่อหน้าแขก หวังเฟยหลงยักไหล่ด้วยรอยยิ้ม จริงๆเื่นี้ปิดไม่มิดอยู่แล้ว อย่างไรคนข้างนอกก็ต้องพูดกันและข่าวก็จะมาถึงตระกูลเอง
หลังจากเซี่ยถิงถิงส่งมอบไข่รวมถึงจัดการเื่สร้างโรงตีเหล็กคร่าวๆไว้แล้ว นางก็กลับโดยปล่อยให้คนงานสร้างกันไป การสร้างใช้เวลาประมาณ 7 วัน โดยอยู่ด้านข้างบ้านของหวังเฟยหลง แต่มันก็ยังถือเป็พื้นที่ในเขตของหวังเฟยหลง เขาจึงไม่จำเป็ต้องขออนุญาตให้ และเขาถูกหวังกังและเหล่าผู้าุโเรียกตัวไปพบ แน่นอนว่าเขาต้องไปแต่เขาเรียกแม่เขาไปด้วย เพราะเขารู้ว่าตาแก่หัวหงอกเ่าั้จะพูดเื่อะไร แค่พ่อของเขาคนเดียวคงกันจากเหล่าตาเฒ่าที่หิวกระหายไม่อยู่
“ เฟยหลง ทำไมเ้าพาแม่ของเ้ามาด้วยละ ข้าเรียกแค่เ้าไม่ใช่หรือไง!? ”
“ แล้วข้ามาไม่ได้หรือไง!? ”
“ ได้!! ใครจะห้ามเ้ากัน ข้าแค่ถามเฉยๆ ”
หวังกังเห็นฉินเพ่ยมาด้วยก็ถามด้วยความสงสัย แต่เหมือนว่านางจะอารมณ์ไม่ดีถึงได้พูดกลับมาด้วยนน้ำเสียงไม่พอใจ เขาถึงกับรู้สึกหงอ ส่วนผู้าุโคนอื่นๆต่างพากันมองหน้าด้วยความวิตกกังวล รวมถึงผู้าุโหนึ่งด้วย หวังเฟยหลงที่เห็นท่าทีของเหล่าผู้าุโก็รู้สึกสุขใจขนอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา
“ เอาละ ข้ากับท่านแม่ไม่ค่อยมีเวลา พวกท่านมีเื่อะไรรีบพูดมาเสียดีกว่า ”
“ ก็ได้ ข้าจะเข้าเื่เลยแล้วกัน พวกผู้าุโต่างก็สงสัยว่าเ้ามีความสัมพันธ์อะไรกับสมาคมการค้าทมิฬกันแน่ แล้วทำข้อตกลงอะไรกัน เหตุใดพวกเขาถึงได้ดูแลเ้าดีนักถึงขั้นสร้างโรงตีเหล็กส่วนตัวอีก ”
“ มันคือเื่ของข้า ไม่ได้เกี่ยวกับตระกูลเสียหน่อย จะรู้ไปทำไมกัน ”
หวังกังนั้นนิ่งเงียบ เหตุผลที่เขาต้องเรียกหวังเฟยหลงมาเพราะเหล่าผู้าุโ้าทราบเื่ราวและเป็การบีบบังคับเอาผลประโยชน์จากหวังเฟยหลง แม้เขาพยายามจะห้ามแล้วแต่มันก็มีกฎที่เกี่ยวข้องกับตระกูลอยู่ ดังนั้นเขาจึงต้องทำตามที่เหล่าผู้าุโเรียกร้องบ้าง ส่วนเหล่าผู้าุโทั้งหลายต่างก็หน้าซีดเมื่อได้ยินคำพูดหวังเฟยหลง ผู้าุโหนึ่งทนไม่ได้จึงลุกขึ้นทุบโต๊ะ
“ เฟยหลง เ้าเป็คนตระกูลหวัง เ้าจะไม่เกี่ยวข้องกับตระกูลหวังได้อย่างไร โรงตีเหล็กที่เ้าสร้างมันก็ต้องเป็ส่วนหนึ่งของตระกูลหวัง เ้าไม่คิดจะทำเพื่อตระกูลหรือ ”
“ ทำเพื่อตระกูล? ท่านอย่าทำให้ขำไปหน่อยเลย พวกท่านเคยทำเพื่อข้าหรือไม่ มีเพียงพ่อ แม่ น้องสาวข้าเท่านั้นที่ทำเพื่อข้า แล้วเื่โรงตีเหล็กพวกท่านคงลืมไปแล้วกระมั้งว่าพวกท่านเป็ฝ่ายปฏิเสธที่จะมีส่วนเกี่ยวข้องไปเอง ในการประชุมครั้งก่อน ”
“ ใช่ เื่โรงตีเหล็กข้าพูดเช่นนั้นก็ย่อมเป็เช่นนั้น แล้วเื่ที่เ้าใช้จ่ายเงิน 10 ล้านเพื่อไข่สัตว์อสูรละ เ้าจะหาคำอธิบายใดมา ”
“ ทำไมข้าจะต้องให้คำอธิบายกับพวกท่านด้วย ในเมื่อมันเป็เงินที่ข้าหามา!? ”
“ เ้าคงลืมไปแล้วกระมั้งว่าก่อนหน้านี้เ้าได้รับทรัพยากรไปจากตระกูลมากมายเพื่อรักษาร่างกายของเ้า เ้าไม่คิดจะตอบแทนตระกูลเลยหรือไง ขอเพียงเ้าส่งมอบเงินให้ตระกูลหรือไม่เ้าก็ส่งไข่อีแร้งเพลิงให้ตระกูล พวกเราเหล่าผู้าุโจะรับผิดชอบในการเลี้ยงดูมันเพื่อเป็กำลังให้ตระกูลเอง ”
เป้าหมายที่แท้จริงของพวกเขาไม่ใช่โรงตีเหล็กแต่เป็เื่เงินจำนวนมหาศาล พวกเขา้าส่วนแบ่ง อย่างน้อยพวกเขาก็้าไข่สัตว์อสูรใบนั้นโดยไม่ต้องออกแรง หวังเฟยหลงรู้สึกแขยงพวกคนประเภทนี้ที่สุด แต่ก่อนที่หวังเฟยหลงจะได้พูดอะไรต่อ แม่ของเขา ฉินเพ่ยก็พูดขึ้นมาก่อน
“ พวกท่านลืมไปแล้วหรอ? ว่าทรัพยากรที่หามารักษาร่างกายของหวังเฟยหลงนั้นมาจากทรัพยากรส่วนตัวพวกข้าสองคน พ่อแม่ หาใช่ของพวกเ้า แล้วพวกเ้ายังมีหน้ามาเรียกร้องให้ลูกข้าต้องตอบแทนให้ตระกูล พวกเ้าแก่จะเลอะเลือนแล้วหรืออย่างไร!? ”
“ ฉินเพย ระวังคำพูดของเ้าด้วย!! เ้าจะเข้าใจอะไร ”
“ ข้าไม่เข้าใจเื่ตระกูลเท่าใดนักหรอก แต่ข้าเข้าใจว่าพวกเ้า้าไข่สัตว์อสูรหรือไม่ก็เงินที่เป็ของลูกข้า หากพวกเ้ายังกล้ารังแกหรือบีบบังคับลูกข้าอีก พวกตาเฒ่าเ้าเล่ห์อย่างพวกเ้าจะได้เจอดีจากข้าแน่…ลูกแม่ เราไปกันเถอะ อย่าไปอยู่ต่อให้เสียเวลา แล้วก็ หวังกัง คืนนีี้เ้านอนนอกบ้าน เพราะไม่อาจปกป้องลูกตัวเองได้ ”
เมื่อพูดจบ สองแม่ลูกก็เดินจากไปทันที ส่วนหวังกังได้แต่ยิ้มแห้งๆ อย่างไรเขาก็ไม่ยอมให้ลูกเขาเสียเปรียบอยู่แล้ว เขาเพียงเรียกมาแล้วค่อยปกป้องลูกอีกที กลายเป็วันนี้เขาต้องนอนนอกบ้านจริงๆเสียอย่างนั้น แต่เื่ยังไม่จบ เหล่าผู้าุโต่างร้องเรียนไม่ว่าอย่างไรตระกูลต้องได้ไข่ใบนั้นมาดูแล หรือไม่ก็ต้องได้โรงตีเหล็กขั้นสูงนั้นมา เหมือนพวกเขาจะไม่ยอมง่ายๆ หวังกังก็เริ่มหมดความอดทนเช่นกัน เขาลุกขึ้นและปลดปล่อยพลังไปทั่วทั้งห้องกดทับเหล่าผู้าุโทั้งหมดและพูดด้วยน้ำเสียงเ็า
“ เื่ราวพวกท่านรู้อยู่แก่ใจ แต่ยังกล้าเรียกร้องจากลูกของข้า หากพวกท่านยังเรียกร้องเื่ไร้สาระ ข้าจะไม่ออดทนอีกต่อไป ”
เมื่อเหล่าผู้าุโได้ยินและได้รับแรงกดดันจากหวังกัง พวกเขาต่างก็เงียบไปโดยเฉพาะผู้าุโหนึ่ง ตอนนี้พวเขาไม่สามารถทำอะไรได้ เพราะไม่ใช่เพียงหวังกัง แต่ฉินเพ่ยก็ออกหน้าปกป้องหวังเฟยหลงแล้ว ตอนนี้หวังเฟยหลงไม่ต้องพึ่งพาตระกูล แต่กลับกลายเป็ตระกูลที่อาจจะต้องพึ่งพาหวังเฟยหลงแทน
หวังเฟยหลงกลับมาถึงบ้าน เขาพูดคุยกับแม่เล็กน้อยก่อนที่แม่จะกลับไปบ้านของตัวเอง เมื่อแม่กลับบ้านหวังเฟยหลงจึงเข้าไปในโลกของแหวนมิติจักรพรรดิ เขาเริ่มการสร้างโลกภายในแหวนมิติจักรพรรดิตามแบบที่เขาชอบ พื้นที่ทั้งหมดมีมากกว่าหนึ่งอาณาจักร หวังเฟยหลงแบ่งพื้นที่ทั้งหมดออกเป็ทิศห้าทิศ สายฟ้า,ลม,ฝน,หิมะ,ูเาไฟ,และตรงกลางเป็พื้นที่อาศัย เพื่อนบ้านพักตากอากาศตามจิตนการของเขาอิงจากโลกเดิม โดยสร้างคลังเก็บของแยกไว้ต่างหาก และหน้าบ้านก็มีทะเลสาบ พื้นที่ตรงกลางมีประมาณ บริเวณรอบๆมีมีป่าไม้ ูเา แม่น้ำ และอื่นๆโดยรวมแล้ว พื้นที่ตรงกลางมีขนาดเป็ 1 ในสิบของพื้นที่ทั้งหมดโดยจะเรียกว่าพื้นที่ส่วนกลาง และห้าพื้นที่ที่เหลือจะถูกแบ่งออกเป็เท่าๆกัน
“ เหมือนกับการเล่นเกมสร้างโลกเลยแฮะ แค่อิสระมากกว่า ”
“ ไข่จักรพรรดิอสูร? ส่วนวิธีการฟักมัน…ยุ่งยากนิดหน่อย เอาไว้ที่บ้านก่อนแล้วกัน ”
พอตกเย็นหวังกังก็มาเพื่อพูดคุยกับหวังเฟยหลง แน่นอนว่าหวังเฟยหลงรู้อยู่แล้วว่าหวังกังจะปกป้องสิทธิ์ของเขา แต่แม่โกรธที่ยังต้องเรียกเขาไปอีกต่างหาก วันนี้หวังกังต้องนอนบ้านหวังเฟยหลงไปก่อน
“ ท่านพ่อ!! ข้า้าไปป่าโขดหิน ”
“ ข้ารู้ว่าเ้าแข็งแกร่งขึ้นแล้ว แต่เื่นี้?? ”
“ ข้า้าประการณ์น่ะ ท่านพ่อไม่ต้องห่วง ข้าจะไปกับตงหยางและเซียงหลาน และจะไม่ฝืนตัวเอง ”
“ ข้าเข้าใจแล้ว อย่าลืมละ ความปลอดภัยของตัวเองต้องมาก่อน ”
เช้าวันต่อมาหวังเฟยหลงเดินทางไปยังป่าโขดหิน พร้อมกับตงหยางและเซียนหลาน ตามชื่อของมัน เป็ป่าที่มีต้นไม้ใหญ่และยังมีโขดหินมากมาย มีสัตว์อสูรมากมายั้แ่ระดับ 1 ถึง ระดับ 5 โดยระดับ 1 จะเทียบเท่ากับระดับขัดเกลา รอบนอกของป่าจะเป็สัตว์อสูรระดับ 1 ยิ่งลึกมากขึ้นก็จะยิ่งเจอสัตว์อสูรที่แข็งแกร่งมากขึ้น
เมื่อไปถึง หวังเฟยหลงก็ได้กำชับกับทั้งสองคนว่า ห้ามสอดมือเข้ามายุ่งเด็ดขาด จริงๆแล้วเขาไม่้าเอาทั้งสองคนมาด้วย แต่เพื่อให้พ่อกับแม่สบายใจ หวังเฟยหลงจึงต้องเอามา หวังเฟยหลงค่อยๆเดินเข้าไป เขาเห็นต้นไม้สูงใหญ่ และยังมีโขดหินมากมายกระจายอยู่ทั่วทั้งป่า นอกจากนี้เขายังเห็นสมุนไพร ตามทางแต่มันเป็สมุนไพรที่ไม่ใช่ระดับสูงอะไร ขายก็ไม่ได้ราคามากมาย แต่หวังเฟยหลงก็เกก็บพวกมันทั้งหมดเข้าไปไว้ในพื้นที่ส่วนกลางของโลกในแหวนมิติจักรพรรดิ เพื่อปลูกพวกมันไว้ตามป่าส่วนกลาง
[ หมาป่าเกาะหิน Lv.8 ]
ผ่านไปสักพัก เมื่อเดินเข้าไปลึกมากขึ้นเรื่อยๆ หวังเฟยหลงก็เจอเข้ากับสัตว์อสูรตัวหนึ่ง มันคือหมาป่าเกาะหิน เป็สัตว์อสูรระดับ 1 ระยะปลาย เขาเน้นย้ำกับสองคนว่าห้ามเข้ามายุ่งเด็ดขาด มีสองเหตุผลคือสะสมประสบการณ์ต่อสู้จริง และ EXP เขาไม่้าแบ่ง EXP กับใครตอนนี้เขาต้องเร่งเลเวลของเขาให้เร็วขึ้น
“ พวกเ้าห้ามยุ่งเด็ดขาด!! ”
หวังเฟยหลงเรียกดาบออกมาและพุ่งเข้าไปหาหมาป่าเกาะหิน เขาเปิดใช้สกิล ก้าวไร้เสียง เมื่อถึงระยะประชิด หวังเฟยหลงจึงใช้สกิล ดาบเมฆาเคลื่อน โจมตีต่อเนื่องด้วยความเร็ว 5 ครั้ง สามครั้งแรกมันสามารถหลบได้ แต่สองครั้งที่เหลือด้วยความเร็วที่มากขึ้นจนมันไม่สามารถหลบได้ทัน ทำให้มันโดนฟันไปสองครั้ง แต่เนื่องจากมันเป็หมาป่าที่มีเกาะหิน จึงไม่ได้าเ็มากนัก
จริงๆแล้วเขารู้จัดอ่อนของมัน แต่เขาลองโจมตีไปที่เกาะหินเพื่อจะดูความแข็งแกร่งของมัน หมาป่าเกาะหินโกรธจัดที่ถูกทำให้าเ็ มันพุ่งเข้าหมายจะขย้ำหวังเฟยหลง แต่เขาเอี้ยวตัวหลบและใช้สกิล ดาบขุนเขา โจมตีต่อเนื่อง 3 ครั้ง ครั้งแรกและครั้งที่สองนั้น ไม่ได้ทำให้มันาเ็มากนัก แต่ครั้งสุดท้ายทำให้มันาเ็หนักพอสมควร แม้จะมีเกาะหิน นี้หมายความว่า การโจมตีของหวังเฟยหลงแข็งแกร่งมากพอที่จะทำลายเกาะหินของหมาห่าหินระดับ 1ระยะปลาย
ตอนนี้การเคลื่อนไหวของมันเชื่องช้าลงอย่างมาก ตอนนี้หวังเฟยหลงสามารถเปียบเทียบพลังการโจมตีกับสเตตัสได้คร่าวๆแล้ว เนื่องจากมันาเ็ หวังเฟยหลงจึงได้ตัดสินใจจบการต่อสู้ เขาพุ่งเข้าไปหามันและโจมตีไปที่จุดอ่อนของมัน ทำให้มันตายอย่างรวดเร็ว
[ ท่านสังหารหมาป่าเกาะหิน ]
[ ได้รับ EXP ]
‘ ถือว่าได้ EXP เยอะพอควรเลยนะ ได้เวลาฟาร์มเลเวลแล้วสินะ ’
1K
