“จะเอาเท่าไรล่ะ?”
ผู้ชายวัยกลางคนเอ่ยถามภัณฑิรา ที่นั่งอยู่ที่หน้าโต๊ะทำงาน ถึงปากจะเอ่ยถามแต่สายตาที่มองภัณฑิรา ทำให้หญิงสาวตัวเล็กไม่ชอบสายตาคู่นั้นเอามากๆ เพราะราวกับจะปลดเปลื้องเสื้อผ้าเธอเสียให้ได้ ทั้งยังมองสำรวจไปถึงเนื้อแท้ภายในอะไรอย่างนั้นเลย
“ว่าจะขอยืมสักห้าแสนค่ะ”
ภัณฑิราครุ่นคิดอยู่ชั่วขณะหนึ่ง ก่อนจะแจ้งจำนวนเงินที่้าจะกู้ยืมให้ผู้ชายวัยกลางคนคนนั้นรับทราบ ที่เธอ้ายืมมากขนาดนี้ ก็เพราะจะเอาไปเผื่อไว้ จนกระทั่งแม่ของเธอรักษาจนหายดี
“ห้าแสนเลยเหรอ ถ้ามากขนาดนี้ มีอะไรมาจำนองล่ะ?”
ผู้ชายวัยกลางคนนั้น รู้ถึงจำนวนเงินที่ภัณฑิรา้าจะกู้ยืม ก็ถามถึงสิ่งที่จะเอาเป็หลักประกัน เพราะเงินห้าแสนบาทนี้ไม่ใช่น้อยๆ เลย หากจะกู้ยืมก็ต้องมีอะไรมาหลักทรัพย์มาเป็หลักประกัน อย่างเช่น โฉนดที่ดิน รถยนต์ เป็ต้น
“เอ่อ!... ไม่มีค่ะ”
ภัณฑิรามองหน้าผู้ชายวัยกลางคนตรงหน้า ซึ่งผู้ชายวัยกลางคนคนนั้นไม่ได้เป็เดือดเป็ร้อนอะไรเลย แต่เธอสิที่รู้สึกว่ากำลังจะไม่มีหวังที่จะได้กู้ยืมเงินซะแล้ว เพราะคำถามหาสิ่งที่จะเอามาเป็หลักประกันนี้ เธอไม่มีอะไรเลยสักอย่าง ที่บ้านน่ะเหรอ ก็เป็บ้านเช่า ไม่ใช่บ้านของแม่หรือของเธอ
“ไม่มีอะไรมาจำนอง ก็ให้กู้ยืมเงินไม่ได้หรอกนะ”
เสียงที่พูดดังขึ้นมาไม่ใช่เสียงของผู้ชายวัยกลางคน ที่นั่งอยู่ตรงข้ามกับภัณฑิรา แต่เป็เสียงผู้หญิงที่กำลังเดินมาที่โต๊ะ ที่เธอกับผู้ชายวัยกลางคนนั่งกันอยู่ และพอผู้ชายวัยกลางคนได้ยินเสียงแหลมๆ ดุๆ ก็มีท่าทางหัวหดไปในทันที
“หนูไปกู้ยืมกับคนอื่นเถอะ หากไม่มีอะไรมาจำนองอย่างนี้ เพราะที่นี่จะต้องมีที่ดิน หรืออะไรก็ได้ที่มีมูลค่า มาจำนองเอาไว้กับเรา เราถึงจะให้กู้ยืมเงิน”
ผู้หญิงคนนั้นเดินเข้ามาจับไหล่ของผู้ชายวัยกลางคน โดยส่งสายตาเข้มดุอย่างรู้ทันให้ผู้ชายวัยกลางคน แล้วหันมามองใบหน้าสวยหวานของภัณฑิรา ด้วยสายตาดูจะแข็งกระด้าง คำพูดที่พูดบอกออกมาก็ดูจะแข็งกระด้างไม่แพ้กัน ภัณฑิราไม่ค่อยชอบก็ตรงที่คำว่า ‘หนู’ นี่แหละ เธออายุอานามจะสามสิบแล้ว ยังจะมาพูดว่าหนูๆ อยู่ได้ เธอไม่ใช่เด็กแล้วนะ
“ค่ะ”
ภัณฑิราตอบรับเพียงสั้นๆ แล้วลุกออกจากที่นั่น โดยไม่คิดจะเซ้าซี้และรั้งรออะไรอีก ทุกอย่างชัดเจนในคำพูดที่ได้ยินอยู่แล้ว ภัณฑิราค่อยคิดหาทางใหม่ ตอนนี้ขอไปโรงพยาบาลก่อน เพื่อไปรับแม่ของเธอออกจากโรงพยาบาล ส่วนเื่หาเงินค่อยว่ากันใหม่
“แหม!... ไอ้แก่ เห็นผู้หญิงสาวๆ สวยๆ เป็ไม่ได้เลยนะ งูงี้โผล่เลยนะ”
ขณะที่ภัณฑิราเดินออกมาร้านแห่งนั้น ก็ทันได้ยินเสียงผู้หญิงคนที่เดินเข้ามาดังแว่วตามมา เธอรู้เลยว่าผู้ชายวัยกลางคนคนนั้นคงจะเ้าชู้น่าดู และเธอก็เชื่ออย่างนั้นด้วย เพราะดูจากสายตาที่มองสำรวจเธอ ที่ราวกับจะถอดเสื้อผ้าเธอให้ได้นั้นแล้ว
ภัณฑิราไม่ได้สนใจคำพูดนั้น เธอเร่งรีบเดินทางไปที่โรงพยาบาล ซึ่งเดินทางโดยรถโดยสารประจำทาง ใช้เวลาในการเดินทางประมาณสามสิบนาที เธอก็มายืนอยู่ที่หน้าโรงพยาบาล เธอจึงไม่รอช้า รีบก้าวเดินเข้าไปภายในตึกของโรงพยาบาล
“แม่รอนานไหม?”
ภัณฑิราเอ่ยถามพวงพร ด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม แจ่มใส เนื่องจากไม่อยากจะทำให้แม่ของเธอเป็กังวล พวงพรมองใบหน้าสวยหวานนิ่งเงียบ ปฏิกิริยาที่พวงพรเป็นั้น เป็สิ่งที่ผิดแผกแปลกไปจากปกติ ทำให้ภัณฑิราใจหาย หรือว่าแม่ของเธอจะรู้แล้วว่าเป็โรคมะเร็ง
“ภัณ!... ทำไมต้องปิดแม่ด้วย ทำไมไม่บอกว่าแม่เป็มะเร็งลำไส้”
พวงพรต่อว่าลูกสาวสุดที่รัก ที่ปิดบังความเจ็บป่วยของตัวเองเอาไว้ไม่ให้รู้ หากพวงพรไม่ถามหมอที่เข้ามาตรวจเมื่อไม่กี่นาทีที่แล้ว ก็คงจะไม่รู้ว่าตัวเองเป็โรคอะไร
“แม่! ภัณขอโทษ ภัณไม่อยากให้แม่ไม่สบายใจ ภัณอยากให้แม่เข้มแข็ง ภัณอยากให้แม่หายและอยู่กับภัณไปนานๆ”
ภัณฑิราได้ยินคำพูดตัดพ้อของพวงพร ก็รู้เลยว่าพวงพรรู้แล้ว ว่าไม่สบายเป็อะไร บ่อน้ำตาจึงแตก น้ำใสๆ ไหลรินอาบแก้มนวลเนียนใส ภัทฑิราเข้าไปสวมกอดพวงพรเอาไว้แน่น พร้อมกับเอ่ยบอกความรู้สึกและเหตุผล ที่ทำไมถึงไม่ได้บอกกล่าวให้รับรู้
“แม่ต้องมาเป็ภาระแท้ๆ”
พวงพรไม่ได้โกรธอะไรภัณฑิราเลย พวงพรเข้าใจดีว่าทำไมภัณฑิราถึงไม่ยอมพูดความจริงถึงอาการให้รับรู้ ส่วนตัวพวงพรนั้นไม่ได้อะไรหรอก แต่เป็ห่วงลูกสาวสุดที่รักนั้นแหละ ที่จะต้องทำทุกวิถีทาง เพื่อหาทางรักษาตัวเองให้หายจากโรคที่เป็อยู่นี้ให้ได้
“ภัณไม่เป็ไรแม่ ไม่ว่าจะต้องทำอะไรภัณก็ยอม ขอให้แม่หายจะโรคนี้ให้ได้ แม่ต้องเข้มแข็งและสู้ๆ นะ อย่ายอมแพ้ เราจะสู้ไปด้วยกัน นะแม่”
พวงพรได้ยินคำพูดของลูกสาวสุดที่รัก น้ำตาที่คิดเอาไว้ในตอนแรก ว่าจะไม่ร้องไห้ออกมา ก็พลันไหลรินออกมาเป็สาย อย่างอดทนเอาไว้ไม่ไหว
๓๐๓๐๓๐๓๐๓๐๓๐๓๐๓๐๓๐๓๐๓๐๓๐๓๐๓๐๓๐๓๐๓๐๓๐๓๐๓๐
232
