ณ ที่พักศิษย์สายในของสำนักกระบี่ล่องนภา
"ท่านพ่อ..ท่านได้เริ่มแผนการจัดการไอเ้านั่นบ้างหรือยัง?" หวงจื่อหานที่กำลังคุกเข่าอยู่ต่อหน้าผู้าุโคนหนึ่งในสำนักที่ดูราวกับเป็บิดาของหวงจื่อหานกล่าวออกมาด้วยใบหน้าเคียดแค้นเป็อย่างยิ่ง..หวงจื่อหานคือบุคคลที่สวี่หยุนใช้หนึ่งกระบวนท่าในการเอาชนะทั้งๆที่พื้นฐานการฝึกตนแตกต่างกันถึง 3 ระดับ..
"อืม..มีศิษย์ของสำนักกระบี่ล่องนภาเห็นไอเด็กแซ่ติงนั่นเดินออกมาจากเมืองพร้อมเด็กสาว..ข้าเลยส่งหมาป่าทมิฬถึงห้าตัวไปไล่สังหารมันแล้ว..ป่านนี้มันคงตกตายไปแล้วล่ะ.." ผู้าุโของสำนักกระบี่ล่องนภาที่เป็บิดาของหวงจื่อหานและหวงอี้จือกล่าวออกมาด้วยสีหน้าสงบนิ่ง..เมื่อหวงจื่อหานได้ยินดังนั้นก็แสดงสีหน้ายินดีขึ้นมาในทันทีก่อนจะกล่าวถามออกมา..
"หมาป่าทมิฬเป็ถึงสัตว์อสูรระดับหนึ่งขั้นกลาง..มีใครรู้เื่นี้หรือไม่ท่านพ่อ? หากทางสำนักกระบี่ล่องนภาพบว่าพวกเราทำเช่นนี้กับแขกผู้ทรงเกียรติของหอโอสถ์..ถึงท่านพ่อจะเป็ผู้าุโของสำนักแต่ข้าว่าพวกเราได้โดนลงโทษครั้งใหญ่เป็แน่.." หวงจื่อหานกล่าวออกมาด้วยความกังวลปนความยินดีที่ยังหลงเหลืออยู่จากคำพูดของบิดาหวงจื่อหาน..
"อืม..ข้าได้จ้างนักฆ่าไปลอบสังหารศิษย์ที่บอกที่อยู่ของไอเด็กแซ่ติงนั่นแล้ว..หากไม่มีอะไรผิดพลาดไอเด็กแซ่ติงนั่นมันก็ต้องตกตายอย่างแน่นอน.." บิดาของหวงจื่อหานกล่าวออกมาพร้อมแสยะยิ้มชั่วร้ายออกมาเล็กน้อย..หวงจื่อหานมีสีหน้ายินดีทันทีที่ได้ยินก่อนจะเปลี่ยนสีหน้าอย่างรวดเร็วและกล่าวออกมา..
"ท่านพ่อ..ท่านพ่อหาเบาะแสของไอคนที่มันกล้าทำร้ายน้องอี้จือกับศิษย์น้องหลินเฝ่ยได้บ้างหรือไม่?" หวงจื่อหานกล่าวออกมาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยประกายเกลียดชัง..
"เฮอะ! ตอนนี้ยังหาเบาะแสอะไรไม่ได้เลย..แต่ไม่ใช่ตอนที่ทั้งคู่ตื่นขึ้นมาอย่างแน่นอน..มันกล้าทำร้ายลูกข้า! ข้าจะ..อั่ก!!!" บิดาของหวงจื่อหานกล่าวออกมายังไม่ทันจบจู่ๆบิดาของหวงจื่อหานก็กระอักเืออกมาคำโต..ผ่านไปอีกแค่ไม่นานบิดาของหวงอี้จือก็กระอักเืออกมาอีกสี่ครั้ง...
"ท่านพ่อ! ท่านเป็อะไรหรือไม่!?" หวงจื่อหานกล่าวออกมาด้วยความกังวล..บิดาของหวงจื่อหานมีสีหน้าตกตะลึงก่อนจะกลายเป็ความโกรธเกรี๊ยว..
"บัดซบ!! หมาป่าทมิฬทั้งห้าตกตายหมดแล้ว! มันเป็ใครกัน!!" บิดาของหวงจื่อหานะโออกมาลั่นที่พัก..ศิษย์สายในที่อยู่รอบนอกของที่พักหวงจื่อหานกลายเป็ตื่นตะหนกในทันที..
"ใครกัน? มันช่างรนหาที่ตายยิ่งนักที่ไปหาเื่กับผู้าุโของสำนักกระบี่ล่องนภา.." หนึ่งศิษย์สายในกล่าวออกมาด้วยความตื่นตะหนก..
"เฮอะ! หาเื่ผู้าุโคนไหนไม่หาแต่กับมาหาเื่ผู้าุโที่เป็บิดาของหวงจื่อหาน..นับว่ามันช่างเป็คนโง่งมอย่างแท้จริง" หนึ่งในศิษย์สายในแค่นเสียงออกมาเล็กน้อยก่อนจะกล่าวออกมาเพราะรู้วีรกรรมต่างๆของบิดาหวงจื่อหานเป็อย่างดี..
"ตายหมดแล้ว!? ใครมันเป็คนสังหารหมาป่าทมิฬทั้งห้าของท่านพ่อ!? หรือจะเป็..ติงสวี่หยุน!?" หวงจื่อหานกล่าวออกมาอย่างตกตะลึง..
"เ้าจะบ้าหรืออย่างไร!? ทุกคนในเมืองเซี่ยหลงต่างก็นี้รู้ว่าไอเด็กแซ่ติงที่เป็แขกผู้ทรงเกียรติของหอโอสถ์นั่นอยู่ที่ขั้น 4 ของรวบรวมลมปราณเพียงเท่านั้น..แม้แต่หมาป่าทมิฬเพียงตัวเดียวมันก็ยังไม่สามารถสังหารได้เลยด้วยซํ้า!!" บิดาของหวงจื่อหานที่มีความคิดรอบคอบกว่าบุตรของมันเองกล่าวออกมาด้วยโทสะ..
"งั้นมันเป็ใครกัน?" หวงจื่อหานกล่าวถามออกมาด้วยความสงสัย..
"ข้าจะไปรู้ได้อย่างไร!? การที่มันสามารถจัดการหมาป่าทมิฬห้าตัวติดกันได้..อย่างน้อยมันต้องเป็ขั้น 8 ของรวบรวมลมปราณหรือไม่มันก็ต้องมีพื้นฐานการฝึกตนอยู่ที่ขั้นก่อเมล็ดลมปราณอย่างแน่นอน!" บิดาของหวงจื่อหานกล่าวออกมาอย่างรอบคอบขณะตัดสินไว้ว่าผู้ที่สังหารหมาป่าทมิฬทั้งห้าต้องเป็ผู้ฝึกตนขั้น 8 ของรวบรวมลมปราณเป็อย่างน้อย...
"ผู้ฝึกตนก่อเมล็ดลมปราณ.." หวงจื่อหานมีสีหน้าตกตะลึงออกมาก่อนที่ร่างกายจะสั่นสะท้านเล็กน้อย..
"ก็แค่ก่อเมล็ดลมปราณอันตํ่าต้อย! เ้าเอาโอสถรวบรวมลมปราณระดับควบแน่นขั้นสูงพวกนี้ไป! ภายในหนึ่งสัปดาห์นี้เ้าจะสามารถเลื่อนไปขั้น 7 ของรวบรวมลมปราณได้อย่างแน่นอน!" บิดาของหวงจื่อหานกล่าวออกมาอย่างไม่พอใจนักที่มองเห็นสีหน้าของบุตรก่อนจะโยนโอสถไปให้หวงจื่อหาน 5 เม็ด...
หวงจื่อหานที่มีสีหน้าตกตะลึงเพราะความหวาดกลัวในผู้ฝึกตนก่อเมล็ดลมปราณเปลี่ยนสีหน้าอย่างรวดเร็ว..สีหน้าหวงจื่อหานในตอนนี้กลายเป็ยินดีอย่างยิ่งก่อนจะรีบรับโอสรวบรวมลมปราณระดับควบแน่นขั้นตํ่าทั้งหมดไปอย่างรวดเร็วและกล่าวขอบคุณออกมา..
"ขอบคุณท่านพ่อเป็อย่างยิ่งที่เมตตา! ข้าจะเลื่อนเป็ขั้น 7 ของรวบรวมลมปราณให้ได้ภายในหนึ่งสัปดาห์เพื่อไม่ให้ท่านพ่อผิดหวังอย่างแน่นอน!" หวงจื่อหานกล่าวออกมาด้วยความมุ่งมั่นทำให้บิดาของหวงจื่อหานผงกหัวรับเล็กน้อยก่อนที่หวงจื่อหานจะก้าวเท้าออกจากห้องไป...
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------
"พี่ชาย..ท่านเหนื่อยบ้างหรือไม่ที่อุ้มข้าตลอดทั้งวันแบบนี้?" หลินเสี่ยวโหยวกล่าวออกมาด้วยความห่วงใย..ในตอนนี้สวี่หยุนและหลินเสี่ยวโหยวเดินทางติดต่อกันมาถึง 10 ชั่วยามแล้ว..ตลอดเวลาการเดินทางสวี่หยุนไม่ได้ปล่อยหลินเสี่ยวโหยวออกจากอ้อมแขนเลยแม้แต่นิดเดียว..สวี่หยุนและหลินเสี่ยวโหยวใกล้เดินทางติดต่อกันเป็เวลานานจนตอนนี้จวนจะถึงเมืองเซี่ยหลงเต็มทีแล้ว..
"เสี่ยวโหยวน้องสาวข้าตัวเล็กและเบาขนาดนี้..ข้าจะเหน็ดเหนื่อยเพราะอุ้มเสี่ยวโหยวได้อย่างไร?" สวี่หยุนกล่าวออกมาพร้อมรอยยิ้มอ่อนโยน..ระหว่างทางที่สวี่หยุนและหลินเสี่ยวโหยวเดินทางมาสวี่หยุนพบเจอสัตว์อสูรระดับตํ่ามากมายแต่สวี่หยุนก็สังหารพวกมันอย่างง่ายดายก่อนจะใช้หยดนํ้าจากมีดไม้ในการเก็บแกนอสูรมาทั้งหมด..เมื่อสวี่หยุนและหลินเสี่ยวโหยวพบเจอสัตว์อสูรระดับหนึ่งขั้นกลางหรือสูงกว่านั้นสวี่หยุนก็จะหลบเลี่ยงในทันที..
"ไว้ไปถึงเมืองเซี่ยหลงแล้วเสี่ยวโหยวอยากจะพักผ่อนสักหน่อยหรือไม่?" สวี่หยุนกล่าวถามพร้อมรอยยิ้มอ่อนโยนออกมา..ในตอนนี้สวี่หยุนมีแกนอสูรระดับหนึ่งขั้นตํ่าถึงหนึ่งร้อยกว่าชิ้นแล้ว..นับว่าสวี่หยุนจะไม่ขัดสนเื่การใช้เงินไปอีกสักระยะเลยทีเดียวถ้าสวี่หยุนไม่ได้ใช้เงินฟุ่มเฟือยเกินไป...
"อื้ม! ข้าอยากนอนกอดพี่ชายเต็มทีแล้ว!" หลินเสี่ยวโหยวกล่าวออกมาพร้อมรอยยิ้มน่ารักน่าเอ็นดู..
"ไม่ใช่ว่าตลอดทางที่ผ่านมาเสี่ยวโหยวก็กอดข้ามาตลอดหรือ?" สวี่หยุนกล่าวล้อออกมาพร้อมรอยยิ้มเล็กน้อย..
"อืม..งั้นข้าอยากกอดพี่ชายตลอดเวลาเลย!" หลินเสี่ยวโหยวกล่าวออกมาพร้อมรอยยิ้มก่อนที่จะนำศีรษะของเด็กสาวมาคลอเคลียกับอกของสวี่หยุน..สวี่หยุนหัวเราะออกมาเล็กน้อยก่อนจะเดินทางต่อไปยังทิศทางของเมืองเซี่ยหลง..
ผ่านไปอีกหนึ่งชั่วยามสวี่หยุนและหลินเสี่ยวโหยวก็สามารถมองเห็นเมืองเซี่ยหลงในสุดขอบสายตาได้..สวี่หยุนและหลินเสี่ยวโหยวรีบเดินทางไปยังเมืองเซี่ยหลงที่อยู่เบื้องหน้าในทันที..เวลาผ่านไปเล็กน้อยสวี่หยุนและหลินเสี่ยวโหยวก็สามารถมาถึงเมืองเซี่ยหลงได้ในเวลาพลบคํ่า..สวี่หยุนเช่าโรงเตี๋ยมหนึ่งคืนเช่นเดิมด้วยราคาเพียงหินลมปราณระดับตํ่า 5 ก้อนต่อคืน..
สวี่หยุนอุ้มหลินเสี่ยวโหยวเดินเข้าห้องมาอย่างเงียบๆก่อนที่จะหยิบเอาถังนํ้าใบเดิมออกมาและใช้มีดไม้ควบแน่นความชื้นโดยรอบให้เป็หยดนํ้าเช่นเดิม..สวี่หยุนถอดเสื้อผ้าของหลินเสี่ยวโหยวออกมาโดยที่ไม่มองร่างกายของเด็กสาวเลยแม้แต่น้อยก่อนที่จะนำเด็กสาวแช่ลงไปในถังนํ้าด้วยความอ่อนโยน..สวี่หยุนในตอนนี้นั่งหันหลังให้หลินเสี่ยวโหยวอยู่ข้างถังนํ้า...
"พี่ชาย..พี่ชายไม่มาอาบนํ้ากับข้าหรือ?" สวี่หยุนได้ยินหลินเสี่ยวโหยวกล่าวออกมาทำให้สวี่หยุนร่างกายสั่นสะท้านขึ้นมาในทันที..ถึงแม้สวี่หยุนจะนอนกอดลู่เหมยทุกคืนจดสามารถจดจำร่างกายของสตรีได้อย่างละเอียดมากๆแล้วแต่สวี่หยุนก็ไม่เคยเห็นเรือนร่างใต้เสื้อผ้าของลู่เหมยเลยแม้แต่ครั้งเดียว...
"อะ..เอ่อ..ข้าเป็บุรุษ..เสี่ยวโหยวเป็สตรี..มันไม่เหมาะนักที่บุรุษจะอาบนํ้าร่วมกับสตรีน่ะ.." สวี่หยุนกล่าวอธิบายออกมาอย่างยากลำบากด้วยใบหน้าเขินอายก่อนที่จะได้ยินเสียงหัวเราะเล็กน้อยดังมาจากทางหลินเสี่ยวโหยว..
"พี่ชายเป็คนดีจริงๆ..รอบที่แล้วพี่ชายก็ไม่แอบดูร่างกายข้าเลยแม้แต่น้อย..รอบนี้ก็เช่นกัน.." หลินเสี่ยวโหยวกล่าวออกมาพร้อมรอยยิ้มอ่อนโยนก่อนจะยกมือขึ้นมาลูบใบหน้าของตนเองเล็กน้อย..
"ฮะ..ฮะ..ฮา.." สวี่หยุนหัวเราะแห้งเพื่อลดความเขินอายของตนเองเล็กน้อยก่อนจะหยิบเอาซากศพของหมาป่าสีดำทั้งห้าที่มีรูเต็มร่างกายเพราะเข็มวารีของหลินเสี่ยวโหยว...
สวี่หยุนในตอนนี้ให้ความสนใจทั้งหมดไปที่ซากศพของหมาป่าสีดำทั้งห้าโดยที่ไม่สนใจจะหันไปมองเด็กสาวในสภาพเปลือยกายที่กำลังอาบนํ้าอยู่เลยแม้แต่น้อย..สวี่หยุนหยิบเอามีดไม้ออกมากรีดหนังของหมาป่าสีดำตัวหนึ่งก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบจุดที่แกนอสูรควรจะอยู่..เมื่อสวี่หยุนััได้ถึงของแข็งๆบางอย่างก็กำมันไว้แน่นและหยิบออกมาในทันที..
สวี่หยุนกลายเป็โง่งมไปเล็กน้อยเพราะที่เขาหยิบออกมาไม่ใช่แกนอสูรแต่อย่างใด..มันเหมือนเศษเสี้ยวอะไรสักอย่างที่มีสีดำสนิท..สวี่หยุนทำการแล่หนังของหมาป่าสีดำที่เหลือทั้งสี่ตัวออกมาก่อนจะพบสิ่งของคล้ายๆกันถึงสี่ชิ้น..ขณะที่สวี่หยุนกำลังหยิบชิ้นที่ห้าออกมาจากหมาป่าสีดำตัวสุดท้ายนั้นเองจู่ๆเศษเสี้ยวทั้งสี่ชิ้นที่สวี่หยุนเคยเอามันออกมาแล้วก็เริ่มสั่นเล็กน้อย..เมื่อสวี่หยุนหยิบเอาชิ้นที่ห้าออกมาได้สำเร็จเศษเสี้ยวนั้นก็สั่นออกมาอย่างรุนแรงในทันทีก่อนจะลอยมารวมตัวกัน..
สวี่หยุนตกตะลึงไปในทันทีเพราะในมือของเขาตอนนี้ไม่ใช่เศษเสี้ยวของวัตถุอะไรสักอย่างอีกแล้ว..ในตอนนี้มันเป็ลูกแก้วลูกหนึ่งที่มีสีดำสนิทจากการรวมตัวเศษเสี้ยวลูกแก้วห้าชิ้นเมื่อมันมารวมตัวกันกับไม่หลงเหลือรอยว่ามันเคยแยกจากกันเลยแม้แต่น้อย..สวี่หยุนที่กำลังตรวจสอบลูกแก้วสีดำอยู่นั้นเองจู่ๆก็ได้ยินแหลมเล็กดังออกมาจากข้างหลัง..
"พี่ชาย..นั่นมันลูกแก้วอะไรหรือ?" หลินเสี่ยวโหยวกล่าวถามออกมาด้วยความสงสัยขณะที่เดินมาทางสวี่หยุน..เด็กสาวในตอนนี้อยู่ในชุดสีชมพูอ่อนที่สวี่หยุนเป็คนเลือกให้เด็กสาว..หลินเสี่ยวโหยวเป็เด็กสาวที่มีน่าตาน่ารักอยู่แล้วเมื่ออยู่กับชุดสีชมพูอ่อนที่เข้ากับเด็กสาวอย่างมากทำให้ในตอนนี้หลินเสี่ยวโหยวในสายตาของสวี่หยุนยังงดงามหวงซือเหยียนในบางมุมซะอีก..
"อืม..ข้าก็ไม่รู้เช่นกัน..ไว้พรุ่งนี้ข้าค่อยไปถามพี่หญิงซือเหยียนดูเอาละกัน" สวี่หยุนกล่าวออกมาพร้อมถอนหายใจเล็กน้อยก่อนจะเก็บเอาซากศพของหมาป่าสีดำทั้งห้าและลูกแก้วสีดำเข้าไปในผลึกลมปราณธาตุ..
"พี่หญิงซือเหยียน?" หลินเสี่ยวโหยวกล่าวถามออกมาด้วยสีหน้าที่แสดงออกถึงความสงสัย..
"ไว้พรุ่งนี้ข้าจะแนะนำให้เสี่ยวโหยวรู้จักเองเป็อย่างไร?" สวี่หยุนกล่าวออกมาพร้อมรอยยิ้มเล็กน้อยก่อนจะยื่นมือทั้งสองข้างไปอุ้มเด็กสาวขึ้นมา..หลินเสี่ยวโหยวไม่ได้ขัดขืนเลยแม้แต่น้อยก่อนจะฟงกหัวกล่าวออกมา..
"อื้ม! รีบไปนอนกันเถอะพี่ชาย!" หลินเสี่ยวโหยวกล่าวออกมาพร้อมรอยยิ้มน่ารักน่าเอ็นดูก่อนจะเอาศีรษะไปคลอเคลียกับอกของสวี่หยุน..สวี่หยุนยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยนพร้อมผงกหัวเล็กน้อยและเดินไปยังเตียงไม้ในทันที...
สวี่หยุนวางหลินเสี่ยวโหยวลงอย่างอ่อนโยนก่อนที่ตัวเขาเองจะขึ้นไปบนเตียงไม้..หลังจากสวี่หยุนนอนลงเด็กสาวก็รีบเอาหัวซุกมายังอกของสวี่หยุนในทันทีและใช้มือทั้งสองข้างกอดสวี่หยุนไว้..สวี่หยุนลูบหัวหลินเสี่ยวโหยวเล็กน้อยก่อนจะกอดตอบเด็กสาว...
เวลาผ่านไปสักพักหลินเสี่ยวโหยวก็หลับไปแต่สวี่หยุนยังคงตื่นอยู่เช่นเดิมและเริ่มคิดถึงเหตุการณ์ทั้งหมดใหม่อีกครั้ง..
'ทำไมหมาป่าสีดำห้าตัวนั่นถึงตามแต่ข้าและเสี่ยวโหยวอย่างเดียว? แม้แต่การะโลงไปในแม่นํ้ามันก็ยังเฝ้ารออยู่ข้างบน..แถมยังมีไอลูกแก้วประหลาดนั่นอีก..เป็ไปได้หรือไม่ว่าจะเป็ฝีมือของใครบางคน?' สวี่หยุนครุ่นคิดอยู่ในใจสักพักก่อนจะเริ่มคิดถึงเื่อื่นบ้าง..
'คิดไปตอนนี้ก็ไม่ได้อะไรขึ้นมา..รอไปถามพี่หญิงซือเหยียนเกี่ยวกับลูกแก้วประหลาดนี่ก่อนดีกว่า' สวี่หยุนคิดอยู่ในใจก่อนจะพยายามลบความสงสัยทั้งหมดออกไปอย่างรวดเร็วและเริ่มทบทวนตำราหลอมโอสถอีกครั้ง...
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------
5K
