ตอนที่ 1 กำเนิดพลังจักรพรรดิผีดิบ
"ท่านเป็ใครกัน?" กาติรัสเอ่ยถามด้วยใบหน้างุนงง สัญชาตญาณกำลังร่ำร้อง ชายชราผู้นี้ไม่ใช่ผู้ธรรมดามันมีความต่างอันมหาศาลที่แม้กระทั่งเด็กหนุ่มก็บอกไม่ได้ว่า มันคือสิ่งใด
"ข้านะหรือ? ข้าคือพระเ้าสูงสุด" ชายชราเอ่ยตอบด้วยใบหน้านิ่งเฉยราวกับคนเบื่อโลกแววตาทั้งคู่นั้นราวกับปลาตายทว่าออร่าแห่งความยิ่งใหญ่ก็ยังมิเลือนหายไป
"พระเ้า!!!" กาติรัสอุทานเสียงหลง รูม่านตาหดรีดลงอย่างที่สุด คำกล่าวของชายชรามันน่าเหลือเชื่อมากเกินไป เด็กหนุ่มใช้เวลาอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะคืนสติและพยายามครุ่นคิดถึงสิ่งที่เกิดขึ้น
ผู้เฒ่าคนนี้เป็พระเ้าอย่างนั้นหรอ! ถ้าอย่างนั้นข้ามาอยู่ที่นี้ได้ยังไง? เกิดอะไรขึ้น? เขาคือพระเ้าของจริงงั้นหรอ?
"เ้าถูกไฟเผาตายด้วยน้ำมือของั" ชายชราเอ่ยตอบ
!!! ใบหน้าของกาติรัสซีดเผือด ชายชราตรงหน้าราวกับสามารถอ่านใจเขาได้ ทั่วร่างสั่นระริกอย่างตื่นตะลึงพลางเปิดปากกล่าว "ท่านอ่านใจข้าได้!!!"
ชายชราผงกศีรษะเล็กน้อย "เพราะข้าเป็พระเ้า...คราวนี้คงมีหลักฐานน่าเชื่อถือมากพอแล้วสินะ" น้ำเสียงเ็าราวกับน้ำแข็งพันปี
"ไม่! มันยังไม่พอ!!" กาติรัสกล่าวปฏิเสธอย่างขึงขัง เด็กหนุ่มไม่อาจทำใจเชื่อได้เลยว่าตัวเองได้ตายไปแล้วจริงๆ
"อืม....เ้าชื่อกาติรัส ความฝันอันสูงสุดของเ้าคือการได้อยู่คู่ครองกับสาวงามและใช้ชีวิตอย่างสงบสุข ถึงความฝันเ้าจะสวยหรูเช่นนั้นทว่าเ้านั้นชื่นชอบการทำาเป็ที่สุดราวกับเ้าเกิดมาเพื่อจะเป็เทพา ส่วนพร์ด้านการต่อสู้ของเ้านั้นก็เหนือล้ำเกินคนปกติหลายเท่าตัวและพร้อมกับพลังแห่งพระเ้าที่เ้าได้รับ 'จักรพรรดิผู้สรรสร้าง' ยิ่งทำให้เ้าราวกับเป็ภัยพิบัติเคลื่อนที่" ชายชราเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
"อึก" คำกล่าวของชายชราต้องทำให้กาติรัสกลืนน้ำลายคำโต ร่างกายพลันสะท้านเด็กหนุ่มตกตะลึงงัน ชายชราสามารถกล่าวสิ่งที่เกี่ยวกับเขาได้อย่างแม่นยำและถูกต้อง ทว่า...เขาก็ยังไม่ปักใจเชื่อ "ข้าไม่เชื่อท่านหรอก!"
"ดี! ดี! ดีมาก!! เ้าเป็เช่นที่ข้าสร้างจริงๆ ตอนอายุสิบขวบเ้าได้เข้าเรียนโรงเรียนสอนเวทมนตร์อันดับที่1ของราชอาณาจักรเทพ ทว่าเ้านั้นแข็งแกร่งจนเกินไป จนผู้คนต่างกล่าวขานถึงเื่ของเ้าว่า "อำนาจแห่งพระเ้า"
ชายชรากล่าวจบกาติรัสก็เข้าสู่อาการแข็งทื่อ เขาตื่นตะลึงใอย่างที่สุดฉายานี้เป็สิ่งที่เขาไม่อยากได้ยินมากที่สุด เป็ปมที่สามารถทิ่มแทงหัวใจได้เจ็บแสบนัก เมื่อใดที่ฉายานี้ถูกเอ่ยขึ้นผู้คนโดยรอบจะทิ้งระยะห่างจากเขาในทันที พลังของเขาเป็ดั่งพระเ้า มนุษย์ทุกคนไม่อาจต้านทานเขาเอาไว้ได้แม้แต่น้อย มีเพียงไม่กี่เผ่าพันธุ์เท่านั้นที่สามารถกำราบเขาลงได้
"ขะ..ข้ายอมเชื่อ...ข้ายอมเชื่อว่าท่านเป็พระเ้า"
"ดี ดี ดี...งั้นเข้าเื่กันเลย เื่ทั้งหมดที่เกิดขึ้นคือความผิดพลาดของข้าเองเ้านั้น 'กาลเวลาทัส วอยติส อัลเมทัล' หรืออีกนามผู้ปกครองสูงสุดแห่งโลกต้นกำเนิด ราชันย์แห่งความว่างเปล่า"
"ท่าน!! ท่านรู้จักท่านผู้นั้น!!!"
"ข้าเป็คนมอบพลังให้เ้านั้นเอง โลกแต่ละแห่งนั้นจำเป็ต้องมีผู้ปกครองสูงสุดและข้าก็มักจะส่งทายาทผู้สืบทอดลงไปเสมอๆ ทว่าเ้านั้นได้สมบัติ์ พระเ้าผู้สรรสร้าง ได้ตกผลึกของอันตรายเอาไว้ยังโลกเบื้องล่างและเ้านั้นก็ได้รับสิ่งนั้นไป"
"สิ่งนั้น? มันคืออะไร"
"ข้าไม่สามารถบอกเ้าได้...ข้าได้สร้างเ้าขึ้นมาเพื่อที่จะได้เป็ผู้ปกครองสูงสุดรุ่นถัดไปเพราะฉะนั้นสิ่งที่เกิดขึ้นคือความผิดพลาดของข้า เป็ความผิดพลาดอันใหญ่หลวง โลกเบื้องล่างกำลังเข้าสู่มหาาอีกครั้งถึงอย่างนั้นข้าไม่อาจสอดมือเข้าไปยุ่งได้"
"สอดมือเข้าไปยุ่งไม่ได้? แต่ท่านได้สร้างอสูรกายแบบนั้นขึ้นมา?"
"มันไม่ผิด! ทุกอย่างอยู่ภายใต้คำสั่งของท่านผู้นั้นฉะนั้นการสร้างเ้าหรือสร้างอสูรกายตัวนั้นก็มิใช่ความผิดของพวกข้า และมันเป็สิ่งที่ควรเกิดขึ้นแต่แรกอยู่แล้ว"
"ข้าพอเข้าใจสถานการณ์บ้างแล้วสรุปจะให้ข้าไปเกิดเป็ผู้กล้าสินะ?"
"ผู้กล้า!?" ชายชราเบิกตาโพลง ใบหน้าแสดงความผิดหวังอย่างชัดเจน
"เ้าได้ฟังแล้วรึไงว่าเ้าจะได้เกิดเป็อะไร!"
กาติรัสนิ่งเงียบ เด็กหนุ่มครุ่นคิดสักพักทว่าก็ไม่มีคำตอบของคำถามก่อนเอ่ยถาม "ถ้าอย่างนั้นข้าจะได้เกิดเป็อะไร?" น้ำเสียงสุภาพ ใบหน้าแสดงความงุนงงและไม่เข้าใจ
"ตอนนี้สมดุลอำนาจได้สูญเสียและพังทลายลง ยามนี้เวลาได้ผ่านมาสามพันปีเศษๆสมดุลอำนาจกำลังไหลไปทางเผ่าทูต์ พวกมันคงใช้เวลาอีกสองพันปีถึงจะสามารถยึดครองโลกต้นกำเนิดได้อย่างเบ็ดเสร็จ...พวกมันสามารถยึดครองโลกได้ถึง70%แล้ว ข้าจะส่งเ้าไปเกิดในฐานะผู้ล้างบาง"
"ไม่!!! ข้าจะไม่รับผิดชอบหน้าที่ใหญ่หลวงขนาดนั้น" กาติรัสปฏิเสธอย่างหนักแน่น หน้าที่นี้มันใหญ่เกินที่เด็กอายุสิบห้าปีจะตอบรับคำได้
"ถ้าเช่นนั้นเ้า้าอะไร!" ชายชราตอกกลับอย่างโกรธเคือง เด็กหนุ่มผู้นี้ช่างเอาใจยากนัก ความเอาแต่ใจของมันยิ่งทำให้ข้าปวดหัว!!
"ข้า้าชีวิตที่อิสระและสาวงาม!"
"ได้!!! ข้ายอมให้เ้าเว้นแต่สาวงามเ้าจะไม่ได้รับมันในทันที มันคือพรหมลิขิตที่ข้าก็มิอาจเข้าไปยุ่งได้แม้แต่น้อย ข้าสามารถให้พลังแก่เ้าได้เท่านั้น" ชายชราตอบรับคำในทันควัน ถึงเด็กหนุ่มจะบอกไม่อยากทำหน้าที่อันใหญ่หลวงทว่าตาเฒ่ารู้ดีแก่ใจว่าเด็กหนุ่มผู้นี้บ้าาขนาดไหน เขาเคยฝันกระทั่งได้ร่ายรำบนกองศพของผู้แพ้า
"มา! มาเลือกพลังเสีย!!" ชายชรากวักมือเรียกมาที่โต๊ะก่อนกาติรัสจะเดินเข้ามาด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม เด็กหนุ่มสำรวจพื้นที่โดยรอบอย่างละเอียดก่อนจะเอ่ยกล่าวกับชายชรา "ไหนละพลัง?"
"ฮึ่ม!" ชายชราเพียงวาดมือในอากาศ ปรากฏเป็ข้อความประหลาดมันราวกับตัวเลือก ซึ่งพวกมันมีอยู่สามตัวเลือกด้วยกัน
ตัวเลือกที่ 1 มหาปราชญ์ พลังเวทย์สูงล้ำเกินปกติ(แล้วแต่เผ่าพันธุ์ที่เป็)พันเท่าตัว!
ตัวเลือกที่ 2 จักรพรรดิแห่งการต่อสู้ พลังกายและพลังป้องกัน(ทุกรูปแบบ)สูงล้ำเกินคนปกติพันเท่าตัว!
ตัวเลือกที่ 3 จักรพรรดิผีดิบ สร้างสิ่งมีชีวิตประเภทอันเดดเพื่อให้มาอยู่ภายใต้คำสั่งบังคับบัญชาของตน!
"ข้าเลือก 'จักรพรรดิผีดิบ' !!!" กาติรัสะโก้อง ใบหน้าแสดงความตื่นเต้นดีใจอย่างเห็นได้ชัดราวกับความฝัน พระเ้าได้สรรสร้างสิ่งที่เขา้ามากที่สุดออกมาดั่งใจปรารถนา กองทัพที่แข็งแกร่งที่สุดคือกองทัพที่มีจำนวนเป็อนันต์ กาติรัสตัดสินใจเลือกมันโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย
เผ่าพันธุ์อันเดดนับเป็ตัวตนในตำนานอยู่แล้ว...ั้แ่ราชันย์แห่งความว่างเปล่าได้นั่งบัลลังก์ของผู้ปกครองสูงสุด เขาก็ทำการกวาดล้างเผ่าพันธุ์นี้จนสูญสลายหายไปจากโลกต้นกำเนิด มันเป็สิ่งมีชีวิตที่ไม่สมควรมีตัวตนอยู่บนโลกใบนี้!!!
"เ้าแน่ใจจะเลือกพลังนี้งั้นรึ?"
"ข้ามั่นใจที่สุด!"
การเลือกพลังเสร็จสิ้น กาติรัสตัดสินใจจะเลือก 'จักรพรรดิผีดิบ' เป็แน่แท้ ชายชราถอดหายใจยาว ใบหน้าแสดงความผิดหวังอย่างชัดเจน นั้นก็เพราะว่าพลังนี้เป็ของฝ่ายมืดอย่างถ่องแท้ การที่ผู้กอบกู้สมดุลโลกจะไปเป็ฝ่ายร้ายเสียเอง...แค่คิดก็เริ่มเกรงกลัวว่าตนจะถูกทรยศอีกครั้งดั่งราชันย์แห่งความว่างเปล่าที่เคยทรยศความไว้เนื้อเชื่อใจของเขา
"ข้าอดใจไม่ไหวจริงๆที่จะได้เป็เผ่าพันธุ์ในตำนาน!"
"เข้าใจผิดแล้ว! เ้าจะไม่ได้ไปเกิดเป็เผ่าพันธุ์อันเดดทว่า...เ้าจะถูกส่งไปในร่างนี้!!!" ชายชราเผยรอยยิ้มดั่งปีศาจร้าย เขาเพียงวาดมือผ่านอากาศหลุมสีขาวขนาดั์ก็ปรากฏตรงใต้ฝ่าเท้าของกาติรัสในทันตา ก่อนหลุมสีขาวจะดูดเขาลงไปในเวลาต่อมา
กาติรัสตกตะลึงงัน แววตาแข็งค้างพลางจับจ้องชายชราอย่างสงสัย คราวนี้คงเป็ครั้งแรกที่ความรู้สึกเขาช้าที่สุด เด็กหนุ่มไม่อาจทำใจเชื่อได้เลยว่าจะไม่ถูกกลับส่งไปเกิดใหม่ ทว่า...ถูกส่งไปในร่างของ กาติรัสดั่งเมื่อสามพันปีก่อน!
"ไอ้เฒ่า!!!" กาติรัสกู่ร้องด้วยความโกรธ ทว่า...ส่วนลึกภายในใจกำลังปิติยินดีอย่างที่สุด ใบหน้าโกรธเคืองแปรเปลี่ยนเป็รอยยิ้มในฉับพลัน มันเป็อารมณ์ที่สามารถยิ้มแย้มเพียงคนเดียวได้ทั้งวัน ความปิติยินดีแทบจะประทุออกมาจากข้างในดั่งูเาไฟะเิ
"ฮ่าๆๆๆ"
"ความฝันของข้ากำลังจะเป็จริง! มหาาเอ๋ย ข้ากาติรัส! ต่อจากนี้ข้ามีนามว่า กาติรัส อันเดลัส!" กล่าวจบเด็กหนุ่มที่กำลังตกลงสู่ความขาวโพลนอันไร้จุดสิ้นสุด ก่อนทั่วทั้งห้องจะแปรเปลี่ยนเป็สีดำสนิท
วิ้ง
เพียงพริบตาความมืดมิดแปรเปลี่ยนเป็สีสันสดใส พื้นที่โดยรอบกลายเป็ผืนป่าเขียวขจีขนาดั์ ต้นไม้โดยรอบล้วนมีขนาดใหญ่เกินปกติราวกับต้นไม้พันปี กาติรัสกวาดตามองโดยรอบอย่างละเอียดยิบ
"ผืนป่าสินะ...จะว่าไปข้าอยู่ที่ไหนกันละ? คงต้องหาทางรู้ให้ได้ว่าข้าอยู่ส่วนไหนของโลกต้นกำเนิดแต่ก่อนอื่น ข้าขอลองเช็คพลังแห่งพระเ้า 'จักรพรรดิผีดิบ' "
พลังแห่งพระเ้าปลดล็อคทักษะที่หนึ่ง....ฝ่ามือโครงกระดูก พลังทำลายเพิ่มสูงขึ้น 10เท่าตัว
พลังแห่งพระเ้าสถานะติดตัวของจักรพรรดิผีดิบ....อาณาจักรพรรดิผีดิบ ในหนึ่งวันสามารถสร้างอสูรเผ่าพันธุ์โครงกระดูก(เผ่าพันธุ์อื่นยังไม่ปลดล็อค)ได้วันละ 10ตัว (จะสามารถเพิ่มจำนวนการสร้างต่อวันได้โดย 10 เลเวล = 1 ตัว)
พลังแห่งพระเ้าสถานะติดตัวของจักรพรรดิผีดิบ...สกิลปกปิด(อนันต์) ท่านสามารถปกปิดตัวตนจากสกิลหยั่งรู้ได้ โอกาสสำเร็จ(100%)
พลังแห่งพระเ้าสถานะติดตัวของจักรพรรดิผีดิบ...สกิลหยั่งรู้(อนันต์) ท่านสามารถส่องดูค่าพลังของผู้อื่นได้ โอกาสสำเร็จ(100%)
"ฮะฮ่าฮ่าฮ่า มันสุดยอดไปเลย!! สถานะติดตัวงั้นรึ!"
สถานะติดตัวคือสิ่งที่ติดตัวไปตลอดกาล...มันแตกต่างจากทักษะคือไม่ต้องทำการเปิดใช้ก็สามารถทำการได้ทันทีด้วยตัวของมันเอง
วิ้บ วิ้บ วิ้บ
เพียงพริบตาก็ปรากฏหลุมดำนับสิบล้อมรอบเป็วงกลมโดยมีกาติรัสเป็จุดศูนย์กลาง ก่อนปรากฏสเกเลตันสิบตัวผุดขึ้นมาจากความมืดมิด พวกมันล้วนเป็อสูรร้ายพันธุ์โครงกระดูก ทั่วร่างมีเพียงกระดูกสีขาวนวลไร้สิ้นอาวุธต่อสู้ใดๆ
"ว้าาา...นี้สินะกองทัพของข้า! สงสัยคงต้องรีบเพิ่มเลเวลเสียแล้วจะได้มีกองทัพเยอะๆ" กล่าวจบกาติรัสก็ทำการตรวจสอบเลเวลของตนในทันที เขายังอยากศึกษาเกี่ยวกับสถานะติดตัวอย่างอาณาจักรพรรดิผีดิบด้วย
"อืม...เลเวล 1...เผ่าพันธุ์มนุษย์...เฮ้ย!!! ทำไม! ข้าเป็มนุษย์ตามที่ตาเฒ่านั้นพูดไม่ใช่เรอะ? แล้วทำไม! ทำไมข้าถึงมีอายุขัยไม่จำกัด!!!"
ชื่อ:กาติรัส อันเดลัส(เพศชาย) อายุ:15ปี เผ่าพันธุ์:มนุษย์ อายุขัยโดยธรรมชาติ:อนันต์ เลเวล:1 พลังกาย:10 พลังเวทย์:10
"สเตตัสแบบนี้ไม่น้อยเกินไปหน่อยรึไง? อย่างน้อยชาติที่แล้ว ตอนข้าเลเวล1พลังกายและพลังเวทย์ก็แตะหลักพันละนะ...เอาเถอะ!"
กาติรัสบ่นพึมพำกับตัวเองสักพักก่อนจะหันมองมายังโครงกระดูกทั้งสิบตัว แววตาฉายแววความโเี้ก่อนเผยรอยยิ้มดั่งปีศาจร้าย ทว่าโครงกระดูกทั้งสิบก็ไม่แสดงสีหน้าอันใดราวกับพวกมันเป็เพียงแค่หุ่นเชิด ก่อนเด็กหนุ่มจะร่ายคำ "พวกเ้าคงเป็เพียงแค่หุ่นเชิดละนะ"
กาติรัสกล่าวจบโครงกระดูกทั้งสิบตนพลันหันหามองกันอย่างงุนงง ก่อนตัวที่ดูเป็ผู้นำมากที่สุดจะเอ่ยขึ้น "พวกข้ามิได้เป็หุ่นเชิดขอรับนายท่าน...พวกข้าทั้งสิบตนล้วนมีสามัญสำนึกทั้งสิ้น" โครงกระดูกตัวหนึ่งกล่าวพลางปากพะงาบๆ เสียงของกระดูกที่่กระทบกันไปมาดังเป็ระยะๆ
กาติรัสแข็งค้าง เด็กหนุ่มยืนแข็งทื่อตัวทั้งร่างภาพตรงหน้ามหัศจรรย์จนเกินไป คำว่า หุ่นเชิด เขาเพียงกล่าวไปลอยๆเพราะกำลังสนุกเท่านั้น ไม่คิดไม่ฝันว่าโครงกระดูกพวกนี้จะสามารถตอบเขาได้ราวกับมีสติปัญญา แววตาแข็งค้างพลันรูม่านตาหดรีดลงอย่างที่สุด อาการตกตะลึงงันราวกับเห็นผีแสดงให้เห็นเป็ที่ประจักษ์
"นายท่าน?" โครงกระดูกอีกตัวเอ่ยตอบ กาติรัสพลันคืนสติในทันทีก่อนเปิดปากกล่าว "อืม...ข้าไม่รู้ว่าสิ่งนี้จะเป็ปัญหาในอนาคตหรือไม่ที่พวกเ้ามีสามัญสำนึกดั่งสิ่งมีชีวิตทั่วไป...พวกเ้าเป็สิ่งที่ถูกสร้างขึ้นมาจากพลังของข้าแท้ๆ...แบบนี้มันแหกกฏ์ชัดๆ"
"อย่าได้เป็กังวลไปนายท่าน...พวกข้าเชื่อว่าท่านสามารถผ่านมันไปได้โดยง่าย" โครงกระดูกตัวที่สามกล่าวตอบ
"ปัญหาของข้าคือการตั้งชื่อพวกเ้า! เอาเถอะ...จำไว้ว่าพวกเ้าจะไม่มีชื่อ พวกเ้าเป็เพียงแค่หุ่นเชิดสำหรับข้าเท่านั้น!!" กาติรัสทำใบหน้าเคร่งเครียดขึ้นมาในทันที เดิมทีข้าอยากได้แค่หุ่นเชิดเท่านั้น...ทว่าสิ่งนี้มันเกินคาดจริงๆ ข้าคงต้องเตรียมแผนการขึ้นมาใหม่
"น้อมรับคำบัญชานายเหนือหัวแห่งข้า" โครงกระดูกทั้งสิบตนกล่าวตอบอย่างพร้อมเพรียงด้วยเสียงดังฟังชัดพลางก้มตัวลงในท่าเคารพนายเหนือหัว
"พวกเ้าคงไม่ทรยศข้าสินะ"
"เป็ไปไม่ได้เลยขอรับ"
"ดีมาก...ข้ายังมีอีกหลายเื่ที่อยากทดลองเกี่ยวกับพลังนี้และก็การอาณาจักร พวกเราคงต้องทำการอัพเลเวลของตัวเองเสียก่อน"
"ขอรับ!"
การสนทนาจบสิ้นกาติรัสพลันยกประชากรสิบตนออกล่าสัตว์ร้ายภายในผืนป่า การเดินทางครั้งแรกเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น จุดประสงค์หลักคือการได้เรียนรู้ความสามารถของอาณาจักรพรรดิผีดิบ หากเราเข้าใจความสามารถของตัวเองได้อย่างถ่องแท้จะสามารถดึงพลังของตัวเองออกมาใช้ได้อย่างเต็มประสิทธิภาพ
เด็กหนุ่มใช้เวลาอยู่เนิ่นนานในการล่าสัตว์เพื่ออัพเลเวลของลูกน้องและตนเอง หรือกระทั่งการเรียนรู้เกี่ยวกับอาณาจักรพรรดิผีดิบ จนเวลาได้ล่วงเลยผ่านไปถึง 3วัน