หลอนสนธยา (DUSKBOUND)

        ตอนที่ 2: กระจกชั้นสาม

        เรามาถึงชั้นสามในที่สุด  

        ตรงทางเดินยาวมีประตูเรียงราย แต่สิ่งที่สะดุดตาที่สุดคือกระจกบานใหญ่ติดอยู่บนผนัง  

        มันเก่าและฝุ่นจับหนา แต่ตัวหนังสือสีซีดที่เขียนไว้ใกล้ ๆ ชัดเจน:  

        "ห้ามมองกระจกชั้นสาม"  

        เพื่อนคนหนึ่งหัวเราะแล้วพูดว่า “ก็แค่กระจก จะกลัวอะไร”  

        เขาเดินเข้าไปใกล้ ยกไฟฉายส่องตรงบานกระจก  

        ผมพยายามห้าม แต่เขาก็จ้องเข้าไปเต็ม ๆ  

        ในกระจกสะท้อนภาพพวกเรายืนอยู่ตรงนั้น  

        แต่จำนวนคนในกระจกไม่ตรงกับจำนวนจริง  

        มันมี “ใครอีกคน” ยืนอยู่ข้างหลังเรา—เงามืดที่ไม่มีตัวตนในโลกจริง  

        เพื่อนที่มองกระจกเริ่มหน้าซีด เขาพูดเบา ๆ ว่า “มัน…มันกำลังมองกลับมา”  

        เราหันไปมองด้านหลัง แต่ไม่มีใครอยู่ตรงนั้น  

        ในกระจก เงามืดนั้นยกมือขึ้นช้า ๆ เหมือนกำลังจะเอื้อมมาจับไหล่เขา  

        ผมไม่พูดอะไรออกมา  

        ผมแค่คิดในหัวว่า—กฎข้อสองไม่ใช่คำเตือนธรรมดา  

        มันคือสิ่งที่บอกว่า บางอย่างอยู่ในกระจก และมันไม่ควรถูกมองเห็น  

        หลังจากเพื่อนคนนั้นมองกระจก เขาเริ่มมีพฤติกรรมแปลกไปทันที  

        ตอนแรกเป็๞เพียงการเงียบ ไม่พูด ไม่หัวเราะเหมือนเดิม  

        แต่ไม่นานเขาก็เริ่มหันไปมองด้านหลังตลอดเวลา เหมือนมีใครเดินตามมา  

        เราเดินต่อไปตามทางในชั้นสาม เสียงฝีเท้าแปลก ๆ ดังขึ้นอีกครั้ง  

        ครั้งนี้ไม่ใช่เสียงสะท้อน แต่เป็๞เสียงที่ชัดเจน—ก้าวช้า ๆ หนัก ๆ ตามหลังเรา  

        ผมกับเพื่อนอีกสองคนหันไปมอง แต่ไม่มีใครอยู่ตรงนั้น  

        เพื่อนที่มองกระจกกลับพูดเบา ๆ ว่า “มันยังอยู่…มันตามมาแล้ว”  

        เขาเริ่มเดินช้าลง เหมือนถูกถ่วงด้วยบางสิ่งที่มองไม่เห็น  

        เงาของเขายาวกว่าปกติ ยาวจนเกือบแตะเงาของพวกเรา  

        และในบางจังหวะ…เงานั้นเหมือนจะขยับเองโดยไม่ตรงกับร่างจริงของเขา  

        ผมไม่พูดอะไรออกมา  

        ผมแค่คิดในหัวว่า—กฎข้อสองไม่ได้แค่ห้ามมองกระจก  

        มันห้ามไม่ให้ สิ่งนั้น เห็นเรา  

        และตอนนี้…มันเห็นแล้ว และมันไม่ยอมปล่อยไป