ระหว่างที่นั่งกินข้าวเที่ยงกันอย่างเอร็ดอร่อยอยู่นั้น แสงไฟสีแดงก็กะพริบๆขึ้นบนหน้าของเธออีกครั้ง แต่เห็ดน้อยขอกินก่อนน่ะนะ แบบว่าท้องมันหิวหัวสมองก็จะไม่แล่นปรี๊ดปร๊าดเอาได้
เห็ดน้อยจึงละความสนใจมันไปก่อน เมื่อกินอิ่มแล้วค่อยว่ากันอีกทีหนึ่ง
“เด็กๆ จะพากันกลับบ้านไปเลยหรือเปล่า”ยาย
“ยังครับ พวกเราว่าจะไปหาของป่าที่ชายป่าเสียหน่อย”พี่หนานกวา
“ใช่ฮะ เผื่อว่าจะเจอผักป่ามาผัดเป็อาหารเย็นเพิ่มเติมครับ”พี่หยางชง
“งั้นก็ดูแลตัวเองกันด้วยนะ แล้วสาวน้อยสองคนของย่าจะตามพวกพี่เขาไปด้วยไหม”ย่า
“ไปด้วยค่ะ แต่ตอนนี้ขอนั่งพักเพื่อย่อยอาหารก่อนค่ะ”เห็ดน้อย
“ใช่ค่ะ ขอนอนเล่นสักพักค่ะ”พี่พริกหวาน
“ฮ่า…..ฮ่า….ฮ่า…..”ทุกๆ คน
กินอิ่มนอนหลับ เป็สโลแกนประจำใจของเห็ดน้อยเลยทีเดียวล่ะ ท้องอิ่มแล้วตาก็เริ่มปรือฝืนยากเหลือเกินเลยพากันนอนกลางวันริมชายป่าที่ติดกับไร่ของครอบครัวกัน
“กินง่ายนอนง่ายเสียเหลือเกินลูกหลานใครเนี่ย”แม่
“ลูกสาวของพี่เองครับผม”พ่อ ตอบอย่างชัดเจน
“หลานสาวของพวกเราเองครับพี่สะใภ้ /พี่สาวใหญ่”อาเล็ก น้าเล็ก
“เฮ้อ……รู้แล้วน่า”แม่
“อ้าวก็พี่สาวใหญ่ถามเมื่อตะกี้นี้ไม่ใช่เหรอ”น้าเล็ก
“เฮ้อ……”แม่ ทำได้แต่ส่ายหน้าไปมาอย่างจนใจกับสามหนุ่มที่เป็ทั้งสามีและน้องชายของตัวเอง
“ฮิ…..ฮิ……พี่สะใภ้แค่เอ่ยปากออกมาเพียงเท่านั้นค่ะไม่ได้เป็คำถามเสียหน่อย”อาสะใภ้
“อ้าวเหรอ……”พ่อ อาเล็ก น้าเล็ก พากันลูบคอลูบหัวอย่างเขินอายขึ้นมา
“พวกพี่เนี่ยนะ จริงเลยเฮ้อ……..”น้าสะใภ้ บรรดาภรรยาส่ายหน้าราวกับระอาเหลือเกินกับความซื่อของสามีพวกเธอ
จนแล้วจนรอดเห็ดน้อยก็ไม่ได้เปิดดูหน้าจอดูเสียทีพอกินอิ่มก็หลับไปเสียแล้วนี่น่ะสิ แล้วจะรู้ไหมว่าจะได้วาดรูปวิเศษเพิ่มหรือจะได้ปลดล็อคอะไรใหม่ๆ พิเศษสำหรับการวาดรูปขึ้นมาอีก
“คร่อก….ฟี้……แจ็บ….แจ็บ….”เห็ดน้อย
“สงสัยน้องเห็ดน้อยฝันว่าได้กินของอร่อยแน่ๆเลยฮะ”พี่รองถู่โต้ว
ทุกๆคนหันไปมองเ้าตัวน้อยของบ้านด้วยสายตาที่บ่งบอกว่าห่วงใยและความรักอย่างเต็มที่
“พวกลูกและหลานชายก็เหมือนกันนะถึงเวลานอนกลางวันแล้ว ตื่นขึ้นมาค่อยขึ้นไปหาของป่ากันนะ”แม่
“ครับ”พวกพี่ชาย
พวกพี่ชาย ก็นอนเรียงต่อจากน้องสาวเป็แถวหน้ากระดานกันเลย ช่างเป็ภาพที่ดูแสนจะน่ารักและอบอ่นสำหรับพวกผู้ใหญ่ในบ้านเสียจริงๆ ที่ได้เห็นลูกหลานรักใคร่กลมเกลียวกันแบบนี้
“ดูสิคะเพียงแค่ล้มตัวนอนลงพากันหลับแล้ว หลับง่ายกันจริงๆเลย”อาสะใภ้
“เด็กๆบ้านเราดีนะคะ กินง่าย นอนง่าย เลี้ยงง่ายไปหมด”น้าสะใภ้
“แต่ความแสบแสนซนคงไม่พ้นเ้าตัวเล็กสุดของบ้านล่ะนะ เื่นี้รับรองได้เลย”แม่
“ค่ะ ฮ่า….ฮ่า…ฮ่า….”แม่ อาสะใภ้ น้าสะใภ้
“แต่จะว่าไปนะคะทุกๆคนรู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงภายในร่างกายของพวกเราบ้างไหมคะ ั้แ่เมื่อวานหลังจากกินอาหารจากภาพวาดวิเศษของเห็ดน้อยน่ะค่ะ”แม่
“จริงด้วยสิคะ ถ้าพี่สะใภ้ไม่พูดออกมาน้องเองก็ไม่ได้ทันสังเกตตัวเองมากนัก แต่ที่แน่ๆความเหนื่อยล้ามันจางลงไปมากเลยค่ะ”น้าสะใภ้
“ใช่ๆค่ะ ตัวชงชงเองก็รู้สึกดีขึ้นมากเช่นกันอาการเมื่อยเนื้อ เมื่อยตัว หรือความเหนื่อยล้าดูจะลดลงมากเลยทีเดียวค่ะมันน่าแปลกมากจริงๆ”อาสะใภ้
“พวกแม่เองก็เช่นกัน อาการปวดตามข้อเท้าก็ดูดีขึ้นเยอะเลยนะใช่ไหม”ยาย
“ใช่อย่างที่พี่สาวพูดเลย มันจางลงไปมากเลยอาการเ็ปข้อเข่าตามประสาโรคคนมีอายุแบบเราๆน่ะ ก้มเงยอะไรก็ดีขึ้นดูคล่องตัวขึ้นเยอะเลยด้วยนะ”ย่า
“อันนี้ตัวพวกพ่อเองก็เช่นกัน เหมือนกับที่พวกแม่ๆพูดเลย”ตา
“น่าจะเกี่ยวข้องกับอาหารจากรูปวาดวิเศษของหลานสาวเห็ดน้อยแน่นอน”ปู่
“แบบนี้ก็หมายความว่าอาหารที่มาจากรูปวาดวิเศษของหลานเห็ดน้อย สามารถช่วยรักษาโรคภัยได้น่ะสิครับเนี่ย”น้าเล็ก
“ก็น่าจะใช่นะ ไม่อย่างงั้นแล้วพวกเราจะดูมีแรง มีกำลัง เพิ่มขึ้นอย่างนั้นหรือ พวกเราและทุกๆคนในหมู่บ้านแต่ละมื้ออาหารการกินจำกัดมาก ทำให้แต่ละคนไม่เพียงแต่ผอมแห้ง ไหนจะต้องมาออกทำงานที่สวน ที่ไร่แบบนี้ใช้แรงไม่ใช่น้อยเลย”อาเล็ก
“ใช่อาการที่มีเล็กๆน้อยๆดูเหมือนจะหายเป็ปลดทิ้งไปเลย ขนาดเมื่อวานนี้พี่เองก็แอบได้ยินบางคนพูดตอนก่อนจะแยกย้ายกลับบ้านกันไปว่า จู่ๆ อาการไอบางคนก็หายเป็ปลิดทิ้งเลยยังแซวกันเลยว่า ได้กินเนื้อหมูป่าเลยหายไอน่ะ ที่ไหนได้มิใช่การแค่พูดเล่นๆแล้ว มันคือเื่จริง”พ่อ
“ถ้ามันเป็แบบนี้ก็ดีน่ะสิคะ อย่างน้อยๆโรคภัยไข้เจ็บเล็กๆน้อยๆที่เกิดขึ้น คนในหมู่บ้านเราจะได้มีอาการดีขึ้น มิเช่นนั้นแล้วปล่อยให้เป็นานๆอาจจะเรื้อรังได้ และไม่เป็ผลดีเลยค่าเดินทาง ค่าหมอรักษา ไหนจะค่ายาอีก มันเยอะแยะไปหมดเลยจริงๆค่ะ”แม่
“เด็กๆ เองก็จะได้แข็งแรงมากขึ้นถ้าเป็ไปได้อาหารที่ได้มาจากภาพวาดของเห็ดน้อย เราสมควรที่จะพยายามแจกจ่ายให้พวกเขาได้กินบ่อยๆนะมันจะเป็ผลดีกับพวกเขามากๆ”ยาย
“ใช่แล้ว ความยากจนพวกเรามิเคยเกรงกลัว แต่ว่าโรคภัยไข้เจ็บนี่น่ะสิน่ากลัวมากจริงๆ”ย่า
“เฮ้อ………”ทุกๆ คนถอนหายใจออกมาอย่างเบาๆเมื่อนึกถึงในเื่ความเจ็บป่วยที่อาจจะเกิดขึ้นได้
“แล้ววันนี้ล่ะคะ ลูกคาดเดาไม่ได้จริงๆว่าจะเกิดอะไรขึ้นอีกเห็ดน้อยจะทำอะไรได้อีก”แม่ มองไปที่ลูกสาวคนเล็กด้วยสายตาที่มีแต่ความรักอย่างเต็มล้น
“อันนี้แม่ก็ตอบไม่ได้จริงๆ คงจะต้องรอดูกันทั้งวันล่ะนะ”ยาย
“ใช่ พวกเราคอยสอดส่องดูแลพวกเด็กๆ ให้มากกว่าเดิมสักหน่อยและกำชับพวกหลานชายต้องคอยให้ระมัดระวังมิให้หลานสาวน้อย เผลอไปวาดรูปที่อื่นนอกจากภายในบ้านหรือแค่คนในครอบครัวได้เห็นเท่านั้น”ย่า
“ค่ะ” “ครับ” บรรดาลูกๆ
“เอาล่ะพวกเราไปทำสวนกันต่อเถอะอีกนิดเดียวน่าจะเสร็จนะ วันนี้พวกเราทำงานเร็วมากกว่าเดิมจนน่าใ”ตา
“คงเพราะผลพวงการกินอาหารจาดรูปวาดวิเศษนั่นแหละ ทำให้พวกเราไม่ค่อยเหนื่อยง่ายน่ะ”ปู่
พวกท่านต่างพากันยิ้มและกระตือรือร้นกันที่จะทำสวนกันต่อ ช่วยกันถอนหญ้า ตรงส่วนไหนที่จะต้องรดน้ำเพิ่มก็รีบทำกันอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย เมื่อยล้ากันเลย
ส่วนเด็กๆ พอได้นอนพักกลางวันได้คนละชั่วโมง กับชั่วโมงกว่าๆ ก็พากันทยอยตื่นนอนกันแล้ว
“ห๊าวววว…..”
เด็กๆพากันบิดตัวไปมา ผลัดไล่ความเมื่อยที่ต้องนอนกับพื้นดินกันค่อนข้างนาน
“เช็ดหน้าหน่อยนะน้องเห็ดน้อย”พี่พริกหวาน
“จ้ะ พี่พริกหวาน”เห็ดน้อย
“พวกพี่จะขึ้นไปในป่า้า จะไปด้วยกันไหมน้องสาว”พี่ใหญ่เซียงยวี่
“ไปสิพี่ใหญ่”เห็ดน้อย ตาโตหายสะลึมสะลือจากความง่วงไปเลย เมื่อได้ยินว่าพวกพี่ชายจะขึ้นป่า้ากัน เพราะปกติได้ยินแต่พี่พริกหวานว่าพวกเราส่วนมากจะอยู่แค่ริมชายป่าเก็บผักเก็บฟืนกันเพียงเท่านั้นเอง ทำให้เห็ดน้อยตื่นเต้นเป็อย่างมากที่จะได้เขยิบเข้าป่าไปอีกนิดหนึ่ง
“แต่ว่าไม่ได้ไปลึกมากเหมือนที่พวกพี่เคยเข้าป่านะน้องสาว แค่เขยิบเข้าไปเพียงแค่ไม่กี่สิบก้าวเดินเท้าเท่านั้น เพราะน้องสาวสองคนนั้นยังเล็กมากจนเกินไปที่จะเข้าไปในป่ามากกว่านี้”พี่รองถู่โต้ว
“ใช่ นี่คือการเริ่มต้นเข้าไปดูบรรยากาศภายในป่าลึกเพียงเท่านั้นนะ อย่าคิดว่าพวกน้องสาวโตพอที่จะเข้าป่าเขตข้างบนได้นะ”พี่ขู่เฉิง
“ใช่แล้ว ถ้าไม่มีพวกพี่ชายที่โตๆนำทางเข้าไปบนป่าพวกน้องสาวห้ามเข้าขึ้นไปบนป่าลึกอย่างเด็ดขาดนะ เพียงแค่ชายป่าเหมือนที่เคยเข้าเพียงเท่านั้นก็พอ”พี่ต้าซ่วน
“.......................”น้องสาว
เห็ดน้อย ได้แต่มองพี่ชายกลุ่มน้องเล็กของบ้านั้แ่หัวจราดเท้าด้วยการเหล่ตามองอย่างแรงให้รับรู้เลยว่า ตัวเธอเองนั้นเริ่มมีอารมณ์ครุกรุ่นขึ้นมาแล้ว
“แหม….แหม….แหม…..พี่ชายทั้งสามก็ตัวโต๊…ตัวโตมากค่ะ”เห็ดน้อย
“ตัวโตพ้นแค่ต้นหญ้าสูงพวกนั้นเพียงแค่นิดเดียวเอง นิดเดียวจริงๆนะ”พี่พริกหวาน เองก็มองแรงเช่นกัน
“.............!!!!”พี่ชายกลุ่มน้องๆ
“เอ่อ………”พี่ชายกลุ่มน้อง
“ฮ่า…..ฮ่า…..ฮ่า……”กลุ่มพี่ใหญ่ทั้งสามอดหัวเราะออกมาไม่ได้ที่พวกน้องชายโดนน้องสาวเล่นงานเสียแล้ว
“ไปๆพี่ชายตัวโตนำทางไปสิ น้องสาวตัวเล็กๆอย่างพวกเราจะได้ตามเข้าป่าไปด้วยความปลอดภัยค่ะ”เห็ดน้อย
“ใช่ค่ะ น้องสาวตัวเล็กๆพร้อมติดสอยห้อยตามพวกพี่ชายตัวโต๊โตแล้วค่ะ”พี่พริกหวาน
“.............!!!!”พี่ชายกลุ่มน้องๆ
พวกพี่ชายกลุ่มเป็น้องเล็กเจอเข้าอีกดอกจนได้ พวกเขาได้แต่ทำสีหน้าแหยๆให้น้องสาวทั้งสองคนของพวกเขา และต่างคิดในใจกันว่า
“พวกเขาพูดอะไรผิดพลาดไปงั้นเหรอ?? น้องสาวถึงได้มีอาการแบบนี้น่ะ??”พี่ชายกลุ่มน้อง
“ฮ่า…..ฮ่า…..ฮ่า……”กลุ่มพี่ใหญ่ทั้งสาม
ก่อนจะพากันเดินทางเข้าไปบนป่า พวกเราได้ะโส่งเสียงบอกให้พวกผู้ใหญ่ได้รับทราบกันก่อนที่จะออกเดินทางกัน ซึ่งพวกท่านก็รับรู้และตอบกลับมาว่าจะรออยู่ที่นี่เหมือนเดิม และเดินทางกลับบ้านพร้อมๆกัน
“กระบอกน้ำกิน มีด ตะกร้า พร้อมแล้วทุกๆคนไปกันได้แล้วล่ะ”พี่ใหญ่เซียงยวี่
“ตกลง”ทุกๆ คน
8 พี่น้องพากันเดินขึ้นป่ากันอย่างครึกครื้นยิ่งเห็ดน้อย นั้นยิ่งดูอารมณ์ดีฮึมฮัมร้องเพลงไปตลอดทางที่เดินทุกย่างก้าวของเธอ
เดินมาได้สักพักพวกพี่ชายก็ก้มลงเก็บผักป่าเพื่อนำไปผัดกินกับก้อนเืหมูกันเพิ่มเติมด้วยรอยยิ้มกว้างถึงแม้จะกินมาั้แ่มื้อเย็นเมื่อวานนี้จนถึงวันนี้จะได้กินอีกทั้งวันก็ไม่มีทางเลยที่จะเบื่อหน่ายหรือไม่อยากกิน
“น้องสาวนั่งรอแถวๆนี้ก่อนนะพวกพี่เก็บผักป่าก่อนนะ”พี่ใหญ่เซียงยวี่ หันมาบอกน้องสาวทั้งสองคน
“พี่ใหญ่ไม่ต้องห่วงพวกเรานะ เห็ดน้อยกับพี่พริกหวานจะอยู่แถวๆนี้แหละไม่ไปไหนไกลหรอกนะ”เห็ดน้อย
“ใช่ๆ”พี่พริกหวาน พยักหน้าหงึกหงักตอบรับคำเช่นเดียวกวัน
“พวกเราไปเดินหาที่นั่งทางด้านนู้นกันดีกว่านะพี่พริกหวาน”เห็ดน้อย
“ได้จ้ะ”พี่พริกหวาน
“ต้นกระเทียมป่าล่ะพี่พริกหวานพวกเราขุดกลับไปสักหน่อยดีกว่าเนอะ”เห็ดน้อย เองก็ไม่อยากจะอยู่เฉยๆชวนพี่สาวหาพืชผักกลับบ้านเช่นกัน
“ได้เลย น้องเห็ดน้อยกระเทียมเอาไปทอดโรยๆหอมมากพี่พริกหานก็ชอบล่ะ”พี่พริกหวาน
“เนอะๆ หอมอร่อยที่สุดเลยฮิ….ฮิ….”เห็ดน้อย
จริงๆแล้วพวกพืช ผัก สวนครัวที่หลังบ้านของพวกเราก็พอมีบ้าง แต่ในเมื่อเจอะเจอในป่าที่ดูจะต้นใหญ่กว่าก็ทำให้ดึงดูดใจที่จะต้องนำกลับไปทำอาหารเพิ่มเติมไม่ได้
พวกพี่ชาย ก็อยู่อีกฟากหนึ่งช่วยกันเก็บผักป่า ส่วนน้องสาวสองคนก็อยู่อีกฟากหนึ่งไม่ไกลกันมากขุดเก็บกระเทียมป่ากลับไปด้วยเช่นกัน แต่ว่าระหว่างที่ขุดเอาหัวกระเทียมป่าออกมาด้วยนั้น เห็ดน้อยเห็นอะไรบางอย่างเข้ามือน้อยๆค่อยๆเกลี่ยหน้าดินออกเพื่อให้เห็นมันชัดเจนยิ่งขึ้น
เห็ดน้อย ค่อยๆหยิบมันขึ้นมาอย่างระมัดระวังและด้วยความที่ไม่แน่ใจว่ามันจะใช่หรือไม่นั้น ในระหว่างประคองมันขึ้นมากลิ่นที่ลอยออกมาจากเ้าก้อนเหลืองๆอมทองเงาๆก้อนนี้ก็ส่งกลิ่นมาติดจมูกน้อยๆของเธอ
######
ซีหวง(บีซัวร์西牛黄Bezoar)
#####
“ใช่ ต้องใช่แน่ๆมันคือก้อน ซีหวง(บีซัวร์西牛黄Bezoar) เราจะร่ำรวยแล้ว ร่ำรวย ร่ำรวย เย้….เย้…..”เห็ดน้อย
“ชะอุ้ย……”พี่พริกหวาน ใที่จู่ๆ น้องเห็ดน้อยก็ะโออกมาว่าร่ำรวย ร่ำรวย ซ้ำอยู่หลายครั้ง
“น้องเห็ดน้อยเป็อะไรไป และนั่นถือก้อนอะไรไว้”พี่พริกหวาน
พวกพี่ชายที่อยู่ฟากตรงข้ามได้ยินเสียงน้อยเห็ดน้อย ะโร้องอะไรสักอย่างต่างก็พากันวิ่งไปหาพวกน้องสาวก่อนเลย และะโถามว่ามีอะไร เกิดอะไรกันขึ้น
“น้องเห็ดน้อย เป็อะไรไป??”พี่ใหญ่เซียงยวี่
ส่วนเห็ดน้อยที่ตอนนี้ยังไม่ทันได้ตอบคำถามพี่พริกหวานหรือพวกพี่ชายที่ตามมาสมทบอยู่นั้น บอกให้พี่พริกหวานช่วยหาใบไม้ใบใหญ่หน่อยมาให้เธอเพื่อที่จะนำเ้าก้อนเงินก้อนทองพวกนี้ใส่วางอย่างทะนุถนอมที่สุดเท่าที่จะทำได้
“ชู่ว์…..ชู่ว์…..”เห็ดน้อย ส่งเสียงบอกให้พวกพี่ชายเงียบๆเอาไว้ก่อนเพราะตอนนี้เธอกำลัง้าสมาธิอย่างสูงในการเกลี่ยหาเ้าก้อนเงินก้อนทองนี้ให้แน่ใจว่าจะไม่หลงเหลือทิ้งเอาไว้แม้สักเพียงเสี้ยวเดียวบนพื้นดินแถวนี้นั่นเอง
“ฟู่…เรียบร้อยแล้ว”เห็ดน้อย ค่อยๆประคองห่ออย่างดีใส่ลงตะกร้าน้อยของตัวเองที่มีเหมือนกับพวกพี่ๆของเธอ
พวกพี่ๆต่างก้มมองดูก้อนบางอย่างที่น้องเห็ดน้อยเก็บใส่ตะกร้าอย่างงุนงง และสงสัยเป็อย่างมากว่ามันคืออะไรกันนะ??
“รูปร่าง เหมือนก้อนหิน??”พี่ขู่เฉิง
“หรือก้อนดินผสมหินก็เป็ไปได้??”พี่ต้าซ่วน
“อาจจะเป็ก้อนอึของสัตว์ป่าหรือสัตว์เลี้ยงที่หลุดมาอึตอนหากินผักบนป่าแถวนี้ก็ได้นะ”พี่รองถู่โต้ว
“...........”เห็ดน้อย จากที่กำลังดีใจเป็อย่างมากไม่คาดคิดมาก่อนเลยนะว่าจะมาเจอของดีราคาแพงแบบนี้ทั้งๆที่พึ่งเข้าป่ามาเพียงครั้งแรกเท่านั้น แต่พอมาเจอคำพูดของพวกพี่ชายรุ่นน้องนี่ถึงกับเซ็งไปเลย
แต่อย่างว่าแหละนะพวกพี่ชายเธอไม่รู้จักมันหรอก และตัวเธอเองถ้าไม่เคยหาข้อมูลจากอินเตอร์เน็ตก็ไม่มีทางแน่ใจนักหรอก รู้จักแต่พวก โสม เห็ดหลินจือ ถั่งเช่า อะไรพวกนี้เสียมากว่าที่ถ้าหาเจอในป่าแล้วจะพากันร่ำรวยน่ะ
“มันไม่ใช่อะไรที่พวกพี่ชายพูดเลยนะ พวกพี่ๆ ตั้งใจฟังเห็ดน้อยให้ดีนะ เ้าก้อนนี้น่ะมันคือ ซีหวง(บีซัวร์西牛黄Bezoar) หรือก้อนนิ่วจากวัวน่ะ”เห็ดน้อย
“ก้อนนิ่ว ???มันคืออะไรกันล่ะ”พวกพี่ชาย
“ก้อนนิ่วก็เป็โรคชนิดหนึ่งที่เกิดจากวัวที่ป่วยอย่างไรล่ะพวกพี่ๆ และที่เห็ดน้อยดีใจมากก็เพราะว่าถ้าเราเอามันไปขายให้กับร้านสมุนไพรในเมืองนะพวกเราจะเป็คนร่ำรวยภายในพริบตาเลยคือจะมีแค่นี้ก็เหอะ
ก้อนนิ่วนี้หรือทางการแพทย์สมุนไพรเรียกว่าซีหวง(บีซัวร์西牛黄Bezoar) นั้นมันหายากมากเพราะวัวที่มีสุขภาพที่ดีจะไม่สามารถมีเ้าก้อนพวกนี้ได้ มันอยู่ในส่วนหนึ่งของร่างกายภายในของพวกเราที่เรียกว่าถุงน้ำดี อ๊ะ…..อย่าถามเห็ดน้อยต่อนะว่าเ้าถุงน้ำดีคืออะไร และอยู่ตรงไหนเพราะเห็ดน้อยไม่สามารถแหวะพุงตัวเองมาโชว์พวกพี่ๆได้
และเ้า ซีหวง(บีซัวร์西牛黄Bezoar) ที่ได้จากธรรมชาติแบบนี้หายากมากเพราะวัวเป็ร้อย เป็พัน เป็หมื่นตัวอาจจะมีแค่ไม่กี่ตัวที่มีเ้าก้อนนี้นะ”เห็ดน้อย
“โอ้โห…….”พวกพี่ชาย
“สมุนไพร…..”พี่ใหญ่เซียงยวี่
“ราคาแพงแสนแพง”พี่หนานกวา
“หายากมากๆ”พี่หยางชง
“ใช่เลยพี่ชาย เข้าใจถูกต้องเลย”เห็ดน้อย
“น้องเห็ดน้อย แล้วเ้าก้อนซีหวง(บีซัวร์西牛黄Bezoar) เหลืองเงาๆนี้มันรักษาโรคได้จริงๆงั้นเหรอ”พี่พริกหวาน
“ได้หลายโรคเลยนะพี่พริกหวาน ถ้าจำไม่ผิดนะรักษาโรค บรรเทาอาการปวด ลดไข้ กันชัก เสริมการทำงานของหัวใจ ปรับปรุงการทำงานของหัวใจ รักษาภาวะหัวใจเต้นผิดจังหวะต่างๆ ขยายหลอดเืส่วนปลาย บีบรัดหลอดเืหัวใจ ลดความดันโลหิต ยับยั้งการรวมตัวของเกล็ดเื มีหน้าที่ส่งเสริมการหลั่งน้ำดีและป้องกันการาเ็ของตับ ยับยั้งเนื้องอกช่วยดับร้อนและขับสารพิษ ขจัดเสมหะล้างพิษและมะเร็งต่างๆ เนื้องอกในสมอง มะเร็งตับ มะเร็งปอด มะเร็งเม็ดเืขาว
มันรักษาได้หลายโรคมากขึ้นอยู่กับว่าทางโรงพยาบาลหรือร้านสมุนไพรจะมีเครื่องมือในการผลิตยาดีมากแค่ไหนก็สามารถนำมันไปผสมทำตัวยาแต่ละโรคได้เป็อย่างดีเลย”เห็ดน้อย
“เอ่อ…………….”พวกพี่ๆได้แต่เกาหัวแกร๊กๆกันไปมาเพราะไม่เข้าใจเลยในสิ่งที่น้องเห็ดน้อยพูดออกมา รักษาโรคอะไรมากมายแถมชื่อโรคก็แปลกประหลาดเหลือเกินไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยด้วย
“พวกพี่ๆรู้แค่ว่าเ้าก้อนซีหวง(บีซัวร์西牛黄Bezoar) ทำให้ครอบครัวเราดีขึ้นแน่นอน เพราะมันมีราคาแพงมากๆ”เห็ดน้อย ตาโตเมื่อนึกถึงเงินหยวนเป็ฟ่อนๆในมือตามจินตนาการในตอนนี้
“เงินหยวนเป็ฟ่อนๆ….”พวกพี่ชาย ก็อดคิดจินตนาการตามน้องเห็ดน้อยเสียไม่ได้
“พวกเรากลับกันเถอะถ้างั้น จะได้บอก พ่อแม่ ปู่ย่า ตายาย อาๆและน้าๆว่าน้องเห็ดน้อยเจอของดีเข้าให้แล้ว”พี่พริกหวาน
“พวกเรากลับ”พวกพี่ชาย
เห็ดน้อย ประคองถือตะกร้าของตัวเองไว้ด้านหน้าเป็อย่างดีเพื่อให้แน่ใจว่ามันจะอยู่ในสายตาของเธอตลอดเวลา ส่วนพวกพี่ๆเองก็ไม่น้อยหน้า ต่างช่วยกันเดินมองดูน้องเห็ดน้อยอย่างระมัดระวัง เพื่อให้น้องเดินไม่ล้มลงไป
************
ชื่อเรียกสมุนไพรตัวนี้อาจจะเรียกแปลกหรือตกหล่นไปบ้างจากของจริงต้องขออภัยมา ณ ทีนี้ด้วยจ้า เพราะไร้ท์เช่นเคยหาข้อมูลจากเว็บไซต์จากจีนโดยตรงใช้เครื่องแปลออกมาจึงได้ชื่อแบบนี้นะจ้ะ มีแปะลิ้งค์ไว้ด้านล่างสำหรับคนที่เก่งภาษาจีนได้หาข้อมูลกันได้จ้ะ
การคิดอัตราของเป็การสมมุติขึ้นมาให้สอดคล้องในนิยายเพียงเท่านั้นนะคะ ไม่ได้อ้างอิงราคาจริงตามตลาดแต่อย่างใด
####
เห็ดน้อยถึงกับตาโตไม่รู้ตั้งกี่รอบไม่คิดเลยว่าจะเจอหนึ่งในของราคาแพงแสนแพงที่ติดอันดับต้นๆของสมุนไพรจีนที่หาได้ยากมากขนาดนี้
########
เอกสารอ้างอิง
ขอบคุณภาพและข้อมูลจาก :
https://zhuanlan.zhihu.com/p/419413773
https://zhuanlan.zhihu.com/p/415245435
https://zhuanlan.zhihu.com/p/428123081
วิธีการเลี้ยงโคมีการเปลี่ยนแปลงอย่างมาก ในอดีต โคโดยทั่วไปใช้เวลาเลี้ยงถึง 3 ปี ก่อนนำไปเชือด ทั้งหมดพร้อมสำหรับการเชือดภายใน 18 เดือน บีซัวร์ตามธรรมชาติที่ผลิตโดยลูกวัวเหล่านี้มีขนาดเล็กมาก และวัว 10,000 ตัวโดยเฉลี่ยสามารถผลิตได้ประมาณ 400 กรัม
ความ้าของตลาดก็เพิ่มขึ้นเช่นกัน และผลผลิตของบิซัวร์ธรรมชาติก็ต่ำมากและไม่แน่นอน อย่างไรก็ตามความ้าของตลาดมีมากและเพิ่มขึ้นทุกปีอาจกล่าวได้ว่าขาดตลาดมีรายงานว่าผลผลิตบีซัวร์ต่อปีทั่วโลกประมาณ 3,000 กิโลกรัมและประเทศของเราผลิต ประมาณ 300 กิโลกรัม อย่างไรก็ตาม ความ้าในประเทศของเรามีมากกว่า 200,000 กิโลกรัม บีซัวร์ธรรมชาติมักจะได้มาจากการฆ่าวัว นี่เป็เหตุผลหลักที่ทำให้ราคาบีซัวร์ธรรมชาติเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง
บีซัวร์ธรรมชาติในประเทศของฉันส่วนใหญ่ผลิตในส่านซีและกานซู ซึ่งเรียกว่า "ซีหนิวหวง" และส่วนใหญ่ผลิตในซานซี เหอเป่ย และจังหวัดอื่นๆ เรียกว่า "จิงหนิวหวาง" นี่คือบิซัวร์ที่มีชื่อเสียงสองแห่งในประเทศของฉัน อุตสาหกรรมการเพาะพันธุ์วัวในส่านซีพัฒนามาั้แ่สมัยโบราณ ในสมัยโบราณ Guanzhong