สอบวันสุดท้าย
“ในที่สุดก็สอบเสร็จซะที ตื่นเต้นเน้อ แปบๆ จะได้ขึ้นม.4 แล้ว”
“แล้วพวกเธออยากเรียนสายอะไรกัน ศิลป์ภาษา หรือวิทย์คณิต”
“ฉันอยากเป็แอร์ ฉันจะเรียนศิลป์ภาษา”
“ส่วนฉันอยากเป็พยาบาล ต้องเรียนวิทย์คณิต”
“อนาคตหมออย่างฉันมันต้องวิทย์คณิตอยู่แล้วปะ”
“จินนี่และเปรี้ยวจี๊ดละ ”
“ฉันจะเรียนสายศิลป์เหมือนเอกี้”
“ส่วนฉันเองยังไม่รู้เลย แต่ที่แน่ๆ คณิตไปไม่รอดอะ”
“งั้นก็ศิลป์ภาษาเหมือนเอกี้และจินนี่”
“คงงั้นมั้ง”
“เปรี้ยวจี๊ดเป็ไร ทำไมดูไม่ค่อยร่าเริงเท่าไหร่”
“ที่จริงฉันมีเื่อยากจะบอกพวกเธอ”
“เื่อะไรเหรอ”
“ฉันคงไม่ได้เรียนต่อม.4ที่นี้”
“ห๊ะ”
“ทำไมอ่ะ”
“หรือว่าเป็เพราะพี่หมอนดอยกับญาติผู้พี่ของฉันหรือเปล่า”
“เปล่า แม่ฉันให้ไปเรียนต่อแพร่กับพี่นะ ไปอยู่บ้านลุงที่นู่น พวกเธออย่าบอกใครนะ โดยเฉพาะเธอยัยโมเมย์ ห้ามบอกพี่ปังปังเด็ดขาด ร่วมถึงพี่หมอนดอยด้วย”
“เธอจะไปเงียบๆ แบบนี้จริงเหรอ”
“ใช่”
“แต่ก็ดีเหมือนกันนะ”
“อ้าวทำไมพูดแบบนั้นแหละจินนี่”
“พวกเธอดูสถานการณ์ของเปรี้ยวจี๊ดตอนนี้สิ มองหน้ากันแทบไม่ติด ชอบเขาแต่เขาก็ปฏิเสธ ส่วนอีกคนหนึ่งไม่ได้ชอบ ดันมาชอบซะงั้น ความสัมพันธ์มันยุ่งเหยิงไปหมด ถ้าเป็ฉันก็เลือกที่จากไป สบายใจกว่าเยอะ”
“มันก็จริงอย่างที่จินนี่พูด” พวกเธอทั้งสี่ต่างถอดหายใจเฮือกใหญ่พร้อมกัน
“เธอไม่อยู่พวกฉันคงคิดถึงแย่เลย”
“คิดถึงก็เขียนจดหมายมาหาฉันสิ เดี๋ยวฉันจะเขียนที่อยู่ให้”
“โอเค”
“ฉันดีใจนะที่ได้เป็เพื่อนกันพวกเธอ ถึงพวกเธอจะดูแปลกๆ แต่ฉันก็รักพวกเธอทุกคนนะ”
“เกือบจะซึ้งอยู่แล้วเชียว ติดคำว่าแปลกนี้แหละ”
“ฮึฮึ”
“ยังมีหน้ามาหัวเราะอีก”
“ ไหนๆ ฉันก็จะไปแล้ว ขอกอดหน่อยพวกเธอหน่อยสิ ” เธอกางแขนกว้าง มุมปากสองข้างค่อยๆ ยกยิ้ม แต่รอยยิ้มนั้นกลับดูเศร้า พวกเขาอดไม่ได้ที่จะน้ำตาคลอและโผล่เข้ากอดเธอไปทันที จู่ๆ พากันร้องไห้ไปซะงั้น
“ต่อไปคงไม่มีใครค่อยอยู่ดุด่าพวกเธอแล้ว อย่าไปแกล้งใครอีกแหละ”
“พูดไปเถอะยังไงพวกฉันก็จะแกล้งพวกมันอยู่ดี”
“พวกเธอนี้จริงๆ เลย ตามใจละกัน”
“ได้เพื่อนใหม่ของอย่าลืมเพื่อนเก่าอย่างพวกฉันนะยะ กลับบ้านเมื่อไหร่ก็แวะมาหากันด้วย”
อยู่ด้วยกันมาตั้งสามปี เจออะไรด้วยกันมาก็เยอะ ทะเลาะกันบ้าง ตีกันบ้าง แกล้งกันบ้าง แต่ก็ไม่เคยคิดตัดเพื่อนกันเลยสักครั้ง วันนี้เป็วันสุดท้ายที่อยู่ในโรงเรียนแห่งนี้ พวกเธอไปที่ต่างๆ ที่เคยอยู่ด้วยกัน และใช่เวลาร่วมกันให้นานที่สุด แต่ระหว่างนั้นเปรี้ยวจี๊ดเองต้องคอยหลบหน้าปังปังและหมอนดอยไปด้วย เพราะพวกเขาเอาแต่ตามหาเธอทั่วโรงเรียน ถึงเธอจะพยายามหลบหน้าพวกเขาเท่าไหร่ แต่ก็อดไม่ได้ที่อยากเห็นหน้าหมอนดอยอีกเป็ครั้งสุดท้าย ก่อนกลับบ้านเธอแอบไปหลบอยู่ในห้องน้ำหลังอาคารเรียนที่ใกล้โรงรถ เปรี้ยวจี๊ดมองเขาผ่านช่องรูระบายอากาศ เห็นพวกเขากำลังจะสตาร์สรถขับ ทว่าหมอนดอยกลับหันหน้าไปมองที่ห้องน้ำ เขารู้สึกเหมือนมีใครกำลังมองเขาอยู่ข้างในนั้น ปังปังเองเห็นท่าทีของเขาก็พลันหันไปมองเช่นกัน เปรี้ยวจี๊ดเธอรีบฟุบตัวนั่งลงกลัวเขาเห็น
“เป็อะไรของพวกมึงว่ะ รีบไปเถอะ กูอยากกลับไปเล่นเกมแล้ว”
“เอ่อ”
เธอยืนขึ้นและแอบมองเขาอีกครั้ง ก่อนจะเอ่ยคำลาพร้อมกับน้ำตาที่ไหลรินว่า “ลาก่อนนะคะ ขอให้พี่โชคดี”
เมื่อเห็นพวกเขาขับรถออกไปแล้ว เธอรีบปาดน้ำตาที่ไหลข้างแก้ม สองเท้าเดินออกมาจากห้องน้ำ ซึ่งตอนนี้โมเมย์กำลังยืนรอเธออยู่
“เธอจะไม่บอกพวกพี่เขาจริงๆ เหรอ”
“ใช่” เปรี้ยวจี๊ดยังยืนยันคำเดิมอย่างหนักแน่น เธอล้วงกระเป๋าหยิบกล่องไม้กล่องเล็กสองกล่องขึ้นมา แล้วยื่นส่งให้โมเมย์
“โมเมย์ กล่องไม้สองกล่องนี้ เปิดเทอมหน้าเมื่อไหร่ฝากให้พี่หมอนดอยและพี่ปังปังด้วยนะ ด้านล่างกล่องฉันเขียนชื่อกำกับไว้ให้แล้วว่ากล่องไหนเป็ของใคร ่ปิดเทอมนี้ถ้าพี่ปังปังถามอะไรเกี่ยวกับฉันก็ห้ามบอกเด็ดขาด นี้คือคำขอสุดท้ายของฉัน เธอทำให้ได้มั้ย”
“ได้ ครั้งนี้ฉันสัญญาว่าจะไม่บอกใครจริงๆ”
“ขอบใจนะ”
โมเมย์ยื่นมือไปเช็คน้ำตาให้เธอ พร้อมเดินเข้าไปกอดเพื่อปลอบใจ “ฉันไม่น่าช่วยเธอเื่พี่หมอนดอยเลย ถ้ารู้ว่าเธอต้องมาเจออะไรแบบนี้ ฉันขอโทษนะ”
“มันไม่ใช่ความผิดของเธอ แต่เป็ตัวฉันเองต่างหากที่ถลำลึกและตัดใจจากพี่เขาไม่ได้”
“โธ่เปรี้ยวจี๊ด”
---------------------------------------------------------------
สวัสดีค่า นุ่นนิ้นเองนะคะ เื่ราวความรักที่ไม่สมหวังของเด็กผู้หญิงตาดำๆ คนหนึ่งเดินทางใกล้ถึงจุดจบแล้วคะ รอติดตามตอนจบได้ในวันจันทร์หน้าน้า ขอบพระคุณมากเลยที่ชอบและอ่านนิยายเื่นี้ แม้จะเขียนยังไม่ค่อยได้เื่ก็ตาม 555 นุ่นนิ้นเองจะไม่ท้อและจะสู้ต่อไป ขอบคุณกำลังใจที่กดหัวใจให้กันนะคะเยิฟฟฟ
1K
