บทที่ 23 เงินก้อนโต
นั่นคือเงินเดือน 3 เดือน รวมแล้ว 300 กว่าหยวนเลยนะ!
ซูซ่านรู้สึกเสียใจเล็กน้อย เพราะหลังจากที่ลู่จ้านตงกลับไป ก็มีเื่ต้องใช้เงินอีกเยอะ
เมื่อเห็นเธอกังวล ลู่จ้านตงก็พูดด้วยน้ำเสียงเรียบๆ "คุณลองดูในกระเป๋าสิ มีของเพิ่มมาหรือเปล่า?"
ซูซ่านชะงัก แล้วมองเขาอย่างงงๆ จากนั้นก็หยิบกระเป๋ามาตรวจสอบ
พอตรวจสอบดูก็พบว่าในเสื้อผ้ามีซองจดหมายเพิ่มมาอีกใบ
หยิบออกมาดูก็พบว่าเป็เงิน
เธอนับคร่าวๆ พบว่ามีเงินตั้ง 2,180 หยวน
ซูซ่านมองเขาอย่างดีใจ "นี่มันเื่อะไรกัน?"
"เพราะกองทัพหาฉันไม่เจอ เงินเดือน 3 เดือนนี้เลยไม่ได้ส่งกลับมา วันนี้อดีตผู้บัญชาการเซียวมาเยี่ยมฉัน ก็เลยเอามาให้ ดังนั้นคนตระกูลลู่จึงไม่ได้ไป"
"ดีจัง! แต่ทำไมถึงได้เยอะขนาดนี้?"
2,180 หยวน นี่มันเงินก้อนโตเลยนะ
"ในนี้มี 200 หยวนเป็เงิน ใส่ซองแต่งงานที่อดีตผู้บัญชาการเซียวกับผู้กำกับฟางให้พวกเรา อีกส่วนหนึ่งเป็ค่าผ่าตัดที่คุณจ่ายไปเมื่อวาน
เพราะผมต้องพักรักษาตัวอยู่ที่บ้านครึ่งปี ที่เหลือก็คือค่ารักษาพยาบาลและเงินช่วยเหลือค่าครองชีพ"
จริงๆ แล้วในนี้ยังมีเงินรางวัล 1,000 หยวน แต่ลู่จ้านตงไม่ได้พูด
"ว้าว ตอนนี้ฉันกลายเป็เศรษฐีแล้ว"
ซูซ่านรีบเก็บเงิน โชคดีที่ห้องพักผู้ป่วยนี้เป็ห้องเดี่ยว ถ้าคนอื่นเห็นเงินจำนวนมากขนาดนี้ต้องอิจฉาแน่ๆ
เธอเก็บเงินเรียบร้อยแล้วก็มองเขา "คุณให้ฉันเก็บเงินทั้งหมดเลย ไม่กลัวว่าฉันจะเอาเงินหนีไปเหรอ?"
"ไม่กลัว"
ซูซ่านคิดอยู่ครู่หนึ่ง "แล้วฉันใช้เงินพวกนี้ได้ตามสบายเลยไหม?"
"แน่นอน"
"ดีจัง"
ตอนนี้ในมือเธอยังมีเงินอีก 200 กว่าหยวน เป็เงินที่เธอขอจากเจียง อวี้หรงตอนออกมาจากบ้านตระกูลหยาง
บวกกับ 2,180 หยวน ก็เป็ 2,400 หยวนแล้ว
ตอนนี้เธอเป็เศรษฐีตัวน้อยแล้ว
ถ้าไม่ติดว่าที่บ้านยังมีลูกอีก 3 คน ต้องวางแผนชีวิตในอนาคต ตอนนี้เธอคงซื้อบ้านในเมืองได้แล้ว
สมัยนี้ราคาบ้านถูกมาก มีเงิน 1,000 หยวนก็ซื้อบ้านขนาดหลายสิบตารางเมตรได้แล้ว
แต่เธอต้องวางแผนอนาคตของครอบครัว
ซูซ่านพูดติดตลก "ถ้ามีคูปองอาหารอีกหน่อยก็ดีสิ"
เพราะยุคนี้ถ้าไม่มีคูปองอาหาร การซื้อของก็ลำบาก
"คุณลองดูในกระเป๋าอีกที น่าจะมี"
ซูซ่านรีบค้นดู ก็พบว่ามีคูปองอาหารห่อด้วยผ้าเช็ดหน้าปึกหนึ่ง แถมยังเป็คูปองอาหารที่ใช้ได้ทั่วประเทศอีกด้วย ดวงตาของซูซ่านเป็ประกาย เพราะนี่มันของมีค่าชัดๆ
ใช้ได้ทั่วประเทศเลย
คูปองอาหารนี้ให้ตามระยะเวลาพักรักษาตัวครึ่งปีของลู่จ้านตง เดือนละ 45 จิน หกเดือนก็ 270 จิน แต่ซูซ่านนับแล้วพบว่ามี 300 จิน
"ดีจัง ต่อไปนี้เราจะได้ซื้อของได้สะดวก"
ไม่คิดเลยว่าเธอจะได้โชคลาภอีก
"ลุงโจวกับชิงซานยังอยู่ข้างนอก ฉันออกไปบอกพวกเขาก่อนนะ"
"อืม"
เมื่อซูซ่านออกจากห้องผู้ป่วย ก็เห็นลุงโจวกับโจวชิงซานนั่งอยู่บนเก้าอี้ยาวที่ทางเดิน พอเห็นซูซ่าน ทั้งสองคนก็รีบเดินเข้ามา
"ลุงโจว ผูกม้าเรียบร้อยหรือยังคะ?"
"ผูกเรียบร้อยแล้ว รอบนี้ให้ยามช่วยดูแล จะไม่หายอีกแล้ว"
ลุงโจวยิ้มแย้ม ตราบใดที่ม้ากับเกวียนไม่หาย เขาก็สบายใจ
"พี่สะใภ้ พี่จ้านตงเป็ไงบ้าง?" โจวชิงซานถามอย่างกังวล
"สบายดี เดี๋ยวฉันพาเข้าไป"
ซูซ่านพาปู่หลานเข้าไปในห้องผู้ป่วย เห็นลู่จ้านตงอยู่ห้องเดี่ยว ทั้งสองคนก็ดีใจมาก
"จ้านตง ครั้งนี้ตาฉันเปิดหูเปิดตาจริงๆ โรงพยาบาลมีคนมาเยอะแยะมาก ฉันกับชิงซานคิดไม่ถึงเลยว่าพวกเขามาเยี่ยมนาย เกิดมาทั้งชีวิตยังไม่เคยเจอข้าราชการใหญ่โตขนาดนี้มาก่อนเลย"
ลุงโจวกับโจวชิงซานรู้เื่ทั้งหมดแล้ว ทหารที่อยู่เต็มโรงพยาบาลเมื่อกี้ มาเยี่ยมลู่จ้านตงทั้งหมด
"พี่จ้านตง พี่สุดยอดไปเลย ผ่านผู้บัญชาการก็มา แถมยังอยู่ห้องเดี่ยวแบบนี้ด้วย ตอนนี้พี่คือที่สุดในหมู่บ้านของเราแล้ว" โจวชิงซานพูดจบก็ชูนิ้วโป้งให้ลู่จ้านตง
ลู่จ้านตงยิ้มจางๆ มองซูซ่านที่ยืนอยู่ข้างๆ อย่างเงียบๆ
มีแต่ตัวเขาเองที่รู้ว่า ถ้าไม่มีผู้หญิงคนนี้ ไม่ต้องพูดถึงการมาผ่าตัดที่โรงพยาบาล เขาคงไม่มีโอกาสออกจากหมู่บ้านเถาฮวาด้วยซ้ำ
ไม่นานก็สิบโมง หมอและพยาบาลกลุ่มใหญ่ก็พาลู่จ้านตงเข้าห้องผ่าตัด
เพราะอดีตผู้บัญชาการเซียวมา ทางโรงพยาบาลจึงให้ความสำคัญกับการผ่าตัดครั้งนี้มาก แม้แต่ผู้อำนวยการโรงพยาบาลก็มาด้วย
เขาบอกซูซ่านว่าไม่ต้องห่วง พวกเขาส่งแพทย์ที่ดีที่สุดมา ไม่มีทางเกิดข้อผิดพลาดแน่นอน
ทางโรงพยาบาลให้ความสำคัญขนาดนี้ ซูซ่านก็วางใจ
…
ตอนที่อดีตผู้บัญชาการเซียวกับฟางเฉิงเทาออกจากโรงพยาบาล ก็พาเจียงอวี้หรงกับหยางหย่าลี่ไปด้วย
ทั้งสองแม่ลูกไม่อยากไปจริงๆ แต่คนตรงหน้าเป็ถึงบุคคลสำคัญ โดยเฉพาะอดีตผู้บัญชาการเซียว ต่อให้ไม่อยากไปแค่ไหน พวกเธอก็ไม่กล้าพูดอะไร
พอกลับถึงบ้าน หยางหย่าลี่ก็ร้องไห้ฟูมฟาย
"แม่ หนูจะทำยังไงดี? นังอ้วนนั่นแย่งความสุขสบายของหนูไปหมด หนูควรจะเป็ภรรยาของผู้บัญชาการทหารในอนาคตสิ"
เธอกังวลและโกรธมาก ร้องไห้ไปเตะโต๊ะไป
ตอนนี้เธอแทบอยากจะฆ่าซูซ่าน
"นังอ้วน! นังอ้วนนั่น! ตอนนั้นทำไมถึงพามันกลับบ้านมาด้วย? มันน่าจะอดตายข้างนอก! มันเทียบกับหนูได้ตรงไหน? หน้าตาก็ขี้เหร่ ตัวดำปี๋ เมื่อก่อนเหมือนหนูในรู มันมีสิทธิ์อะไรมาเป็ภรรยาของผู้บัญชาการทหาร? ลู่จ้านตงตาบอดหรือไง?!"
เจียงอวี้หรงเห็นลูกสาวเป็แบบนี้ก็ยิ่งหดหู่ "รู้แบบนี้ตอนนั้นไม่น่าไล่มันไปหมู่บ้านเถาฮวาเลย ใครจะไปคิดว่ามันจะโชคดีขนาดนี้! แต่หย่าลี่ เราก็ยังมีโอกาส"
หยางหย่าลี่ปาดน้ำตา พูดด้วยความโกรธแค้น "ลู่จ้านตงก็ยอมรับนังอ้วนนั่นเป็ภรรยาแล้ว พวกเรายังมีโอกาสอีกเหรอ?"
"พวกมันยังไม่ได้จดทะเบียน วันนี้ลู่จ้านตงต้องผ่าตัด ต่อไปเขาก็ต้องพักรักษาตัว พอกินข้าวเที่ยงเสร็จ แม่จะให้คนไปสืบที่โรงพยาบาล ดูว่าเขาจะออกจากโรงพยาบาลวันไหน"
หยางหย่าลี่พูดอย่างหดหู่ "แต่ถ้าหนูไปหาเขาที่โรงพยาบาลแล้วถูกผู้กำกับฟางรู้จะทำยังไง?"
เจียงอวี้หรงคิดอยู่ครู่หนึ่ง "ให้แม่ไปสืบดูก่อน ถ้าไปหาเขาที่โรงพยาบาลไม่ได้ ลู่จ้านตงก็ต้องกลับบ้านอยู่ดี ถึงตอนนั้นเราก็ไปหาเขาที่บ้าน ตอนนี้เรายืนยันว่าซูซ่านขโมยเงินแล้วปลอมตัวเป็ลูกเพื่อไปแต่งงานกับลู่จ้านตง แม่เชื่อว่าต้องมีวิธี"
อารมณ์ของหยางหย่าลี่ดีขึ้นเล็กน้อย "แม่ งั้นแม่รีบไปสืบนะ"
"ไม่ต้องห่วง"
เจียงอวี้หรงปลอบลูกสาวเสร็จก็พูดต่อ "แต่ตอนนี้แม่ต้องรีบไปหาป้าซิ่วฮวา อธิบายเื่วันนี้ให้เธอฟัง อย่าให้เธอเข้าใจผิด ไม่อย่างนั้นต่อไปเื่นี้จะจัดการยาก"
"อืม งั้นแม่รีบไปเถอะ"
5K
