หลังจากเหตุการณ์ป่วนที่ประตูหมู่บ้านสงบลง เรย์กับเอลร่าก็เดินลึกเข้ามาถึงโซนด้านในของหมู่บ้านมิโรห์ หมู่บ้านแห่งนี้ไม่ใหญ่ แต่มีสิ่งปลูกสร้างเรียบง่าย และเต็มไปด้วยกลิ่นอายชนบทเวทมนตร์ ในที่สุดทั้งสองก็มาหยุดที่ “บ้านพักนักเดินทาง” ป้ายไม้เล็ก ๆ ห้อยหน้าประตูเขียนว่า:
“โรงแรมจันทร์มรกต – ที่พักปลอดภัย อาหารอบอุ่น” เรย์ผลักประตูไม้เข้าไป เสียงกระดิ่งดังแ่ ๆ ต้อนรับ บรรยากาศภายในเรียบง่าย โต๊ะไม้สองสามตัววางกระจาย มีหญิงวัยกลางคนผมสั้นยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์ เธอคือเ้าของที่พัก
“ขอเช่าห้องพักหนึ่งคืนครับ แล้วก็ขออาหารสำหรับสองที่”
เ้าของพยักหน้าช้า ๆ
“ค่าห้องพร้อมอาหาร... ทั้งหมดห้าชิลด์ทองแดง”
คำพูดนั้นทำให้เรย์ชะงักทันที เขาหยิบกระเป๋าคาดเอวขึ้นมา เปิดดูอย่างระมัดระวัง...
“อืม... ไม่มีเหรียญ... ไม่มีธนบัตร... ไม่มีแม้แต่บัตรเครดิตมิติ...”
เขาหันไปกระซิบกับเอลร่าที่ข้างตัว
“เธอพอจะมีเงินติดตัวมั้ย? แบบ... ชิลด์อะไรสักอย่าง?”
เอลร่าสะดุ้ง
“ห๊ะ!? หนูก็นึกว่าพี่จะมี หนูก็ไม่มีค่ะ...!”
เรย์: “...ก็เรามาจากในถ้ำ ไม่ได้เข้าธนาคารนี่นา…”
เสียงทั้งสองคนแม้จะพยายามกระซิบ แต่เ้าของที่พักได้ยินเต็มสองหู เธอเบ้หน้า พ่นลมหายใจออกมาแรง ๆ
“ถ้าไม่มีเงินจ่าย ก็ขอโทษด้วย ออกไปเลย ฉันไม่ให้ค้างฟรี!”
เรย์ยิ้มแห้ง แต่แล้วก็ล้วงเข้าไปในกระเป๋าอีกทีคราวนี้เขาหยิบ “ผลึกเถาวัลย์สีเขียวใส” ที่ได้มาจากมินิบอสในถ้ำ
“เดี๋ยวก่อนครับ... ไอเท็มนี้ พอจะแลกเป็ค่าห้องได้มั้ย?”
หญิงเ้าของที่พักมองของในมือเขา ตอนแรกเธอเหมือนจะปฏิเสธ แต่พอเห็นผลึกใสเปล่งแสงออกมาอย่างนุ่มนวล เธอก็เบิกตากว้าง
“นั่นมัน... นั่นมัน 'ผลึกรากศักดิ์สิทธิ์ระดับหายาก' นี่นา!!”
เรย์ยิ้มเหงื่อตก
“อา… ก็ดีนะที่หยิบติดมาด้วย…”
เธอทำหน้าจริงจังขึ้น
“ถ้าเอาผลึกนี่มาจริง ๆ ล่ะก็… ไม่ใช่แค่ค่าห้องนะ นายซื้อบ้านทั้งหลังนี้ยังได้เลย!”
หญิงเ้าของถอนหายใจแล้วพูดด้วยน้ำเสียงใจดีขึ้นอย่างเปลี่ยนไปทันตา
“ฉันแนะนำให้นายลองไปที่ ‘ร้านรับซื้อไอเท็มกลางหมู่บ้าน’ ดูสิ อยู่ใกล้จตุรัสเวทนั่นแหละ เขามีเวทประเมินระดับสูง จะให้ราคาดีกว่าที่นี่แน่นอน”
เรย์พยักหน้าช้า ๆ หันไปหาเอลร่า
“งั้นพี่ขอไปจัดการแลกไอเท็มหน่อย เธออยู่รอที่นี่ก่อนนะ ไปนั่งรอในห้องพักเลย เดี๋ยวพี่จะรีบกลับมาพร้อมเงินค่าห้องสุดหรูให้เอง!”
เอลร่าพยักหน้าเบา ๆ
“อย่าเผลอเอาผลึกนั้นแลกขนมหมดนะคะ...”
“บ้าเหรอ พี่เรย์คนนี้ฉลาดจะตาย! อย่างน้อยก็ไม่แลกกับลูกอมเวทหยอดเหรียญหรอกน่า... มั้งนะ”
ไม่นาน เรย์เดินลัดเลาะออกมาจากย่านที่พัก ผ่านตรอกหินเวท ผ่านพ่อค้าแม่ค้าในตลาดย่อยของหมู่บ้าน เขาหยุดที่หน้าร้านเล็ก ๆ มีป้ายลอยเวทหมุนได้เขียนว่า
“หัตถเวทตีราคา – ซื้อของหายาก รับประกันราคาไม่โดนหลอก”
รอบตัวเงียบสงบ แต่มีเวทผูกตราประตูชัดเจน เรย์ยื่นมือไปเคาะเบา ๆ พร้อมคิดในใจ...
“ขอให้พี่ได้กำไรดี ๆ ทีเถอะ… พี่ต้องเลี้ยงลูกโมกะด้วยนะเออ”
2K
