Beyond the journey end เมื่อตำนานรักอวสาน

ตอนที่ยี่สิบเก้า หาญท้าชะตาฟ้า 3

แย่งชิงวาสนา

คือเ๹ื่๪๫ถือสาสำหรับคนที่ยึดถือคุณธรรม

อย่างที่กล่าวว่าในยุคนี้แม้แต่ฮ่องเต้ก็ไม่สามารถย่ำยีสุสานบรรพชนของใครกันได้ง่ายๆ

อู๋จื่อซีแห่งแคว้นอู๋ที่ขุดศพฉู่อ๋องหรือตั๋งโต๊ะที่ขุดศาลบรรพชนของราชวงศ์ฮั่นล้วนโดนประณาม

และเ๱ื่๵๹แย่งชิงวาสนาเช่นนี้จะไม่เชื่อก็ไม่ได้

เพราะทุกคนได้เห็นด้วยตาได้ยินกับหู

ทำให้แต่ละคนแม้จะเกิดความหวาดกลัวแต่พอได้รับการยืนยันเช่นนี้ก็มีสายตาแสดงความเห็นใจต่อผมอย่างมาก

อย่างน้อยก็เท่าที่ผมสามารถอ่านลมปราณที่แสดงถึงความรู้สึกของผู้คนที่อยู่ในที่นี้ได้

เพราการมีประสบการณ์นอกร่างทำให้ผมเริ่มดำเนินวิชาฝีมือไม่ใช่แนวทางที่คนปรกติเขาทำกัน

และบอกกล่าวตามตรง

ผมไม่ได้รู้สึกแค้นอวิ๋นซวงหรือหลี่เค่ออะไรนัก

อาจะจเพราะผมหลีกเลี่ยงผลร้ายที่ผมจะแขนขาหักไปได้

หากแขนขาผมหักผมคงโมโหมากกว่านี้

แต่ตอนนี้ผมค่อนข้างเฉยๆ

แค่เดินกันคนละทางเ๽้าอยู่เหนือข้าอยู่ใต้เท่านั้นผมก็พอใจแล้ว

แต่เพื่อให้แต่ละคนมีแรงบันดาลใจในการที่จะพูดความจริงคือ

พวกเราถูกเนรเทศ

ก็คงทำให้พวกเขารับไม่ได้ไม่มีใครยอมติดตามผมเป็๞ทาส เอ๊ยผู้ใช้แรงงานเป็๞แน่แท้

เพราะตามสายตาของคนในนครหลวงที่รุ่งเรืองที่สุด

ฉางอันคือศูนย์กลางของใต้หล้า

สถานที่ห่างไกลออกไปคือพวกป่าเถื่อนลิงกัง

ประชาชนหยาบกร้านใจคอดุร้าย

ไม่ใช่ผู้ที่มีวัฒนนธรรมสูงส่งดั่งผู้ที่อยู่ในนครหลวง

หากบอกว่าพวกเขาต้องย้ายจากนครที่รุ่งเรืองที่สุดในแผ่นดินไปอยุ่ในดินแดนที่มีผู้มีจิตใจป่าเถื่อน

พวกเขาคงรับไม่ได้อย่างแน่แท้

แต่อย่างที่อาโหนวบุรุษเหล็กกล่าวเอาไว้

ความโกรธดีกว่าความเศร้า

ดังนั้นผมต้องใช้ทักษะการพูดในที่สาธารณะเพื่อให้ชาวบ้านมำลังใจติดตามผมเป็๞ผู้ใช้แรงงานต่อไป

“อย่าเศร้าใจเลยอาหู่สำหรับข้าแล้วไม่ใช่คนที่นอนเตียงฟืนเลียดีขมมิได้ ข้าขอสาบานต่อฟ้า เมื่อข้าออกจากนครฉางอันทางทิศใต้ข้าก้ขอกลับเข้านครทางทิศใต้ไม่ขอขเประตูอื่นอย่างเด็ดขาด!!!”

ผมแค่บอกว่าจะเดินเข้าประตูเฉยๆนะ

ไม่ได้บอกว่าจะบุกเข้านครฉางอัน

เฮ้

คนในกองคาราวาน ไชโย โห่ร้องด้วยความฮึกเหิมขจัดความเศร้าที่มีออกไปจนหมดสิ้น

เย่ชิวสมกับเป็๞ตัวร้ายขุนนางกังฉินของราชสำนัก

มีความสามารถในการบอกให้คนทำตามและลูกน้องยอมตายถวายชีวิตมาก