ประเทศสหรัฐอเมริกา
.
.
New York City
.
.
วันที่ 2 สิงหาคม 20xx
.
.
ณ ที่ไหนสักแห่งในตรอกทางเดิน เวลา 19:30 นาฬิกา
ตึก ตัก ตึก ตัก
"แฮ่ก...แฮ่ก...บ้าเอ้ย! ทำไมต้องมาเจอมันตอนนี้ด้วยวะ!"
ภายในซอกซอยอันคับแคบใจกลางเมืองแสนวุ่นวายมีเพียงแสงไฟสลัวๆสาดส่องจากข้างตึกปรากฏร่างของชายหนุ่มผมสีทองอร่ามกำลังหอบกล่องกระดาษขนาดพอดีมือแนบข้างลำตัวขณะเร่งฝีเท้าออกแรงวิ่งอย่างร้อนรนเหมือน้าหนีจากอะไรสักอย่าง เสียงหอบหายใจของเขาดังถี่ขึ้นเป็ระยะๆตามการเคลื่อนไหวของตนเองขณะเหลียวหลังด้วยความหวาดระแวงจึงก้าวเท้าให้ไวขึ้นจนออกมาสู่ถนนใหญ่ในที่สุด
ตึก ตัก ตึก ตัก
เสียงฝีเท้าจำนวนมากจากด้านหลังทำให้ชายหนุ่มลุกลี้ลุกลนอย่างมาก เขาจึงใช้โอกาสนี้แฝงตัวไปกับฝูงชนที่เดินผ่านไปผ่านมาอย่างร้อนรนจนไหล่กระแทกผู้ไม่รู้เื่ราวที่เกิดขึ้นทำให้ชายหนุ่มได้รับเสียงกดด่าจากคนรอบตัวไม่เว้น่ แต่เขาไม่สนใจอะไรทั้งนั้นนอกจากหนีไปให้ไกลที่สุดและไม่ลืมหันกลับมามองทางเดินอันมืดมิดที่ไม่มีใครอยู่เลยสักคนเดียว แต่เขาเชื่อว่าพวกมันต้องตามหาเขาเพื่อชิงเอาของคืนไปอยู่แน่ๆจึงรีบเข้าไปในอาคารของสำนักงานแห่งหนึ่งเพื่อหาที่ซ่อนตัวอย่างรีบร้อนใจ
'มันหายไปไหนแล้ว'
"อึก..."
เสียงจากข้างนอกดังใกล้เข้ามาทุกทีๆจนชายหนุ่มก้าวถอยหลังชิดบานประตูกระจกขณะเหลือบมองกล่องในอ้อมกอดพร้อมคิดในใจอย่างหวาดกลัว ถ้าซ่อนตัวอยู่ที่นี่จนกว่าจะเช้าก็มีโอกาสรอดไปได้อย่างฉิวเฉียดจากนั้นค่อยหาโอกาสนำของสิ่งนี้ไปให้นายท่านของเรา ท่านคงดีใจมากแน่ๆที่ได้มันในที่สุดเพราะเขาตามหาของสิ่งนี้มาอย่างยาวนาน ทั้งยอมเสียเืเสียเนื้อมามากมายรวมถึงถูกคนรอบข้างดูถูกไม่เว้นวันแต่ก็สู้ไม่ถอยจนถึงทุกวันนี้ อย่างน้อยถ้าเรานำของสิ่งนี้ไปให้ท่านๆคงมีความสุขมากแน่ๆ แต่ถ้าหากหัวหน้าของพวกมันเคลื่อนไหวเราคงไม่รอด--
ปึง!
"..!!"
จู่ๆก็มีเสียงกระแทกของอะไรบางอย่างดังสนั่นขึ้นบริเวณข้างนอก ทำให้ชายหนุ่มผมทองร้อนรนใจจึงรีบเข้าไปแอบในห้องเก็บของแคบๆขณะนั่งยองๆชิดมุมประตูทำให้เห็นการเคลื่อนไหวจากผู้คนข้างนอกอยู่ไวๆ แสงที่เล็ดลอดออกมาจากช่องแคบทำให้เขาสามารถมองการกระทำจากผู้บุกรุกได้ตลอดเวลาพร้อมกระชับอ้อมกอดสิ่งของชิ้นนั้นไม่ให้ห่างจากตัว
'ไปดูทางนั้น'
'ครับผม'
เสียงพูดคุยของผู้บุกรุกดังใกล้เข้ามาทุกทีๆจนเ้าตัวทำได้เพียงสวดภาวนาขอความเมตตาจากพระผู้เป็เ้าอยู่ภายในใจขณะเอียงหูฟังเสียงฝีเท้าจากด้านนอกที่กำลังก้าวเข้ามาในนี้ จากที่ได้ยินมีประมาณสามคนที่อยู่ที่นี่ พวกเขาแยกออกไปหาตามห้องต่างๆแล้วค่อยวนกลับมาเจอกันเพื่อรายงานสถานการณ์ให้ฟังตามแบบแผน ใช้เวลาสักพักเมื่อพวกเขาสำรวจจนครบทุกห้องแต่ไม่เจอใครจึงทยอยออกจากที่นี่เพื่อไปตามหาที่อื่นต่อไป ชายหนุ่มผมทองเลยใช้โอกาสนี้ค่อยๆแง้มประตูออกมาก่อนจะลุกขึ้นยืนพร้อมถอนหายใจเฮือกใหญ่อย่างโล่งใจ
"เฮ้อ...รอดแล้วเรา พวกบ้านั่นโง่ชะมัดแค่นี้ก็ไม่เห็--"
จิ้ว!
ปึก!
ไม่ทันไรร่างของชายหนุ่มผมทองก็ล่วงลงมากองกับพื้นฉับพลันก่อนจะปรากฎของเหลวสีแดงเข้มค่อยๆไหลหลากออกมาจากปากแผลบริเวณศีรษะด้านหลัง เขานอนแน่นิ่งไม่ขยับเขยิบขณะคลายอ้อมกอดจากสิ่งของที่แนบเอาไว้ด้านข้างอย่างยาวนาน ทำให้ผู้ที่เข้ามาใหม่ก้มลงไปเก็บมันขึ้นมาพร้อมแกะห่อกระดาษออกอย่างว่องไวก่อนจะตรวจสอบสิ่งที่อยู่ในนั้นอย่างพินิจพิจารณา
กุก กัก กุก กัก
แต่ระหว่างนั้นก็มีเสียงฝีเท้าดังขึ้นอีกครั้งทำให้เ้าตัวยกกระบอกปืนดำด้านเก็บเสียงเล็งไปทางประตูขณะรอให้อีกฝ่ายเผยตัวตนอย่างใจเย็น
"หัวหน้--โว้ๆๆใจเย็นๆครับ นี่พวกเราเอง"
"บอกให้รอข้างนอกจะเข้ามาทำไม"
"ขอโทษครับ พอดีมีเื่สำคัญต้องแจ้งให้ทราบ"
ชายหนุ่มสองคนที่พึ่งเข้ามาใหม่ต่างจับจ้องผู้ที่ได้ชื่อว่าหัวหน้าของพวกเขาอย่างแน่วแน่ พวกเขารู้สึกภาคภูมิใจที่ได้อยู่เคียงบ่าเคียงไหล่ท่านผู้นี้จนถึงปัจจุบัน แม้ชีวิตก่อนหน้านี้ของพวกเขาจะเหลวแหลกไม่เป็ท่าแต่ท่านผู้นี้เห็นค่าในตัวของพวกเขาจึงถูกเชิญชวนให้มาเป็ส่วนหนึ่งขององค์กรทำให้พวกเขามีชีวิตอยู่ต่อมาถึงทุกวันนี้ แม้ท่าทีของทั้งสองคนอาจดูแน่นิ่งในสายตาของคนเป็หัวหน้าแต่ในใจลึกๆของพวกเขากำลังปลื้มปิติจนแทบจะล้นทะลักออกมาจึงต้องเก็บซ่อนความรู้สึกเอาไว้ในใจ
"เื่อะไร?"
"พวกเราพบบรรจุภัณฑ์อีกชิ้นหนึ่งที่คาดว่าของข้างในต้องเป็ของที่หัวหน้าตามหาแน่นอนครับ"
"ว่าแล้วเชียว พวกมันไม่ให้ของหลุดมือง่ายๆแน่ แล้วตอนนี้อยู่ไหน?"
"เอ่อ...ปัญหามันอยู่ตรงนี้นี่แหละครับ"
"หมายความว่าไง?"
"คือว่า...มันถูกส่งออกไปต่างประเทศแล้วครับ แล้วพวกมันก็กระจายของออกไปสามที่ พวกเราเลยไม่รู้ว่าอันไหนเป็ของจริงครับ"
"ที่ไหนบ้าง?"
"จีน ไทย และญี่ปุ่นครับ"
"ไปโซนเอเชียหมดเลย เพราะอะไรกัน..."
"แล้วเรายังได้รับข่าวลืออีกว่าตอนนี้ทางหัวหน้าของพวกมันอยู่ที่ญี่ปุ่นครับ แต่จริงแท้แค่ไหนพวกเราก็ไม่ทราบเหมือนกัน"
"จริงไม่จริงไปถึงเดี๋ยวก็รู้เอง"
"แล้วจะเอายังไงต่อดีครับ?"
"ถึงจะเสียเวลาหน่อยแต่คงต้องแยกกันตามหา เดี๋ยวจะส่งพวกนายไปคนละที่ตามหาของนั่นให้เจอแล้วค่อยมาเจอกันอีกทีตอนตรวจสอบเสร็จ นายไปจีนและนายไปไทย ส่วนญี่ปุ่นเดี๋ยวฉันจะเป็คนไปเอง เอาคนอื่นๆตามไปช่วยด้วยก็ได้ไม่ว่า"
"ครับผม! / รับทราบครับ!"
"แยกย้าย"
เมื่อชายหนุ่มผู้องอาจได้รับคำสั่งแสนสำคัญทำให้พวกเขารับคำอย่างว่าง่ายจากนั้นจึงแยกย้ายออกไปเตรียมตัวให้พร้อมก่อนที่จะเริ่มภารกิจ ส่วนผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็หัวหน้าเมื่อตรวจสอบของในกล่องกระดาษเรียบร้อยจึงโยนมันลงบนพื้นก่อนจะกระทืบเท้าลงมาเหยียบย่ำกล่องกระดาษจนบู้บี้เพื่อทำลายหลักฐาน ดวงตาสีน้ำทะเลเหลือบมองเศษซากกระดาษใต้ฝ่าเท้าของตนอย่างไม่แสดงอารมณ์ใดๆออกมาขณะนึกถึงเหตุการณ์สุดระยำที่เขาไม่ควรทำพลาดั้แ่แรก ถ้าเกิดวันนั้นเขาไม่เข้าไปคุยกับไอเด็กเวรนั่นคงไม่ต้องมาวิ่งวุ่นหาสิ่งนั้นจนถึงทุกวันนี้
ปึก!!!
"เวรเอ้ย!!!"
เมื่อนึกถึงเหตุการณ์ในวันนั้นทำให้ชายหนุ่มผิวเข้มร่างใหญ่สถบออกมาอย่างเหลืออดขณะยกกำปั้นทุบผนังห้องจนเกิดเสียงดังลั่น ต่อหน้าพวกลูกน้องเขาพยายามทำตัวเยือนเย็นสุขุมไม่แสดงสีหน้าและอารมณ์ใดๆออกมา แต่ภายในใจลึกๆของเขากลับมีแต่ความแค้นที่พร้อมะเิออกมาได้ทุกเมื่อ ถ้าขืนยังอยู่ที่นี่ต่อเขาคงได้เป็บ้าตายแน่ๆจึงหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาโทรหาลูกน้องคนสนิทโดยที่ยังทำสีหน้าเคร่งเครียดเหมือนเช่นเคย
ตู๊ด~~ตู๊ด~~
'ฮัลโหลครับหัวหน้า มีอะไรให้ช่วยมั้ย?'
"พรุ่งนี้เตรียมรถให้ด้วยฉันจะไปญี่ปุ่นคืนนี้"
'ได้เลยครับ เดี๋ยวผมเรียกคนของเรา--'
"ไม่ต้อง ฉันจะไปคนเดียว"
'เอ๋?! หัวหน้าจะไปคนเดียวเหรอครับ! ไม่ได้นะครับ ถ้าเกิดคุณเป็อะไรไปใครจะรับผิดชอบครับ ให้ใครสักคนคอยอยู่เคียงข้างท่านเถอะครับ'
"เออๆจะส่งใครก็ส่งมา เร็วๆละ"
'ขอบคุณนะครับที่รับฟังความเห็นของผม ถ้างั้นเดี๋ยวที่เหลือผมจัดการให้เองครับ"
"ขอบใจ เออ มาเก็บกวาดให้ด้วยละ"
'อีกแล้วเหรอครับ...บอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าทำอะไรบุ่มบ่าม ยิ่งอยู่ในเมืองยิ่งต้องระวังเลยนะครับ'
"แค่ครั้งเดียว รีบมาละ"
'คุณ--'
ตู๊ด!
ชายหนุ่มร่างใหญ่รีบกดวางสายทันทีหลังรู้ชาตะว่าต้องโดนบ่นจากลูกน้องคนสนิทอีกแน่นอน แต่เขาเลือกไม่แยแสขณะเหลือบสายตามองร่างไร้ิญญาของชายนิรนามอย่างนิ่งเฉยพร้อมก้าวข้ามลำตัวของเขาเดินออกจากที่นี่ทันทีเพื่อมุ่งสู่ดินแดนแห่งอาทิตย์อุทัยตามที่ตั้งเป้าเอาไว้
"รอก่อนเถอะไอเด็กเมื่อวานซืน เจอตัวเมื่อไหร่โดนดีแน่"
.
.
.
ฮัลโหลฮะไฮย๊ะทุกคนนะคะ ขอขอบคุณที่เข้ามาอ่านกันและถ้าชอบก็อย่าลืมกดใจ กดเข้าชั้น หรือคอมเม้นเป็กำลังใจให้ด้วยนะคะ ทุกความคิดเห็นของทุกคนเป็แรงผลักดันให้ไรท์มีกำลังใจแต่งต่อไป
และขอฝากเื่ ✨️แค้นนี้ต้องชำ(รัก)ระ✨️ ไว้ในอ้อมอกอ้อมใจด้วยนะคะ ขอบคุณค่ะ
ติดตามข่าวสารได้ที่
FB: นามปากกา มินิปูนา
https://www.facebook.com/share/PCeg8hQsyHzBiYxx/?mibextid=qi2Omg
X: @Minipuna6516
https://x.com/Minipuna6516?t=VIZ3k92fZpY_8-KOUJGMKA&s=09
25K
