บทที่ 12 การทำงานของน้ำิญญา
คอนโดชีจีหัวหยวน
ฉิงเทียนกลับมาถึงห้อง เขาก็หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาแล้วส่งข้อความไปหาซูเสวี่ย: คุณซูสุดสวยครับ กลับถึงบ้านรึยังครับ?
ซูเสวี่ยจึงได้ตอบกลับไป: ฉันกลับมาถึงบ้านตั้งนานแล้ว คุณเพิ่งจะส่งข้อความมาเป็ห่วงฉันตอนนี้เนี่ยนะคะ คุณนี่ดูไม่จริงใจจังเลยนะคะ
ฉิงเทียนอ่านข้อความของซูเสวี่ยในโทรศัพท์มือแล้วก็ยิ้มออกมาแบบไม่รู้ตัวแล้วจึงส่งข้อความไป: ผมเพิ่งกลับถึงบ้านเอง ผมส่งข้อความมาหาทันทีที่ผมกลับถึงบ้านเลยนะ แต่ก็เป็ความผิดของผมเองที่ไม่ได้เป็ห่วงคุณทันเวลา! ผมหวังว่าคุณจะยกโทษให้ผมนะ
ซูเสวี่ยที่อยู่อีกฟากของโทรศัพท์มือถือนั้นกำลังนอนเล่นอยู่บนเตียงด้วยสองเท้าที่เปลือยเปล่า เธอหัวเราะให้กับข้อความของฉิงเทียน และจากนั้นเธอก็จิ้มโทรศัพท์มือถือตอบกลับไป: "อืม นั่นสินะ วันนี้คุณชวนฉันไปทานมื้อค่ำแล้วยังส่งข้อความมาหาฉันทันทีที่คุณกลับถึงบ้าน ฉันจะยอมยกโทษให้คุณก็ได้"
ฉิงเทียนจึงพิมพ์กลับไป: "ขอบคุณคุณซูสุดสวยมากที่ยกโทษให้เด็กน้อยคนนี้"
"เรียกว่าเสี่ยวฉิงซือก็ไม่เลวนะ!" ซูเสวี่ยก็พิมพ์ตอบกลับไปโดยส่งสติกเกอร์รูปหน้ายิ้ม 2 ตัวตามหลังไปด้วย
หลังจากที่แชทกันอยู่เป็เวลานาน ฉิงเทียนก็ได้รวบรวมความกล้าพิมพ์ออกไป: "มื้อค่ำคืนนี้มีความสุขไหมครับ? เอาไว้มีโอกาสผมจะชวนคุณไปทานมื้อค่ำอีกซักคืนนะครับ" หลังที่พิมพ์ส่งออกไปฉิงเทียนก็มีสีหน้าเป็กังวลขึ้นมาขณะที่มองดูหน้าจอโทรศัพท์มือถือ นี่เป็ครั้งแรกของเขาเลยที่มีโอกาสได้ชวนสาวไปทานมื้อค่ำเช่นนี้ ฉิงเทียนรู้สึกเป็กังวลอย่างมาก
ชั่วไม่กี่อึดใจต่อมา ก็ได้มีข้อความเข้าโทรศัพท์มือถือของเขา
"หากดูจากศักยภาพของคุณในคืนนี้แล้ว ฉันจะให้โอกาสคุณชวนฉันไปทานอีกก็ได้ แต่ว่าฉันต้องไปทำงานวันพรุ่งนี้ ฉันไปทานมื้อค่ำกับคุณได้แค่วันเสาร์เท่านั้นนะ!"
"เอาไว้พวกเราค่อยไปหาที่ดีๆทานอาหารด้วยกันอีกในวันเสาร์หน้านะครับ" ฉิงเทียนรีบพิมพ์ตอบกลับไป
"ได้ค่ะ ฉันขอตัวเข้านอนก่อนนะคะ" ซูเสวี่ยก็ได้ส่งรูปสติ๊กเกอร์ราตรีสวัสดิ์ตามไปด้วย
ฉิงเทียนก็ได้พิมพ์ตอบกลับไป "ราตรีสวัสดิ์ครับ!"
เมื่อเห็นซูเสวี่ยตอบตกลง อารมณ์ของฉิงเทียนนั้นก็ได้สดใสขึ้นมาทันที แต่หลังจากที่ยุ่งมาทั้งวัน ฉิงเทียนเองก็รู้สึกเหนื่อยเช่นกัน หลังจากที่เขาล้างหน้าเสร็จ ฉิงเทียนก็ได้หลับทันทีหลังจากล้มตัวลงนอนบนเตียง
ตอนเช้าตรู่! ฉิงเทียนก็ตื่นอย่างี้เี ในเมื่อฉิงเทียนไม่จำเป็ต้องไปทำงานแล้ว การใช้ชีวิตของเขาก็เปลี่ยนไป นอกจากฝึกวิชาอยู่ที่บ้านแล้ว อยากจะนอนก็นอน อยากจะตื่นก็ตื่นเมื่อไรก็ได้
นั่งมองพระอาทิตย์สีทองที่ฉายแสงผ่านทางระเบียง ฉิงเทียนก็ได้ไปหยิบแก้วน้ำมาดื่มและดื่มด่ำไปกับแสงอาทิตย์และอากาศยามเช้า
เขามองไปที่กระถางต้นส้มที่เขาปลูกไว้ที่ระเบียง "โว้ว ต้นส้มนี่โตขึ้นใหญ่ขนาดนี้ได้ยังไงเนี่ย?" ต้นส้มที่เขาปลูกไว้ในกระถางที่ระเบียงนั้นเดิมทีมันมีขนาดแค่พอๆกับต้นไม้ประดับห้อง แต่ตอนนี้มันโตสูงขึ้นมาเกินหนึ่งเมตรไปแล้ว แถมยังเต็มไปด้วยผลส้ม เมื่อไม่กี่วันก่อนมันยังมีขนาดแค่พอๆกับต้นไม้ประดับห้องทั่วๆไปเท่านั้น
"เกิดอะไรขึ้น?" ฉิงเทียนลองนึกย้อนสิ่งที่เกิดขึ้นกับต้นไม้
แล้วเมื่อมองไปที่น้ำในมือของเขา ฉิงเทียนก็พลันนึกขึ้นมาได้ว่า หลังจากที่เขาดื่มน้ำิญญาลงไปครั้งแรกวันนั้น เขาเทน้ำที่กินเหลือทิ้งลงไปที่ต้นส้ม เขาไม่คิดเลยว่ามันจะทำให้ต้นไม้โตมาเช่นนี้
ฉิงเทียนใ: "น้ำเซียนสามารถทำให้ต้นส้มประดับห้องโตออกผลได้เลยเหรอเนี่ย เขาไม่รู้ว่าผลส้มนี้จะสามารถทานได้หรือไม่ เขาจึงได้วางแก้วน้ำในมือเขาไว้บนโต๊ะ แล้วเด็ดเอาผลส้มออกจากมาต้นส้มแล้วปอกเปลือก พอเอาใส่เข้าไปในปาก "โว้ว ส้มนี่ทั้งเปรี้ยวและหวานอร่อยมากเป็ส้มที่อร่อยที่สุดที่เคยกินมาเลย"
มันเป็ความจริงที่ว่าต้นส้มประดับห้องนั้นไม่สามารถที่จะโตไปได้มากกว่านี้และออกผลได้ด้วย แต่พอฉิงเทียนได้เผลอรดน้ำด้วยน้ำิญญาลงไป มันก็ได้ทำให้ต้นส้มต้นนี้สามารถโตและออกผลได้ด้วย พอมาคิดเื่นี้ดู ฉิงเทียนถึงได้รู้ว่าน้ำิญญานั้นก็สามารถใช้งานอย่างนี้ได้ด้วย
น้ำิญญาของบน์นั้นมีความสามารถแบบนี้ด้วย แต่ว่าคงให้คนอื่นเห็นไม่ได้แน่ ถ้ามีใครได้เห็นต้นส้มประดับห้องเช่นนี้ออกผลขึ้นมาได้ภายในไม่กี่วัน คงไม่แคล้วจัดให้ต้นไม้ต้นนี้กลายเป็สัตว์ประหลาดแน่ เมื่อคิดเช่นนี้ฉิงเทียนก็ได้เด็ดเอาผลส้มออกจากต้นไม้ทั้งหมด ซึ่งนับรวมได้ 10 ผลแล้วเอาไปใส่ไว้ในตู้เย็น
หลังจากที่ฉิงเทียนจัดการทุกอย่างเรียบร้อย เขาก็มานั่งที่โซฟาและคิดว่าจะทำอย่างไรต่อไปดีในอนาคต!
"จริงด้วย!" ทันใดนั้นเขาก็นึกบางอย่างออกได้ฉิงเทียนลุกขึ้นมายืนอย่างตื่นเต้น
"ถ้าเราซื้อแปลงผลไม้แล้วใช้น้ำนี้รด และหากเราซื้อต้นไม้จำนวนมากมาปลูกที่นั่น เขาก็ไม่ต้องกังวลเื่การทำเงินด้วยผลไม้แสนอร่อยนี้แล้ว"
"ดีล่ะ ก่อนอื่นก็ต้องหาพื้นที่ใช้ปลูกผลไม้เสียก่อน" ฉิงเทียนคิด
ดูเหมือนว่าเขาคงจะต้องไปขอความช่วยเหลือจากพี่ใหญ่และพี่สองให้ช่วยเสียแล้ว! แล้วฉิงเทียนก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดโทรออก
เสียงสัญญาณดังอยู่สักพักหนึ่ง
ก็มีเสียงผู้ชายมาจากโทรศัพท์มือถือ: "น้องสี่ นึกยังไงถึงโทรมาหาฉันในวันนี้ได้เนี่ย ไม่ได้เจอกันนานมากแล้วนะเนี่ย"
ฉิงเทียนได้ยินประโยคนี้เขาก็ยิ้มขึ้น "พี่ใหญ่ ผมจะลืมคนที่ลืมไม่ลงอย่างพี่ได้ไง ว่าก็ว่าเถอะตอนนี้ผมตกงานอยู่ ผมเลยอยากให้พี่ใหญ่ช่วยอะไรผมหน่อย"
"น้องสี่ นายตกงานได้ยังไง หัวหน้ารังแกนายอีกแล้วเหรอ ้าให้ฉันไปจัดการเ้านั่นล้างแค้นให้ไหม?" มีน้ำเสียงเป็ห่วงดังมาจากโทรศัพท์มือถือ
เมื่อได้ยินความเป็ห่วงนี้ ฉิงเทียนก็พลันนึกถึงเื่สมัยที่เขายังอยู่มหาวิทยาลัยได้ พี่ใหญ่สุดในหอของเขาจ้าวก่าง รองลงมาก็หลินหยุน คนที่สามก็หวงเห่า แล้วคนที่สี่คือตัวเขาเอง ในตอนที่เขายังทำงานพิเศษเพื่อหาเงินเลี้ยงชีพอยู่นั้น เขาก็ได้เจอกับหัวหน้าที่ไม่ดี เขาไม่ได้ให้เงินเดือนเขาเดือนหนึ่ง แต่ในเมื่อเขาเป็แค่นักศึกษาธรรมดาๆ ฉิงเทียนก็ทำได้แค่กัดฟันและกลืนความแค้นลงไปในท้องเท่านั้น แต่ทว่าเมื่อทั้งสามคนรู้เื่นี้เข้าพวกเขาก็ได้พาพวกไปรุมทำร้ายเ้าของร้านเพื่อเรียกร้องเอาเงิน มันเป็ครั้งแรกเลยที่ฉิงเทียนได้พบกับมิตรสหายที่แท้จริงหลังจากที่พ่อแม่ของเขาเสียไปแล้ว ในวันนั้น ฉิงเทียนได้เห็นเขาเป็เหมือนเหล่าพี่ชายไปในใจของเขาตลอดชีวิต
ฉิงเทียนจึงได้พูดพร้อมกับยิ้มขึ้นมา: "พี่ใหญ่ ไม่ต้องหรอกครับ ผมลาออกมาเอง ผม้าที่จะเริ่มธุรกิจใหม่ ผมเลยอยากจะถามคุณกับพี่สามช่วยอะไรผมหน่อยน่ะ"
"อ้อ ได้สิ งั้นพวกเราไปเจอกันที่เดิมคืนนี้นะ" จ้าวก่างก็ได้ยิ้มและตอบกลับมา
ฉิงเทียนจึงได้วางสายแล้วโทรศัพท์ไปหาพี่สามของเขาหวงเห่า! แล้วบอกเขาว่าให้มาเจอกันที่เดิม
1K
