บทที่ 2 สายลับ ดักจับนายมารร้าย
มีเหตุการณ์ประหลาดๆ หลายอย่างเกิดขึ้นกับเด็กหนุ่มมากมาย จนเธอเองก็เริ่มรับรู้ได้แล้วว่า ลาเต้ ไม่ใช่คนธรรมดาปกติทั่วไปเหมือนเด็กคนอื่นๆ และสิ่งนี้ต้องเก็บเป็ความลับไว้เท่านั้น และเธอก็ไม่สามารถบอกเื่นี้กับเด็กชายได้ เธอเองเลยพยายามทุกวิถีทางเพื่อให้ลาเต้ โตมาได้อย่างคนปกติ แม้สิ่งที่เธอทำกับเด็กชายจะดูโหดร้ายก็ตาม แต่เพื่อรักษาชีวิตของ ลาเต้ ไว้ เธอเองก็จำใจต้องยอมทำ เพราะถ้าหากเื่นี้เหล่ามนุษย์ได้รับรู้เข้า ลาเต้ อาจจะถูกพวกเขากำจัดไปในที่สุด
เพราะ ลาเต้ เขามิใช่มนุษย์ เด็กหนุ่มที่เกิดมาพร้อมกับพลังวิเศษณ์มากมาย ที่เขาแสดงออกมา และในขณะที่ตัวเขาเองก็ไม่รู้ด้วยซ้ำ เขายังคงสนุกกับการได้เรียกใช้พลังวิเศษณ์แบบนี้ และนั้นคือสิ่งที่แม่บุญธรรมของเขาเป็กังวลมาก เพราะเขาจะใช้พลังวิเศษณ์แบบนี้กับคนอื่นไม่ได้และห้ามให้มนุษย์คนไหนเห็นพลังวิเศษณ์แบบนี้เป็อันขาด เพราะนั้นจะเป็จุดจบของเด็กชายเลยก็ว่าได้
เขาจะถูกมองว่าเป็พ่อมด เป็ภูตผีปีศาจ ิญญาร้ายมาสิงร่าง และเพื่อความเป็ปกติสุขของโลก เขาจะต้องถูกกำจัดหรือถูกฆ่าทิ้งในที่สุด
และก่อนที่แม่บุญธรรมของชายหนุ่มจะเสีย เธอได้กล่าวบอกกับลาเต้ไว้ว่า
“แม่มีเงินเก็บอยู่ก้อนหนึ่ง ที่แม่สะสมเก็บหอมรอมริบมาั้แ่ตอนสมัยแม่เริ่มทำงาน ลูกจงไปเบิกเอาเงินก้อนนั้นออกมา แล้วไปเปิดร้านเล็กๆ ทำมาค้าขายเลี้ยงดูตัวเอง ทำในสิ่งที่ลูกรัก และอย่าเที่ยวไปใช้เวทมนต์กับใครๆ และที่สำคัญลูกห้ามให้ใครเห็นเวทมนต์ของลูกเป็อันขาด ลูกจงพยายามออกห่างจากพวกมนุษย์อย่าไปสุงสิงกับพวกเขา และลูกจะมีความสุขกับการได้ใช้ชีวิต”
นี่คือประโยคสุดท้ายที่เธอได้พูดกับเขาแล้วแม่เลี้ยงของเขาก็ลาจากโลกนี้ไป
24 ปีต่อมา
“คุณอยากให้ฉันช่วยสืบเื่อะไร คุณก็พูดมาเถอะค่ะ”
สาวผมสั้นสีดำเงา นั่งจิบกาแฟร้อนในมือ เขาลี่ตาเล็กน้อยไปมองหญิงสาวที่นั่งอยู่ตรงข้าม ท่าทีของเธอดูกระอักกระอ่วน
“คุณนักสืบค่ะ คือว่าดิฉันอยากให้คุณช่วย สืบข้อมูลของร้านกาแฟร้านนี้ค่ะ”
เธอยื่นซองสีน้ำตาลให้กับหญิงสาวผมสั้นสีดำและพูดต่อไปว่า
“และคุณจะทำยังไงก็ได้ ให้คุณได้สูตรจากร้านนี้มาให้ได้ คุณนักสืบจะใช้เวลาสืบเื่นี้นานเท่าไหร่ก็ได้ ไม่จำกัด ขอเพียงแค่คุณได้สูตรมาให้เรา งานนี้ก็จะถือว่าสำเร็จ”
หญิงสาววางแก้วกาแฟ แล้วมาให้ความสนใจกับซองสีน้ำตาลขนาดยาวเท่ากระดาษ A4 เธอค่อยๆ แกะซองออก เธอดึงเอากระดาษข้างในซองที่เรียกว่าข้อมูลออกมากางดู เมื่อสาวชุดดำเห็นท่าทีของเธอเงียบไม่ปริปากพูดอะไรออกมาสักคำ ในใจเธอก็คิดว่าสาวนักสืบคนนี้จะไม่สนใจงานที่ตนเสนอและไม่สืบเื่นี้ให้เธอ หรืออาจจะปฏิเสธงานนี้ก็เป็ได้ เธอจึงรีบพูดแทรกขึ้นทันทีว่า
“อ่ะ อ่ะ อ่ะ เดี๋ยวก่อนๆ คุณนักสืบค่ะ อย่าพึ่งใไปนะค่ะ ฉันรู้ว่างานนี้มันไม่กล้วยเลย ฉันเองก็พอจะได้ยินเข้าหูมาบ้าง แต่สำหรับคุณนักสืบดิฉันคิดว่าเื่นี้มันคงไม่ยากจนเกินไปสำหรับคนที่มีความสามารถล้นเหลือ และฝีมือฉมั่งอย่างคุณ ไม่เช่นนั้นชื่อของคุณคงจะไม่ติดโผลำดับแรกของวงการนักสืบเป็แน่ ใช่ไหมละค่ะ?”
หญิงสาวชุดดำเธอเริ่มเกลี้ยกล่อมพูดเล้าโลม เพราะเธอรู้ดีว่าถ้าเธอไม่สามารถทำให้สาวนักสืบมือทองคนนี้สืบเื่นี้ได้ เธอเองก็คงต้องโดนดีเหมือนกัน แต่ถ้าหากเธอสามารถพูดเกลี้ยกล่อมจนทำให้สาวนักสืบยอมรับงานนี้ได้สำเร็จ เธอเองก็จะได้ค่าตอบแทนที่สมน้ำสมเนื้อเช่นกัน เพราะฉะนั้นเธอเองมีทางเลือกแค่ทางเดียว
“ฉันว่างานนี้มันคุ้มค่ามากเลยนะคะคุณนักสืบ คุณลองคิดดูซิค่ะ?
ส่วนเื่ค่าตอบแทนงานนี้นายใหญ่ของดิฉันเป็คนสั่งมาโดยตรง คุณไม่ต้องกังวลไปนะค่ะ เงินก้อนนี้ก้อนเดียวอาจทำให้คุณนักสืบเลิกทำอาชีพนักสืบ แล้วไปใช้ชีวิตปกติอยู่บ้านเฉยๆ เลยก็ยังได้นะค่ะ”
หญิงสาวชุดดำเธอโน้มตัวเข้ามาใกล้กับหญิงสาวที่นั่งตรงข้าม ที่เธอยังเอาแต่เงียบไม่ยอมปริปากพูดอะไรออกมา เธอยังให้ความสนใจกับเอกสารสำคัญในมือ แม้จนกระทั่งตอนนี้ เธอก็ยังไม่ยอมวางมันลงเสียที สาวชุดดำเธอโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้ๆ กับเธอแล้วกระซิบด้วยเสียงแ่เบาว่า
“งานนี้คุณจะได้หลักเงินถึง 7 หลัก เชียวนะค่ะ”
หญิงชุดดำพูดจบเธอก็กลับมานั่งลงที่เดิม เงิน 7 หลัก นี่ถือว่าเป็ค่าตอบแทนที่สมน้ำสมเนื้อมากพอควร ถ้าคนปกติทั่วไปเห็นเม็ดเงินจำนวนมากขนาดนี้ต้องใแน่นอน และรีบตอบรับทำงานทันที แต่หญิงสาวนักสืบคนนี้เธอกลับไม่เหมือนนักสืบคนอื่นๆ เธอยังนั่งนิ่ง ไม่ยอมปริปากพูดอะไรออกมาเลย มีเพียงตอนแรกเท่านั้นที่เธอพูด จากนั้นในระหว่างที่ทั้งสองคนกำลังตกลงเจรจางานเธอก็ไม่ยอมพูดอะไรออกมาเลย ในใจดิฉันก็ภาวนาเพียงว่าขอให้เธอรับสืบงานนี้ด้วยเถิด เพราะทุกอย่างฉันก็ได้เล่าให้เธอฟังไปจนหมดแล้ว
ในใจหญิงสาวนักสืบคิดว่า
“เธอเองก็เห็นอยู่ว่า ค่าตอบแทนที่ยื่นข้อเสนอมาให้นั้น มันมากพอควรที่จะทำให้เธอเลิกทำอาชีพนักสืบได้อย่างสบาย แล้วกลับไปใช้ชีวิตเหมือนคนปกติทั่วไป อยู่บ้านได้ทำในสิ่งที่เธอรัก มีความสุขในทุกวัน เพราะเธอเองก็ลำบากมามากแล้ว เธอต้องพยายาม ทุ่มเท ทุกอย่างกว่าจะขึ้นมาถึงระดับนี้ได้ มันก็ไม่ใช่เื่หมูๆ เหมือนกัน และค่าตอบแทนของงานแต่ละชิ้นมันก็จะไม่เหมือนกัน ขึ้นอยู่กับความยาก ง่ายของเนื้องานด้วย แต่งานชิ้นนี้ค่าตอบแทนค่อนข้างสูง แสดงว่ามันไม่ง่ายเลย แต่สำหรับเธอแล้วไม่มีอะไรที่เธอทำไม่ได้ และความ้าความเป็อิสระ ที่จะได้ออกไปใช้ชีวิตของตัวเองในรูปแบบที่ตัวเองเลือกแล้วไม่ต้องยุ่ง สุงสิงกับใครๆ ให้ปวดหัวอีก เธอจึงไม่ลังเลอีกต่อไป
“OK ค่ะ ฉันรับทำงานนี้”
“ต้องแบบนี้ซิค่ะ มันต้องแบบนี้ ฉันเองก็รู้อยู่แล้วว่าคนฉลาดๆ และเก่งอย่างคุณนักสืบ คุณคงไม่มีทางปฏิเสธงานนี้แน่นอน นี้เป็เอกสารสัญญาจ้าง เซ็นต์เลยค่ะ เซ็นต์เลยค่ะ เซ็นต์ตรงนี้นะค่ะ”
สาวชุดดำหญิงยิ้มแฉ่งเลย เมื่อเห็นว่าอีกคนยอมรับทำงานแล้ว เพราะเธอเองก็จะได้ค่ามาคุยงานนี้ด้วยเหมือนกัน เธอชี้ไปที่ตรง จุดปะ ให้อีกคนเซ็นต์เอกสาร
“ส่วนเื่เงิน ดิฉันจะโอนให้คุณครึ่งหนึ่งก่อน แล้วอีกครึ่งจะโอนตอนที่คุณนักสืบทำงานสำเร็จแล้วนะค่ะ”
“ค่ะ”
“ข้อมูลเบื้องต้นทุกอย่างอยู่ในเอกสารซองสีน้ำตาลหมดแล้ว ที่เหลือก็จะเป็เื่ของคุณนักสืบแล้วนะค่ะที่จะไปจัดการ ดิฉันฝากด้วยนะค่ะ งั้นดิฉันขอตัวกลับก่อนนะ”
“ค่ะ”
เราจะอยู่ด้วยกันทุกวันในโลกจินตการและสุดท้ายนี้
รู้สึกยังไง
ได้โปรด..............................บอกไรท์ที
9K
