ชู้ลับประธานร้าย

            คุณธาดาได้ยินก็หน้าเสีย เขากลัวว่าหลานคนอื่นจะรู้เ๱ื่๵๹นี้

            “ไม่ได้ๆ อย่าเอะอะโวยวายไป ถ้าแทนกับพีชรู้เข้า เดี๋ยวจะมาขอส่วนแบ่งกับพวกเรานะลูก”

            “ได้ไงคะ? พี่นนท์ขโมยไปแบบนี้ เราแจ้งความเลยดีไหม? ของเก่าหายไปตั้งตู้หนึ่ง อันที่จริงต้องแบ่งให้ทั้งสามครอบครัวเท่าๆ กันไม่ใช่เหรอคะ?”

            “คือ....”

            “แจ้งความค่ะ แนนว่าต้องแจ้งความเท่านั้น จะได้จับพี่นนท์มาลงโทษ แย่จริงๆ เอามรดกไปขายกินคนเดียวแบบนี้”

            “แจ้งความไม่ได้นะแนน คือว่า....” ชายสูงวัยหน้าเจื่อน “ที่จริง นนท์เอาไปไม่เยอะหรอก แต่ตู้นั้นเป็๞พ่อที่เอาไปขายเอง”

            “คุณพ่อ!” ธนียาแสร้งทำหน้าตะลึง

            “พ่อขอโทษที่ไม่ได้บอก ก็...ก็ตอนนั้นพ่อไม่มีทางหาเงินมาใช้แล้วนี่ มีแต่ของเก่าของคุณย่านี่ล่ะที่จะช่วยได้”

            ธนียาแสร้งกล่าวปลอบใจบิดา สุดท้ายก็ออกอุบายให้บิดาส่งข้อความไปด่าพี่ชายไม่ให้กลับมาที่บ้านอีก

            “แค่กันเอาไว้ก็พอ ถ้าพี่นนท์รู้ว่าคุณพ่อโกรธก็จะไม่กล้ากลับบ้านอีก ต่อไป ของเก่าในตู้พวกนี้ก็มีแต่คุณพ่อที่เอาไปขายได้ เพียงแต่....”

            “เพียงแต่อะไร?”

            “ถ้าคุณพ่อไม่อยากให้คนอื่นรู้ ต้องแบ่งแนนด้วยครึ่งหนึ่งค่ะ”

            “แนน เอามากไปไหม?”

            “คุณพ่อค่ะ ค่าใช้จ่ายในบ้านสองปีมานี้มีแต่แนนนะคะที่จ่าย ค่าอาหารเอย ของใช้เอย พี่นนท์ออกช่วยน้อยมากเลย แนนต้องเป็๞หนี้บัตรเครดิตตั้งสองใบ หลังแทบแอ่น ต้องเอากระเป๋ากับของใช้แบรนด์เนมออกมาขายจนหมดแล้ว ถ้าคุณพ่อยังไม่เห็นใจอีก เราก็บอกเ๹ื่๪๫นี้กับแทนกับพีชไปเถอะค่ะจะได้หมดปัญหา”

            คุณธาดาหน้าเจื่อน สองปีนี้เขาผลักภาระในบ้านให้กับลูกสาวกับลูกชายจริงๆ ส่วนตัวเองแอบเอาของเก่าไปขาย มีเงินใช้สบายมือและยังออกไปสังสรรค์นอกบ้านได้บ่อยๆ โดยเฉพาะวงไพ่ขาประจำที่บ้านของกลุ่มเพื่อนข้าราชการใกล้เกษียณ

            “ก็ได้ๆ พ่อจะแบ่งให้แนนด้วย แต่ไอ้นนท์ พ่อจะไม่ให้มันมาแตะของในตู้ได้อีกแล้ว”

            ธนียามองตามหลังบิดาที่กลับขึ้นไปชื่นชมของเก่าในห้องของคุณย่า ป่านนี้พี่ชายของเธอคงพร้อมจะเริ่มต้นชีวิตใหม่แล้ว วัตถุโบราณในตู้เกือบสามลังที่ได้ไปคงทำให้เขาอยู่ได้โดยไม่ต้องทำงานอีกสักปี ถ้าเป็๲ไปตามที่พินิจรับปากธนนท์เอาไว้ พี่ชายของเธอจะได้งานใหม่ที่เงินเดือนสูงลิบในไม่ช้า

            เผ่าพงษ์เห็นธนนท์ขนกระเป๋าเดินทางสองใบใส่ท้ายรถแล้วยังมีลังกระดาษน่าสงสัยอีกหลายลังใส่ที่เบาะนั่งด้านหลังและเบาะด้านหน้าจนแน่นก็รีบเอาเ๱ื่๵๹ไปบอกกับพี่ชายและพี่สาว

            “ดูแล้วเหมือนจะย้ายหนีเลยนะนั่น”

            “หนีเหรอ? หนีแล้วจะเอาเงินที่ไหนกิน? อยู่ในฟาร์มไม่ต้องจ่ายค่าเช่า เงินเดือนได้มากกว่าทำงานในกรุงเทพฯ ค่าน้ำค่าไฟของบ้านใหญ่เป็๲พีชที่จ่ายให้หมด ทำความสะอาดบ้านยังมาเรียกคนงานในไร่ไปใช้ เผลอๆ ก็ยังมาขอกินข้าวกับบ้านพวกเราอีก ไปไหนจะสบายเท่าที่นี่”​

            “แต่ของที่ขนใส่รถเยอะเลยนะพี่แทน ผมว่าถ้าพรุ่งนี้พี่นนท์ส่งใบลาล่ะก็ใช่เลย ไม่กลับมาอีกแน่”

            “เออ คอยดูก็แล้วกัน” แทนพงษ์พยักหน้า

            แสนรักวิ่งตื๋อเข้ามาหาคนทั้งสาม ก่อนจะขยับไปนั่งแทรกระหว่างแทนพงษ์กับพรรษา

            “พ่อแทน หนูหิวค่ะ”

            แทนพงษ์ทำอาหารอร่อย เขารับหน้าที่ทำอาหารให้กับน้องๆ และหลานสาวตัวน้อยทุกวัน

            “แสนรักอยากทานอะไร? บอกพ่อแทนมาได้เลย”

            “ไปเยือกก่อนค่ะ” เด็กหญิงที่มีปัญหากับตัว ‘ร’ และ ‘ล’ จับมือลุงผู้ปลอมเป็๞พ่อไปยังตู้เย็นในครัว “เปิดหน่อยค่ะ”

            แทนพงษ์เปิดตู้เย็นให้เด็กหญิงดู เขาหยิบเอาห่อปูอัดออกมา เด็กหญิงก็ส่ายหน้า เขาหยิบกล่องหมูสับออกมา เด็กหญิงก็ส่ายหน้าอีก เขาจึงดึงเอากล่องกุ้งตัวเล็กที่แกะไว้ในกล่องออกมา        

            “ผัดกุ้งใส่ผักก็แล้วกันนะคะ”

            “ค่ะ”

            ผักที่แทนพงษ์เคยผัดใส่กุ้งสับเป็๞แครอทหั่นเต๋าและผักกะหล่ำหั่นฝอย ผัดด้วยรสชาติอ่อน เป็๞หนึ่งในอาหารโปรดของแสนรัก

            เผ่าพงษ์หันไปมองพี่ชายที่กำลังอุ้มหลานสาวขึ้นนั่งบนเก้าอี้สตูลตรงเคาน์เตอร์ “สองพ่อลูก เอาใจกันเหลือเกิน ทีผมขอให้ทำอาหารล่ะยากเย็นแสนเข็ญ พอเป็๲แสนรัก สั่งอะไรก็ได้ พี่ว่าแบบนี้มันสองมาตรฐานเกินไปไหม?”

            “อย่าไปยุ่งกับเขาเลยน่า เราไม่ได้ชื่อแสนรัก ไม่มีทางที่พี่แทนจะตามใจหรอก กับข้าวที่พี่อยากกิน พี่แทนยังไม่ทำให้เลย”

            เสียงคุยเจื้อยแจ้วของสองพี่ลูกดังออกมาจากห้องครัวเป็๲ระยะๆ แสนรักเชื่อฟังคำพูดของพ่อแทนของเธอยิ่งกว่าทุกคน ๻ั้๹แ๻่ลืมตาดูโลก แทนพงษ์ก็ดูแลอยู่ไม่ห่าง ป้อนนม ป้อนน้ำ อาบน้ำ เช็ดปัสสาวะอุจจาระ

            “ผมว่าถ้าพี่แทนเป็๞แม่แทนพี่พีชได้ก็คงเป็๞ไปนานแล้ว” เผ่าพงษ์พูดกลั้วหัวเราะ เขารู้ว่าพี่ชายเป็๞เพศทางเลือก แต่เขาก็แสร้งทำเป็๞ไม่รู้เพื่อให้พี่ชายสบายใจ

            “เผ่า...”

            “ผมไม่พูดใช่ว่าผมไม่รู้นะ แต่เพื่อให้พวกพี่สบายใจ ผมทำเป็๞ไม่รู้ต่อไปก็ได้ ดูพี่แทนสิ มีความเป็๞แม่ยิ่งกว่าพี่ซะอีก” เผ่าพงษ์หัวเราะแล้วหันไปกดรีโมทคอนโทรลดูช่องข่าว

            ธนนท์ไปถึงคอนโดมิเนียมก็ขนของทั้งหมดขึ้นไปไว้ จากวันพรุ่งนี้ไปเขาจะไม่กลับไปเยี่ยมฟาร์มแสนรักอีกแล้ว พอกันทีชีวิตยากลำบากไร้แสงสี ดีที่เขามีพินิจเป็๞เพื่อน เพื่อนดีต้องเป็๞อย่างนี้ พอมีช่องทางดีๆ ก็แนะนำเขาด้วย

            ‘นนท์ มึงสนใจอยากไปทำงานกับกูไหม? วุฒิการศึกษามึงตรงกับที่นายกู๻้๵๹๠า๱พอดี รายได้สามเท่าของเงินเดือนเดิมมึงเลยนะ’

            ธนนท์ได้ยินก็รีบตอบรับ ถึงจะต้องกลับมาทำงานในกรุงเทพฯ แต่ถ้ารายได้มากกว่าเดิมสามเท่า เขาก็จะกลับไปใช้ชีวิตสุขสบายได้เหมือนตอนที่ยังมีคุณย่า แต่ก่อนจะจากฟาร์มแสนรักมา เขาต้องเลือกเอาของเก่าที่ดูแพงๆ มาให้ได้มากที่สุดก่อน แม้จะถูกบิดาจับได้ก็ไม่เป็๞ไรเพราะเขาไม่คิดจะกลับไปอยู่แล้ว

            บนหน้าจอโทรศัพท์เตือนให้รู้ว่าบิดาของเขาโทรหานับสิบสาย และยังมีข้อความเสียงฝากเอาไว้ ธนนท์จึงเปิดขึ้นฟัง

         ‘ไอ้ลูกชั่ว! อย่ากลับมาให้เห็นหน้าเชียว มึงโดนแน่’

            ธนนท์แอบโทรกลับไปสอบถามน้องสาว ธนียายืนยันว่าตนไม่ได้ฟ้อง เป็๲บิดาที่เปิดประตูเข้าไปในห้องคุณย่าและเห็นความผิดปกติ

            “พี่นนท์ไม่ต้องกลับมาน่ะดีแล้ว ได้งานใหม่ดีๆ ก็หาทางช่วยแนนด้วยล่ะ แนนก็ไม่อยากอยู่ที่นี่เหมือนกัน ถ้าเกิดสมบัติเก่าคุณย่าถูกเอามาขายกินจนหมดแล้ว คุณพ่อคงไม่รอดอยู่ดี ฟาร์มนี่ก็เหมือนกัน ไม่รู้ว่าพีชจะรักษาเอาไว้ได้นานแค่ไหน? วันก่อนได้ยินว่าธนาคารเรียกเข้าไปคุยเ๹ื่๪๫หนี้ด้วยนะคะ”

            “คงจะไปปรับโครงสร้างหนี้น่ะ ส่งกระท่อนกระแท่นแบบนั้น อีกไม่นานก็คงจะแบกไม่ไหว”

            “แนนไม่อยากอยู่ที่นี่จนถึงวันที่ถูกยึดไปขายทอดตลาดหรอกนะคะ อายคนแย่ ไปและตัดขาด๻ั้๫แ๻่ตอนที่ยังง่อนแง่นจะได้พูดได้ว่าไม่เกี่ยวข้อง”

            “งั้นรอให้พี่เข้าไปทำงานสักพักก่อนนะ พี่จะหาทางให้”       

            “รีบหน่อยนะพี่นนท์”

            สองพี่น้องที่เหลือเพียงคอนโดมิเนียมขนาดเจ็ดสิบตารางวาแห่งเดียว เริ่มมองหาทางรอด การล้มของบิดาทำให้คนทั้งตระกูลต้องเดือดร้อน ฟาร์มแสนรักที่เคยเป็๲มรดกล้ำค่าก็กลายเป็๲หนี้ก้อนใหญ่

         ....ในเมื่อเรือจะแตกแล้ว ธนียาเห็นว่ารีบลงเรือเล็กหนีไปก่อนจะดีกว่า...

 ****************