เปิดประตูสู่ความมั่งคั่งในยุค 90 : ความรุ่งโรจน์ของหญิงสาวผู้เกิดใหม่ 【จบ】

        ความรู้ภาษาอังกฤษของคังอิงนั้นสามารถสนทนากับชาวต่างชาติได้อย่างคล่องแคล่วอยู่แล้ว ซ้ำยังสามารถตรวจสอบเอกสารทางธุรกิจและสัญญาฉบับภาษาอังกฤษได้ ยิ่งไปกว่านั้นเพื่อที่จะทำธุรกิจให้ดี เธอยังเรียนกฎหมายเพิ่มอีกด้วย

        ดังนั้นการไปศึกษาต่อ เมื่อถึงระดับหนึ่งแล้วจึงเป็นสิ่งที่จำเป็นอย่างยิ่ง เพียงแต่ตอนนี้สิ่งที่เธอสั่งสมมาจากชาติก่อนนั้น เพียงพอต่อการรับมือกับสถานการณ์ในปัจจุบันแล้ว

        เมื่อชุยซิ่วถิงได้ฟังดังนั้น ในใจเธอพลันสั่นสะท้านแล้วเผลอหลุดปากพูดว่า “ดูเหมือนเธอจะมีความทะเยอทะยานมากจริงๆ!”

        คังอิงยิ้มโดยไม่แสดงความคิดเห็นใดๆ ตอนนี้เธอจบแค่ชั้นมัธยมปลาย ซึ่งนับว่าเป็นคุณสมบัติพื้นฐานเท่านั้น หากต้องการเรียนต่อในมหาวิทยาลัยชั้นนำอย่างฮาร์วาร์ดหรือออกซฟอร์ด เธอจะต้องสมัครเรียนหลักสูตรเตรียมความพร้อมมหาวิทยาลัยก่อน หลังจากได้เข้าเรียนหลักสูตรเตรียมความพร้อมแล้ว ก็ต้องผ่านการสอบที่เกี่ยวข้อง จากนั้นจึงเรียนหนักอีกสามปี

        มหาวิทยาลัยในต่างประเทศนั้นเข้าเรียนง่าย แต่เรียนจบยาก หากเธอไปเรียนต่อในฐานะนักศึกษาจริงๆ คังอิงคงไม่มีเวลาดูแลธุรกิจแน่ๆ

        แน่นอนว่าเรื่องพวกนี้ค่อยไปคิดทีหลัง ตอนนี้สิ่งที่เธอคิดถึงก็คือพิธีเปิดห้างสรรพสินค้าในอีกสองสามวันต่อจากนี้ เธอต้องเตรียมคำกล่าวเปิดงานสองฉบับ ฉบับหนึ่งเขียนถึงท่านผู้นำของอำเภอที่จะมาเข้าร่วมพิธีเปิดงาน ส่วนอีกฉบับเป็นคำกล่าวของเธอเอง

        ดังนั้นคังอิงจึงบอกกับชุยซิ่วถิงว่า เธอมีงานต้องทำ ส่วนชุยซิ่วถิงก็รีบเร่งให้เธอไปทำงาน พลางกล่าวว่า

        “เธอทำอะไรก็ดูรีบร้อนไปหมด เหมือนกับลูกชายคนโตของฉันเลย เขาน่ะทำงานอยู่ที่ธนาคาร วันๆ ก็เอาแต่ยุ่งอยู่กับการเขียนรายงานอะไรสักอย่าง ปีนี้เขายังสมัครเรียนต่อปริญญาโทภาคค่ำอีก วันๆ เอาแต่ทำงานกับเรียน”

        พอคังอิงได้ฟังดังนั้น ก็รู้สึกชอบครอบครัวของชุยซิ่วถิงมากยิ่งขึ้น ก่อนหน้านี้เธอเคยได้ยินสือเจียงหย่วนเล่าเรื่องครอบครัวของเขา เธอสามารถวาดภาพครอบครัวปัญญาชนในเมืองเล็กๆ ได้คร่าวๆ ว่าลูกๆ ต่างก็มีความมุ่งมั่น ขยันขันแข็ง และกตัญญูต่อพ่อแม่ ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขและสงบสุข

        หากคังอิงเกิดในครอบครัวเช่นนี้ เธอคงไม่มีความทะเยอทะยานมากมายขนาดนี้

        ในชาติก่อน เธอเคยมีความสุขกับชีวิตที่หรูหราจากความร่ำรวย แต่กลับรู้สึกโดดเดี่ยวเดียวดาย ในชาตินี้ สิ่งที่เธอปรารถนามากที่สุดก็คือ การได้ใช้ชีวิตอย่างอบอุ่นและมีความสุขในครอบครัว

        แต่น่าเสียดายที่ในชาตินี้ เธอก็ไม่มีครอบครัวที่มีความสุขเช่นกัน ดังนั้นเธอจึงทำได้เพียงเลือกที่จะสร้างความมั่นคงทางเศรษฐกิจให้ตนเอง เพื่อให้มีอำนาจในการตัดสินใจในชีวิตมากที่สุด

        เมื่อพูดถึงเรื่องความมั่นคงทางเศรษฐกิจ ตอนนี้เวลานับว่าค่อนข้างเร่งรีบแล้ว เพราะคังจวิ้นกับพ่อแม่ของเจ้าของร่างเดิมคงกำลังตามหาเธออยู่แน่ๆ

        เมื่อห้างสรรพสินค้าเปิดทำการ ตัวตนของเธอก็จะถูกเปิดเผย ยากที่จะปิดบังครอบครัวของเธอได้ 

        แน่นอนว่า เธอไม่อาจหลบเลี่ยงพวกเขาไปตลอดชีวิต เพราะอย่างไรพวกเขาก็เป็นพ่อแม่กับน้องชายของเจ้าของร่างเดิม ในฐานะที่เป็นลูกสาวและพี่สาว เธอไม่มีเหตุผลที่จะตัดขาดกับพวกเขา

        พวกเขาไม่เหมือนฟู่ซินหลาง ขอเพียงมีใบหย่าในมือ ก็สามารถตัดขาดความสัมพันธ์ในอดีตได้ทั้งหมด

        หากเธอจะอยู่ในอำเภอหลี่ว์ต่อไปและใช้ที่นี่เป็นฐาน เธอก็ต้องประนีประนอมกับพ่อแม่ของเจ้าของร่างเดิมให้ได้

        ดังนั้นเธอจะต้องรีบสร้างความแข็งแกร่งให้ตนเอง เพื่อที่จะได้มีอำนาจในการต่อรองมากที่สุด

        ชุยซิ่วถิงมองดูคังอิงที่กำลังทำงานหนัก เขียนหนังสืออยู่ใต้แสงไฟ เธอรู้สึกสงสารหญิงสาวตรงหน้าเป็นอย่างมาก คังอิงทั้งเข้มงวดและมีวินัยในตนเอง เหตุใดเธอถึงสอบเข้ามหาวิทยาลัยไม่ติดเพียงแค่ไม่กี่คะแนน 

        ดังนั้นตอนสามทุ่มครึ่ง ชุยซิ่วถิงจึงนำเห็ดหูหนูขาวตุ๋นมะละกอมาให้คังอิงเป็นอาหารมื้อดึก

        คังอิงนึกไม่ถึงว่าจะได้รับความโปรดปรานอย่างไม่คาดฝัน เธอรู้สึกว่าชุยซิ่วถิงนั้นรักเธอประหนึ่งลูกสาว 

        เจ้าของบ้านแบบนี้คงมีไม่กี่คนในโลกกระมัง? ทั้งค่าเช่าบ้านถูกที่สุด แล้วยังดูแลเอาใจใส่ดีที่สุด 

        คังอิงคิดในใจว่า ชาตินี้เธอช่างโชคดีจริงๆ เดินทางไปที่ไหนก็มักจะมีคนช่วยเหลือตลอดเวลา 

        คังอิงเขียนคำกล่าวทั้งสองฉบับเสร็จตอนเที่ยงคืน เธอตรวจทานแล้วรู้สึกพอใจมาก จึงไปล้างหน้าแปรงฟันก่อนเข้านอน

        ไฟในห้องของชุยซิ่วถิงดับแล้ว ดูเหมือนอีกฝ่ายจะเข้านอนแล้ว คังอิงเห็นแบบนั้น พอเธอเดินเข้าห้องน้ำจึงทำทุกอย่างเบามือลง

        เธอไม่รู้ว่าชุยซิ่วถิงเป็นคนหลับง่ายหรือหลับยาก หากอีกฝ่ายเป็นคนหลับยาก แล้วถูกเสียงของเธอปลุกขึ้นมาคงไม่ดีแน่ๆ 

        เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว 

        ในพริบตาเดียวก็ถึงวันที่ต้องทำพิธีเปิดห้างสรรพสินค้ามิตรภาพแล้ว สือเจียงหย่วนไม่ได้กลับมาก่อนวันทำพิธีเปิด ดังนั้นคังอิงจึงไม่รู้ว่าผู้นำในอำเภอคนใดจะมาเข้าร่วมพิธี เพราะชายหนุ่มเป็นคนจัดการเรื่องทั้งหมดนี้

        ยิ่งไปกว่านั้น ดูเหมือนสือเจียงหย่วนจงใจเก็บเรื่องนี้เป็นความลับ ไม่ยอมบอกเธอเลยสักนิด

        คังอิงเองก็ไม่ใช่ว่าไม่เคยผ่านเหตุการณ์แบบนี้มาก่อน ในชาติก่อน ร้านขายโทรศัพท์มือถือขนาดใหญ่หลายแห่งของเธอที่เปิดอยู่ในย่านธุรกิจของเมืองใหญ่ต่างๆ เวลาที่เธอเปิดร้าน เธอมักจะเดินทางไปเข้าร่วมพิธีเปิดร้านด้วยตัวเอง เพื่อแสดงให้เห็นถึงความสำคัญ

        เธอเคยผ่านงานแบบนี้มานับครั้งไม่ถ้วน รู้ขั้นตอนทุกอย่างอย่างละเอียด แต่พอต้องเผชิญหน้ากับจุดเริ่มต้นชีวิตใหม่ในครั้งนี้ คังอิงก็รู้สึกกังวลขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว 

        วันเปิดห้างสรรพสินค้ามิตรภาพ คังอิงไปถึงที่นั่นตั้งแต่เจ็ดโมงครึ่ง อันที่จริงเวลาเปิดห้างสรรพสินค้าคือเก้าโมงครึ่ง กวนเสี่ยวเป็นคนไปหาซินแสให้มาดูดวงให้คังอิง แล้วกำหนดเวลาอันเป็นมงคลตามหลักโหราศาสตร์

        แม้ว่าคังอิงจะไม่อยากทำเรื่องงมงายพวกนี้ แต่กวนเสี่ยวบอกว่า เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับการทำมาหากินของคนกว่าสามสิบคน เพิ่มขั้นตอนขึ้นอีกหน่อยก็อุ่นใจมากขึ้น 

        คังอิงรู้สึกขำกับคำพูดนี้ เธอจึงยอมให้กวนเสี่ยวจัดการ ไม่เช่นนั้นหากมีเรื่องอะไรไม่ราบรื่น กวนเสี่ยวคงโทษเรื่องนี้แน่ๆ

        เข็มนาฬิกาเดินไปเรื่อยๆ พริบตาเดียวก็แปดโมงครึ่ง แต่คังอิงก็ยังไม่ได้รับการติดต่อใดๆ จากสือเจียงหย่วน และเธอก็ไม่ได้รับการติดต่อจากหน่วยงานที่เกี่ยวข้องว่าจะมีผู้นำในอำเภอคนใดมาเข้าร่วมงานบ้าง

        แต่แขกที่เธอเชิญได้ทยอยเดินทางมาถึงแล้ว เช่น ผู้จัดการไช่ ผู้จัดการฝ่ายขายของบริษัทที่เป็นผู้จัดส่งสินค้าให้กับเธอ และผู้อำนวยการเจิง ผู้อำนวยการสำนักงานเกษตรที่เธอเชิญมาเพื่อให้ดูมีหน้ามีตา แล้วยังมีพนักงานอีกกว่าสามสิบคน ถึงแม้ว่าผู้นำในอำเภอจะไม่มา ที่นี่ก็ยังคงคึกคักมากอยู่ดี

        คังอิงยืนอยู่ข้างหน้าต่างบนชั้นสี่ มองดูพนักงานที่สวมเสื้อเชิ้ตสีขาวกับกางเกงขายาวสีดำอย่างเป็นระเบียบ พวกเขากำลังรวมตัวกันอยู่ที่ลานว่างหลังอาคารด้านล่าง

        ไม่ว่ารูปร่างหน้าตาของพวกเขาจะเป็นอย่างไร การที่พวกเขามีเครื่องแบบเหมือนกัน ทำให้พวกเขาดูโดดเด่นมีชีวิตชีวาขึ้นมาทันที

        ห้างสรรพสินค้าทั้งหมดในอำเภอหลี่ว์เวลานี้ ไม่เพียงไม่มีห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่เท่านั้น แต่ยังไม่มีเครื่องแบบพนักงานเช่นนี้อีกด้วย ดังนั้นเพียงแค่การสร้างภาพลักษณ์ของพนักงานก็ทำให้ห้างสรรพสินค้ามิตรภาพก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดของอำเภอหลี่ว์ได้แล้ว

        กวนเสี่ยวในฐานะที่เป็นพนักงาน ‘อาวุโส’ ในวงการธุรกิจมานานกว่าสิบปี เธอสามารถสัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงเหล่านี้ รู้สึกได้ว่าห้างสรรพสินค้ามิตรภาพกำลังจะเปลี่ยนแปลงราวกับหงส์ที่กำลังจะโผบินขึ้นสู่ท้องฟ้า

        หลายวันที่ผ่านมานี้ เธอเห็นคังอิงค่อยๆ ตกแต่งห้างสรรพสินค้ามิตรภาพด้วยตาตนเอง กวนเสี่ยวอดไม่ได้ที่จะรู้สึกขอบคุณตัวเองที่ไม่ยอมทอดทิ้งห้างสรรพสินค้ามิตรภาพ และไม่ได้ขอความช่วยเหลือจากคนอื่นเพื่อย้ายออกไปจากที่นี่

        เธอรู้สึกว่าตนเองกำลังคว้าโอกาสทองคำที่ยิ่งใหญ่ที่อาจจะส่งผลต่อชีวิตของเธอได้

        คังอิงยังคงครุ่นคิดอะไรบางอย่าง กวนเสี่ยวจึงรีบเตือนเธอ “ประธานคัง เชิญแขกทุกท่านไปรวมตัวกันที่ชั้นล่างแล้วค่ะ”