เติมเต็มหัวใจ เจ้าชายรัตติกาล

     เช้าวันอาทิตย์ที่แสนสดใส ณ เวลา 6 โมงเช้า อินดี้กระเด้งตัวลงจากเตียงรีบจะวิ่งเข้าห้องน้ำเพื่อจัดการตัวเองและมาเริ่มทำงานบ้าน..เธอจัดการอาบน้ำแต่งตัวเสร็จสรรพก่อนจะเปิดประตูห้องออกมาและตกใจ

    "เฮ้ย!! เราจะรีบทำไมวะ นี่มันบ้านตัวเองแท้นะอินดี้..ฉันจะตื่นเช้ามาเพื่ออะไรเนี่ย!!"

    "อ้าวอินดี้..ทำไมตื่นเช้าจังเลยลูก ปกติแม่เห็นตื่นตอน 8 โมงไม่ใช่หรอ...แปลกจัง"

    "อินดี้จำสับสนนะคะแม่ อินดี้นึกว่ายังทำงานอยู่น่ะค่ะ..แล้วนี่แม่กับลุงนนท์จะออกไปไหนกันหรอคะ?"

    "อ้าว แม่ก็จะออกไปตลาดเช้า ซื้อกับข้าวมาทำอาหารให้อินดี้ทานไงลูก..จำไม่ได้หรอ..เมื่อคืนอินดี้บ่นอยากกินแกงวุ้นเส้นไก่ไงลูก"

    "อ๋อค่ะ...พอดีว่ามันยังเช้าอยู่ อินดี้ก็เลยเบลอน่ะค่ะ"

    "งั้นก็กลับไปนอนต่อเถอะลูก เดี๋ยวแม่ไปจ่ายตลาดมาทำกับข้าวเสร็จแล้วแม่จะขึ้นไปปลุกอีกทีจ้ะ"

    "ไม่เป็นไรค่ะ ตอนนี้อินดี้ตื่นแล้วก็อาบน้ำแล้วด้วย..งั้นเดี๋ยวอินดี้ไปพรวนดินดอกไม้ที่สวนละกันนะคะ..อินดี้ฝากซื้อปุ๋ยสำหรับต้นไม้ด้วยนะคะ"

    "ในห้องเก็บของยังมีเหลืออยู่นะลูก ลองไปดูสิ..แม่จำได้ว่าวันก่อนลุงนนท์ซื้อมาแล้ว"

    "งั้นก็ตามนั้นล่ะค่ะ...ขับรถดีๆนะคะลุงนนท์"

    "จ้า.." ลุงนนท์มองอินดี้ด้วยสายตาแปลกๆ เเต่อินดี้ก็ไม่ได้สนใจอะไร แต่ทว่าสายตาของลุงนนท์มันดันไปสะดุดเข้ากับสายตาของแม่อินดี้พอดี..เพราะตั้งแต่ที่อินดี้กลับมาลุงนนท์ก็มองอินดี้แปลกๆไป

    "มีอะไรหรือเปล่าคะคุณ ทำไมคุณถึงมองอินดี้แบบนั้นล่ะคะ?"

    "คุณว่ากลิ่นตัวอินดี้แปลกๆไปไหม?"

    "แปลกยังไงอ่ะคะ?"

    "ก็ตามเนื้อตัวของอินดี้มันมีกลิ่นสาบแปลกๆ...ซึ่งผมก็บอกไม่ถูกว่ามันคือกลิ่นอะไรแต่มันเป็นกลิ่นที่ผมคุ้นเคยมากๆ...แต่ผมก็ยังไม่แน่ใจว่ามันคือกลิ่นอะไร"

    "คิดมากไปหรือเปล่าคะ..คุณอาจจะไม่ได้เจอกับอินดี้นาน ก็เลยอาจจะแปลกกลิ่นไปหน่อย...คงไม่มีอะไรหรอกมั้งคะ"

    "ก็คงเป็นงั้นแหละ สงสัยผมจะคิดไปเองมั้ง.ชั่งเถอะ..เรารีบไปตลาดดีกว่าก่อนที่อินดี้จะโมโหหิวเอาซะก่อน"

    "ไปค่ะ…" ในระหว่างที่แม่กับลุงนนท์ไปตลาด อินดี้ก็จัดการส่วนดินรดน้ำต้นไม้ใส่ปุ๋ยที่สวนหน้าบ้านจนกระทั่งมีรถคันหนึ่งขับผ่านมา ซึ่งรถคันนั้นติดกระจกดำจนไม่สามารถมองเห็นได้ว่าคนในรถเป็นใคร เเต่อินดี้สังเกตเห็นว่าเมื่อรถคันนั้นวิ่งมาถึงหน้าบ้านของเธอได้มีการชะลอให้ขับช้าลงคลับคล้ายคลับคลาว่าคนในรถต้องการจะสอดส่องดูอะไรในบ้านของเธอ...เเต่เมื่อเธอโผล่หัวขึ้นมาพ้นรั้วรถคันนั้นก็รีบขับออกไปโดยเร็วจนเธอไม่สามารถรู้ได้ว่าเจ้าของรถคันนั้นเป็นใคร ไม่นานแม่กับลุงนนท์ก็กลับมาจากตลาดพอดี

    "อินดี้ เหนื่อยไหมลูก..ป่ะ.เข้าบ้านกันก่อนดีกว่าไปช่วยแม่ทำกับข้าวนะ..จะได้ทานข้าวพร้อมหน้าพร้อมตากันจ้ะ"

    "ได้ค่ะแม่ งั้นเดี๋ยวอินดี้ขอล้างไม้ล้างมือก่อนนะคะ เดี๋ยวอินดี้ตามเข้าไปค่ะ" 

    "ได้จ้า รีบตามเข้ามานะลูก ป่ะคุณ.." แม่ของอินดี้ถือของเข้าไปในบ้านเหลือเพียงลุงนนท์เท่านั้นที่ยังคงยืนมองอินดี้อยู่ ด้วยความที่สงสัยกับกลิ่นตัวนั้นลุงนนท์จึงตัดสินใจเดินเข้าไปถามอินดิตรงๆ

    "ขอโทษนะอินดี้...ลุงมีเรื่องจะถามหนูหน่อยนะ?"

    "อ่าว..ว่าไงคะลุงนนท์ มีอะไรจะคุยกับอินดี้หรอคะ?"

    "ช่วงนี้หนูเปลี่ยนกลิ่นน้ำหอมหรอ..ทำไมกลิ่นมันดูแปลกๆ"

    "หนูก็ใช้กลิ่นเดิมนะคะ สงสัยคงเป็นเพราะว่าเหงื่อหนูออก มันก็เลยกลิ่นแรงไปนะค่ะ มันเหม็นมากเลยหรอคะลุงนนท์?"

    "เปล่าจ้า แต่มันเป็นกลิ่น…..ชั่งเถอะ..รีบล้างไม้ล้างมือแล้วเข้าไปช่วยแม่ทำกับข้าวนะ ลุงว่าจะออกไปทำธุระสักหน่อยนะ"

    "โอเคค่ะ.." อินดี้ยิ้มตอบลุงนนท์ เธอรีบล้างไม้ล้างมือและเดินตามแม่เข้าไปข้างในบ้านสวนลุงนนท์ก็ได้แต่ยืนสงสัยกลิ่นตัวของอินดี้อยู่พักใหญ่ หลังจากนั้นลุงนนท์ก็รีบขับรถมอเตอร์ไซค์ออกไปจากบ้านโดยที่ไม่บอกให้ใครรู้ว่าเขากำลังจะไปที่ไหน

     "อ้าว จะออกไปไหนของเขานะ?"

     "เห็นบอกว่าจะออกไปทำธุระนะคะ เดี๋ยวก็คงกลับมาเองล่ะค่ะ แม่ไม่ต้องเป็นห่วงหรอก ลุงนนท์ไม่ใช่คนเจ้าชู้ซะหน่อยค่ะ"

    "แม่ก็ยังไม่ได้ว่าอะไรนี่นา...เอ้ออินดี้แม่เอาตังค์ไปจ่ายหนี้หมดแล้วนะ..แล้วหลังจากนี้อินดี้จะทำอะไรล่ะลูก?"

    "ทำอะไร หมายถึงอะไรหรอคะแม่?"

    "คือตอนนี้บ้านเราก็ไม่มีหนี้สินล้นพ้นตัวแล้ว แม่ก็เลยอยากรู้ว่าอินดี้ยังจะออกไปวิ่งเร่หางานทำอยู่ไหมน่ะจ่ะ"

    "แล้วแม่อยากให้อินดี้ออกไปหางานทำไหมล่ะคะ?"

    "ไม่เลย...แม่อยากให้อินดี้อยู่บ้านเฉยๆพักผ่อนซะบ้าง เพราะตั้งแต่แม่เลี้ยงเราให้โตมา แม่ก็ไม่เคยเห็นอินดี้บ่นว่าเหนื่อยหรือท้อกับการทำงานเลย อีกอย่างอินดี้ก็ทำเเต่งานจนรัดตัว ไม่มีเวลาพักผ่อนเลยลูก ตอนนี้บ้านเราก็ไม่ได้ขัดสนอะไรแล้ว แม่ว่าอินดี้ควรจะพักผ่อนอยู่บ้านดีกว่านะลูก"

     "อินดี้ก็คิดแบบนั้นล่ะคะแม่ ช่วงนี้อินดี้ยังไม่อยากทำอะไร อินดี้อยากพักผ่อนร่างกายและจิตใจตัวเองก่อนนะคะ แต่อินดี้ไม่ได้ลืมสัญญาที่ให้ไว้กับแม่นะคะ"

     "สัญญาอะไรลูก?"

     "ก็ที่อินดี้สัญญาไว้ว่าจะพาแม่กับลุงนนท์ไปเที่ยวรอบโลกไงล่ะคะ ขอเวลาอินดี้หน่อยนะคะแม่…"

     "อินดี้ ฟังแม่นะ แม่รู้ว่านั่นมันเป็นความฝันของลูก แต่ถ้ามันทำให้ลูกลำบาก...แม่ว่าอินดี้ที่พักเรื่องนั้นไว้ก่อนก็ได้นะลูก...สีหน้าของลูกตอนนี้มันบ่งบอกเลยว่าลูกกำลังมีเรื่องไม่สบายใจอะไรอยู่เพียงแค่บอกแม่ไม่ได้เท่านั้น ใช่ไหม?" อินดี้เงียบไปสักพัก น้ำตาที่เอ่อล้นขึ้นมามันทำให้อินดี้จุกจนร้องไห้ไม่ออกที่แม่ของเธอรู้ว่าความรู้สึกของเธอมันเป็นยังไง ทั้งๆที่เธอไม่ได้บอกอะไรกับแม่ด้วยซ้ำ แต่ผู้เป็นแม่ก็ดูออกเสมอ

     "ไม่มีอะไรหรอกค่ะแม่ เรารีบทำกับข้าวดีกว่านะคะ อินดี้หิวแล้วค่ะ ตอนนี้อินดี้หิวจนกินช้างได้ทั้งตัวเลยค่ะ"

    "บ้า!!คนนะไม่ใช่หลุมดำ จะกินอะไรได้เยอะเเยะขนาดนั้น"

    "ก็กับข้าวฝีมือแม่ มันอร่อยจนอินดี้หยุดกินไม่ได้นี่คะ"

    "เป็นผู้หญิงกินเยอะมากไป ระวังจะหุ่นไม่สวยนะลูก"

    "ถึงอินดี้จะอ้วนขึ้นแต่ถ้าได้กินกับข้าวฝีมือแม่ทุกวัน แค่นี้อินดี้ก็พร้อมที่จะอ้วนจนนอนติดเตียงแล้วค่ะ" อินดี้อ้อมมาข้างหลังแล้วกอดเอวแม่แน่นพร้อมกับหอมแก้มแม่ฟอดใหญ่ ความสุขที่เธอมีให้กับแม่มันคงจะช่วยลดหย่อนความเจ็บปวดที่เธอเพิ่งเจอมาได้เพียงเล็กน้อย แต่ลึกๆแล้วความรู้สึกในบ้านหลังนั้นก็ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของเธอตลอดไป...อินดี้จะลืมเอเธนส์และเริ่มต้นใหม่ได้จริงๆหรือไม่ บิลลี่กับมาเรียจะตามเอเธนส์มาทวงหัวใจของเขาคืนไปได้หรือเปล่านั้น ติดตามต่อได้ใน EP หน้านะคะ