"ไม่ต้องลำบากเ้าถึงเพียงนั้น"
"โฮ? เช่นนั้นหรือ" หลินหลานหรูรู้สึกเสียดายอยู่บ้าง"แค่นี้เองหรือที่เ้า้า"
"ยังมีอีกเื่"
"เชิญกล่าว"
เสวี่ยเฟิ่งไม่ลังเลเอ่ยอย่างกระจ่างชัด "ข้า้าอยู่ข้างเ้า"
หลินหลานหรูชะงักไปชั่วอึดใจนางเม้มปากเบาๆ ก่อนยิ้มถามให้กระจ่าง"เ้าหมายถึง...เป็บ่าวคอยรับใช้ข้างกายข้า?"
พลันใบหน้าเด็กหนึ่งแข็งตึงยิ่งเห็นเฉิงอิ้นหลุดปากหัวเราะยิ่งหน้าแดงก่ำไปใหญ่จึงเอ่ยออกไปด้วยความกรุ่นโกรธเล็กน้อย "เ้าใช้สมองคิดแล้วรึก่อนจะถามข้าประโยคนั้น"
หนนี้หลินหลานหรูหุบยิ้มฉับ รู้สึกคันยุบยิบในใจฟังอย่างไรก็ระคายในหู "เหตุใดเ้าลามปามมาถึงสมองข้าแล้วข้าถามเช่นนั้นไม่ถูกหรือ ยังดีที่ข้าถามเ้าให้ชัดก่อน หากข้าตอบตกลงไปแล้วภายหลังเ้ามารู้ความจริง จะโทษข้าได้หรือ"
เสวี่ยเฟิ่งกัดฟันฝืนยิ้มคล้ายมองเห็นเค้าความเหนื่อยใจได้รางๆ "ขอบคุณเ้าสำหรับความหวังดีแต่ข้าไม่ได้หมายถึงการเป็บ่าวรับใช้ของเ้า ข้าหมายถึง..."
"เอ๋..."หลินหลานหรูพูดขัดกลางคัน ด้วยไม่อยากได้ยินสิ่งที่ตนคาดคิดว่าจะออกจากปากเขา"คุณชายเย่า...ไม่สิ องค์ชาย เดิมทีฐานะบ่าวรับใช้ก็ไม่คู่ควรกับพระองค์หม่อมฉันต่ำต้อยถึงเพียงนี้ จะอาจเอื้อมให้พระองค์มาอยู่ข้างกายได้อย่างไร"สุ้มเสียงของนางอ่อนน้อมแต่แฝงเร้นความประชดทางหนึ่งก็บอกปัดความสัมพันธ์ในฐานะสหายเรียบร้อย
"เพียงแต่..."หลินหลานหรูยังเอ่ยต่อ แววตาก็คล้ายจะเ็าขึ้นมาหลายส่วน"ข้าไม่มีสิ่งใดมั่นใจได้ว่า ท้ายที่สุดแล้วเ้าจะไม่หักหลังข้ายิ่งเื่ที่เ้า้าอยู่ข้างข้ายิ่งเป็ไปไม่ได้ข้ากับเ้าอาจมีผลประโยชน์ร่วมกันแต่ไม่นับเป็สหายแค่คนรู้จักและร่วมอุดมการณ์เดียวกันเท่านั้น"
นางชะงักเล็กน้อย"อ้อ...จริงสิ ที่กล่าวมาทั้งหมด ไม่ได้หมายความว่าข้าเปลี่ยนใจไม่ลงมือสังหารเ้าแล้วตราบใดที่ข้ายังสงสัยในตัวเ้า ต่อให้ใช้ฐานะองค์ชายมาแลก ข้าก็ไม่สนใจ"
เสวี่ยเฟิ่งก็ไม่กล่าวล้อเล่นเช่นกัน"คุณหนูหลินเชิญว่ามา"
หลินหลานหรูพยักหน้าขึ้นลงอย่างเชื่องช้าด้วยรู้สึกพอใจในความฉลาดทันคนของเขา จึงกวาดสายตามองไปรอบๆ ห้อง ภายในนี้นอกจากเก้าอี้ที่จับมัดเสวี่ยเฟิ่งนั่งอยู่บนพื้นก็แทบจะว่างเปล่า เว้นแต่ว่าผนังห้องไม่ได้ว่างเปล่าเช่นพื้นที่เห็น
นางไล่สายตาไปั้แ่ผนังห้องด้านซ้ายมีดยี่สิบขนาด เรียงระดับความคมแตกต่างกันออกไป ดาบ หอก ขวาน เลื่อยเหล็กห้าขนาดแบ่งระดับตามความถี่ห่างของฟันเลื่อย เครื่องรัดนิ้ว เหล็กงัดขา เชือกเอ็นรัดคอเหล็กร้อนนาบเนื้อ ทั้งหมดคือฝั่งซ้าย
ส่วนฝั่งขวามีตะขอเหล็กเข็มเงินหนึ่งร้อยขนาด แบ่งระดับตามความยาวและขนาดใหญ่เล็ก มีดตัดลิ้นช้อนเหล็กควักลูกตา เครื่องบดนิ้วหัวแม่มือ เครื่องฉีกร่าง เก้าอี้ทรมาน คุกแขวนเครื่องบดกะโหลก
ทั้งหมดยังไม่นับรวมพิษที่ใช้ทรมานคนแบ่งระดับตามความเ็ป ส่วนจอบเสียมทำสวนไม่ขอพูดถึงเป็เหลยเมี่ยวไม่มีที่เก็บแล้วแอบเอาเข้ามาวางในนี้
เสวี่ยเฟิ่งมองตามสายตานางลอบกลืนน้ำลายลงท้องไปหลายอึก ตอนแรกที่เห็นห้องนี้ก็นึกไปว่าเป็ร้านขายอาวุธ ขายอุปกรณ์ทำครัวทำสวน ทำประมง ดาบเงินทั้งหมดนั่นทำาได้เลยกระมังเรียกคลังแสงสรรพาวุธของกองทัพทหารดีๆ นี่เอง คุณหนูหลินช่างผิดแปลกเกินคน
ไม่นานหลินหลานหรูก็เอ่ยขึ้น"ข้าเลือกสักอันดีหรือไม่"
เสวี่ยเฟิ่งยืดตัวขึ้นทันควันนางพูดราวกับมาเลือกซื้อของ "อย่าเลยดีกว่าอาวุธพวกนี้อาจทำมือเ้าเจ็บ"
เขาดูเป็ห่วงนางจากใจจริง
หลินหลานหรูเดินรอบห้องก่อนมาหยุดที่ขวดกระเบื้องสีขาวเล็กๆ ปิดจุดขวดด้วยผ้าสีแดงบนชั้น"ข้าเลือกสิ่งนี้แล้วกัน" นางหันไปที่เขาพลางชูขวดสีขาวเล็กๆ ในมือ"เ้านี่คงไม่ทำมือข้าาเ็กระมัง"
เสวี่ยเฟิ่งไม่เอ่ยวาจาใดตอบหลินหลานหรูเห็นแล้วรู้สึกว่าั้แ่ต้นที่นางเข้ามา จวบจนตอนนี้เย่าเสวี่ยเฟิ่งไม่ได้ทำตัวจริงจังกับนางเท่าไร แม้แต่รอยยิ้มที่ส่งมาให้ยังคล้ายรู้สึกว่ามีบางอย่างแอบแฝง
แต่จะแฝงสิ่งใดเล่าเป็เขาถูกจับมัด
ถึงอย่างนั้นเขาก็ควรจะหวาดกลัวข้าสักหน่อยไม่ใช่หรือ
หลินหลานหรูคิดไปพักใหญ่ในที่สุดก็วางขวดกระเบื้องกลับที่เดิมพลางเอ่ยเสียงขรึม "เอาละข้ามีสิ่งหนึ่งที่รู้สึกข้องใจในตัวเ้า หากเ้าช่วยข้าไขความข้องใจนี้ได้จากนี้ต่อไป ข้าจะไม่ส่งคนสังหารเ้าอีก เห็นเป็อย่างไร"
เสวี่ยเฟิ่งเผยยิ้มยียวนกล่าวว่า"ตามใจเ้า"
เ้ากำลังท้าทายข้า...หลินหลานหรูเสมองไปทางอื่นพลางระงับอารมณ์โกรธที่เกือบปะทุ "คุณชายเย่า เ้าอย่าเพิ่งดีใจไปแต่แรกข้าก็ไม่คิดปล่อยเ้าไปเฉยๆ อยู่แล้ว อย่างที่ข้าพูดไว้ก่อนหน้าเ้าไม่มีสิ่งใดที่ทำให้ข้ามั่นใจได้ว่า ภายภาคหน้าจะไม่คิดหักหลังข้า"
"เช่นนั้น้าให้ข้าทำอย่างไรเ้าถึงจะวางใจข้าได้"
นางหันไปหาเฉิงอิ้น"ส่งยามาให้ข้า"
เฉิงอิ้นเหลือบมองเสวี่ยเฟิ่งก่อนล้วงมือหยิบขวดยาสองขวดในอกเสื้อตนเองออกมา ทางหนึ่งเขารู้สึกลังเลอีกทางก็รู้สึกกังวลแทนคุณชายเย่า
หลินหลานหรูรับมาขวดหนึ่งเป็ขวดที่มีจุกสีดำปิดอยู่ จากนั้นจึงเอ่ยอย่างเฉยชา "หลายวันก่อนข้าเพิ่งคิดค้นยาพิษชนิดหนึ่งขึ้นมาได้หากได้รับพิษนี้เข้าไปแล้ว เมื่อไรที่อากาศเย็นตัวลงร่างกายจะยิ่งรู้สึกเย็นเสียดกระดูก ทรมานไม่ต่างจากตกลงไปในธารน้ำแข็งฟังดูแล้วก็ไม่ได้ร้ายแรงอะไรมากมาย..."
นางเปิดจุกขวดดังป๊อกแล้วเทยาในนั้นลงเม็ดหนึ่ง ก่อนกล่าวต่อ "...เพียงแต่ ข้ายังไม่รู้วิธีถอนเพิ่งทดลองกับคนจรจัดไปเมื่อวาน เ้ารู้หรือไม่ว่าผลที่ออกมาเป็อย่างไร"
สีหน้าเสวี่ยเฟิ่งตึงขึ้นถึงตอนนี้ไม่มีรอยยิ้มใดปรากฏบนใบหน้าของเขาแล้ว
"ข้าจะเล่าให้เ้าฟังคนจรจัดที่กินยาของข้าเม็ดนี้เข้าไป แค่คืนเดียวก็ชิงตายด้วยทนพิษความเย็นไม่ไหวเช้านี้คงยังไม่มีใครพบศพกระมัง"
"เ้าอยากให้ข้ากินยานี้หรือ"เสวี่ยเฟิ่งเอ่ยไม่เต็มเสียงนัก ใบหน้าก็เคร่งขรึมขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
ตอนนี้เ้ากลับรู้สึกหวาดกลัวข้าแล้ว? หลินหลานหรูเหยียดมุมปากไม่กล่าววาจา เพียงผงกศีรษะเล็กน้อย
จากนั้นเสวี่ยเฟิ่งก็นิ่งไปตามองมาที่ขวดยาในมือของนาง
หลินหลานหรูเดินมาข้างหน้าเสวี่ยเฟิ่งอีกเล็กน้อย"เ้าไม่กล้าหรือ ข้าให้ทางเลือกเ้าแล้ว หลังกินยานี่ นับจากนี้ทุกๆเดือนได้ยาระงับอาการกำเริบของพิษจากข้าเพียงเท่านี้ข้าก็มั่นใจแล้วว่าเ้าจะไม่คิดฆ่าข้าในอนาคต"
เสวี่ยเฟิ่งกระตุกยิ้มมุมปากราวกับกำลังเย้ยหยันนางอย่างไรอย่างนั้น แต่สิ่งที่เอ่ยออกมากลับตรงข้าม"เ้า้าแค่นั้นหรือ หากเทียบกับาแบนตัวข้ายังถือว่าเล็กน้อยนักเช่นนั้นก็ดี อย่างน้อยข้ายังได้พบหน้าเ้าทุกเดือน"
กล่าวจบก็ยิ้มให้นางคล้ายเห็นเื่นี้เป็เื่หลอกเด็กล้อกันเล่นในกลุ่มเพื่อนฝูงนางขมวดคิ้วเล็กน้อย เดิมทีคิดว่าเขาคงปฏิเสธจนยืดเวลาให้นานออกไปอีกตอนนี้มือนางกำลังส่งยาพิษเข้าปากของเขาแล้วทั้งยังรู้สึกเหมือนว่าตนเองกำลังตกอยู่ในภวังค์
เมื่อได้สติอีกครั้งเสวี่ยเฟิ่งก็กลืนพิษที่นางส่งให้เขากับมือลงไปแล้วถึงอย่างนั้นท่าทีของนางก็ยังคงสงบนิ่งเช่นเดิม
นางถอยหลังออกมาแล้วส่งขวดยาในมือให้เฉิงอิ้นขณะเดียวกันก็รับยาอีกขวดมาแทน จากนั้นก็สั่งให้เฉิงอิ้นออกไปรอด้านนอก"เ้าออกไปก่อน อยู่ห่างๆ เรือนนี้สักหน่อย"
เฉิงอิ้นเหลือบมองเสวี่ยเฟิ่งก่อนผงกศีรษะรับคำ"ขอรับคุณหนู"
หลินหลานหรูมองเฉิงอิ้นหมุนตัวเดินออกไปกระทั่งเขาปิดประตู แสงสว่างหนึ่งเดียวจึงถูกปิดลง ภายในห้องอับแสงลงเล็กน้อยยามนี้สีหน้าเสวี่ยเฟิ่งยังคงปกติดี รอจนพ้นเดือนนี้ หากเขาไม่ได้ยาจากนางไม่ต้องพูดถึงว่าหนึ่งคืนหลังจากนี้ เมื่ออากาศเย็นลงจะทรมานเพียงไรหากผ่านครั้งหนึ่งไปได้ และไม่ได้รับยาระงับพิษหนึ่งคืนของทุกเดือนเขาจะเ็ปทรมานเจียนตาย
"เหตุใดถึงให้เฉิงอิ้นออกไป"เสวี่ยเฟิ่งรู้สึกว่านางไม่จำเป็ต้องทำเช่นนั้น
"เหตุใดถึงต้องให้ออกไป? ข้าจำเป็ต้องตอบเ้าด้วยรึคุณชายเย่า เ้าไม่จำเป็ต้องรู้ให้มาก รอข้าให้เ้าดื่มยาในขวดนี้หมดถึงเมื่อนั้นข้าพูดสิ่งใดออกไป เ้าเองก็คงจำอะไรไม่ได้กระมังเกรงว่าหลังจากนี้อีกสองชั่วยาม ก็คงลืมไปแล้วว่าข้าเคยมาที่นี่รู้อย่างนี้แล้วจะยังถามข้าว่าเหตุใดอยู่อีกหรือไม่"
"คุณหนูหลิน!"ใบหน้าเสวี่ยเฟิ่งตึงเครียด น้ำเสียงยังแฝงไปด้วยความเหนื่อยใจหลายส่วน"เ้าข้องใจเื่ใดกันแน่ในหัวเ้าคิดว่าข้าเป็ใครถึงได้ระแวงสงสัยถึงเพียงนี้"
หลินหลานหรูทำหูทวนลมมือเล็กดึงจุดขวดสีขาวออก "เ้าวางใจ ก็แค่ยากล่อมประสาทธรรมดาเท่านั้นข้าแค่้าให้เ้าผ่อนคลาย ก่อนตอบคำถามของข้า"
"หลิน-หลาน-หรู! "เสวี่ยเฟิ่งถึงกับกัดฟันเรียกชื่อนาง พร้ะคอกเสียงต่ำไปอีกในประโยคต่อมา"เ้าอย่าได้คิดใช้ยานั่นกับข้า! หากเ้าข้องใจสิ่งใดก็ถามมาตรงๆเหตุใดต้องคิดใช้วิธีต่ำช้าเช่นนี้มาเค้นความจากข้า"
เสวี่ยเฟิ่งโตมากับบรรดาเหล่าทหารวิธีใช้ยาเพื่อเค้นความลับจากฝ่ายศัตรูจึงเคยเห็นและรู้จักเป็อย่างดีเมื่อนางคิดใช้วิธีนี้กับเขา ย่อมยอมรับไม่ได้ จึงคิดต่อต้านนางจนถึงที่สุด
แต่กลับทำให้หลินหลานหรูคิดเป็อีกอย่าง"เ้าดูร้อนรนเกินเหตุไปหรือไม่หรือกลัวข้าจะรู้ความลับที่เ้ากำลังปิดบังอยู่"
"ข้าไม่มีสิ่งใดต้องปิดบังเ้ามีแต่เ้าที่คิดปิดบังข้า หลานหลันข้าแค่ไม่เห็นด้วยที่เ้าคิดหลอกถามข้าขณะที่ไร้สติอย่าเหยียดหยามข้าให้มากนัก!" ประโยคสุดท้ายนี้เสวี่ยเฟิ่งโมโหแล้วจริงๆ
"ไยข้าต้องรอให้เ้าเห็นด้วย"นางเองก็เริ่มทนไม่ไว้เช่นกัน "คุณชายเย่า เ้าคิดว่าข้าต้องกังวลสิ่งใดข้าเคยพบเ้ามาก่อนหรือ เ้าใช่พี่ชายข้าหรือ เ้าเกี่ยวข้องอันใดกับข้าล้วนไม่มีสิ่งใดเกี่ยวข้องกันทั้งสิ้น รู้เช่นนี้แล้วเ้าต้องโมโหที่ข้าคิดปิดบังด้วยหรือ ยิ่งเ้าต่อต้านข้ายิ่งรู้สึกว่ามีพิรุธ"
ผู้ใดจะรู้ว่าั้แ่ต้นเป็นางหรือเขาที่กำลังเล่นละครอยู่รู้เพียงตอนนี้เสวี่ยเฟิ่งทำให้หลินหลานหรูสงสัยจนเริ่มมั่นใจแล้วว่าเขารู้เื่บางอย่างที่้าปิดบังนาง
"เ้า!"ใบหน้าเสวี่ยเฟิ่งเปลี่ยนเป็ดำทะมึน
หลินหลานหรูเชิดหน้าขึ้นน้อยๆนางยื่นมือแตะใบหน้าเสวี่ยเฟิ่ง ความร้อนที่นางััได้ส่งผ่านมือมาอย่างรวดเร็วทว่านั่นไม่ได้ทำให้นางใแต่อย่างใด
กลับกันเป็เสวี่ยเฟิ่งที่แปลกใจมือนางเย็นเฉียบราวกับน้ำแข็งเพียงแต่ไม่ทันเอ่ยปากถามก็ถูกนางจับกรอกยามาอย่างรวดเร็ว
ผ่านไปราวหนึ่งเค่อจากเดิมก็ไม่คล้ายเดิม เสวี่ยเฟิ่งสะบัดศีรษะไปมาแรงๆ ด้วยรู้สึกมึนงง มิหนำซ้ำภาพตรงหน้ายังพร่าเลือนนางกำลังเอ่ยสิ่งใดเขาได้ยินไม่ชัด ซ้ำยังเบาราวกับดังอยู่ในน้ำรู้สึกเหมือนว่าหลังคา ผนัง พื้น เอนเอียงไปมา
ภาพจากพร่าเลือนเริ่มซ้อนทับไม่มีรูปทรงคล้ายกำลังเคลิ้มหลับไปอย่างไรอย่างนั้น จากนั้นจริงหรือเท็จ อยู่ที่ใด ทำอะไร กับใครเมื่อไร ยิ่งฝืนคิดสิ่งที่คิดได้ล้วนจางหายไปทีละน้อย...
"คุณชายเย่า...คุณชายเย่าเ้าคะ" หลินหลานหรูเอ่ยเรียก พลางตบแก้มของเสวี่ยเฟิ่งเบาๆเพื่อให้แน่ใจว่ายาเริ่มออกฤทธิ์แล้ว
ยามนี้ดวงตาเสวี่ยเฟิ่งเลื่อนลอยไร้แวว
หลินหลานหรูเปลี่ยนไปยืนด้านหลังเขาจากนั้นโน้มตัวลงเล็กน้อยเพื่อเอ่ยข้างหู พลางช้อนสายตามองตรงไปด้านหน้าชั่วขณะนั้นนางขยับริมฝีปากเป็รอยยิ้มสายตาทอประกายความอำมหิตวูบหนึ่งก่อนจะเลือนหายไป
ทว่าหลินหลานหรูเอ่ยถามไปหลายประโยคผลที่ได้คือการนิ่งเงียบ จิตใต้สำนึกของเขากำลังต่อต้านอย่างที่สุด เช่นนี้แล้วต่อให้นางคิดสะกดจิตหลอกเอาความจริงยังต้องให้เขาร่วมมือถึงจะทำได้
"คุณชาย ท่านอย่าห่วงเ้าค่ะไว้ใจข้าได้" นางเอ่ยอย่างอ่อนโยน หวังให้เขาลดปราการป้องกันลง "คุณชายข้าจะถามท่านอีกครั้ง ท่านรู้จักคุณหนูสกุลหลินมาก่อนหน้าที่จะพบนางหรือไม่"
เสวี่ยเฟิ่งนิ่งไปนานทีเดียวก่อนจะมีปฏิกิริยาตอบสนองเล็กน้อยโดยพยักหน้าขึ้นลงอย่างเชื่องช้าเพียงครั้งเดียว
หลินหลานหรูถึงกับตระหนกในใจสองมือเผลอกดไหล่เสวี่ยเฟิ่งอย่างลืมตัว ด้วยรู้สึกผิดหวังและหวาดกลัวหากว่านอกจากเขาแล้วจะยังมีคนอื่นอีกหรือไม่ ถึงอย่างนั้นก็ไม่อยากจะตัดสินใจเชื่อในทันที
"คุณชาย..."ทว่าหลินหลานหรูกลัวสุดใจจึงรีบเอ่ย ปลายเสียงสั่นเล็กๆ"...ท่านเคยเห็นนางจากที่ใด ใช่จากชาติที่แล้วหรือไม่"
เสวี่ยเฟิ่งยังต่อต้านเช่นเดิมทว่าสุดท้ายก็หลุดออกมาเบาๆ "ไม่"
หลินหลานหรูผ่อนลมหายใจอย่างโล่งใจก่อนเดินห่างออกมาด้านหน้า โค้งตัวลงเล็กน้อยให้ใบหน้าอยู่ในระดับเดียวกันจากมุมนี้นางมองเห็นโครงหน้าอันงดงามของเขาได้ถนัดตา ช่างน่ามองยิ่งน่าเสียดายหากต้องฆ่าคนผู้นี้ขึ้นมาจริงๆ
"คุณชาย ยังมีอีกคำถามเ้าค่ะท่านรู้จักหญิงสาวอายุยี่สิบที่ชื่อหลี่ถิงหรือไม่"
ครานี้เสวี่ยเฟิ่งนิ่งไปนานมากนานจนนางรู้สึกร้อนใจ กำลังจะเอ่ยกระตุ้นก็ได้ยินคำว่า 'ไม่' จากปากเขาอีกครั้ง
เพียงเท่านี้ก็คงชัดแล้วกระมังจะเป็ไปได้อย่างไร ไตร่ตรองดูแล้วก็รู้สึกอยากหัวเราะในความโง่งมของตัวเองนางคงคิดมากไปจริงๆ ไม่มีเื่บังเอิญอะไรถึงขั้นนั้น
ต่อมาหลินหลานหรูก็ะโเรียกผู้ติดตามถึงเวลาต้องออกจากที่นี่แล้ว "เฉิงอิ้น"
หลินหลานหรูได้ยินเสียงฝีเท้าเฉิงอิ้นดังใกล้เข้ามาจึงหันกลับไปทางประตูเพียงแต่นางคาดไม่ถึงว่าการหันไปเช่นนี้และเรียกเฉิงอิ้นเข้ามาเป็การขุดหลุมฝังตัวเองชัดๆ
หลังเฉิงอิ้นผลักประตูเปิด ทั้งห้องสว่างวาบขึ้นในพริบตาลมหอบหนึ่งพวยพุ่งพัดตามหลัง
ฉับพลันนั้นหลินหลานหรูไม่ทันยกมือป้องกันแสงจ้าก็ถูกทั้งแสงทั้งลมเย็นปะทะใบหน้าอย่างจังเพียงเสี้ยวเวลาร่างกายนางถึงกับแข็งค้างเมื่อร่างกายไม่ตอบสนองตามคำสั่งอย่างกะทันหัน จึงหงายหลังล้มราวถูกจับเหวี่ยง
จบกัน! แย่แล้ว ...เดิมร่างกายก็อ่อนแอมาก่อนหน้าสามวันที่ผ่านมานางมัวแต่หมกมุ่นอยู่กับการถอนพิษให้ตนเอง จึงยังไม่ได้หลับตานอนคงสุดขีดที่ร่างกายจะรับไหวแล้วจริงๆ
ภาพที่เห็นก่อนจะหงายหลังทั้งยืนคือเฉิงอิ้นยื่นมือออกมาหมายจะคว้าให้ถึงตัวนาง แต่เขายืนอยู่หน้าประตูจะวิ่งเข้ามาทันได้อย่างไร
ทว่าพร้อมกันนั้นเฉิงอิ้นก็ขยับปากเอ่ยบางอย่างกระทั่งภาพถูกเลื่อนขึ้นเป็กระเื้ัคา้านางก็ตระหนักได้แล้วว่ากำลังจะหมดสติ
แต่แล้วััแ่เบาที่ตรงแผ่นหลังกลับคล้ายมีคนรับนางไว้ ชั่วเวลานั้นพลันเกิดความคิดแล่นเข้ามาวูบหนึ่ง เสวี่ยเฟิ่ง? ...เป็เ้ากำลังหลอกข้า
6K
![โอปป้าสายโหด[จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1688654857_68014269.webp)
