บทที่ 2 ความทรงจำ
เช้ายามเหม่า [05.00 - 06.59 น.] จิวหรงตื่นขึ้นด้วยความเคยชินเมื่อชาติก่อนที่ต้องตื่นมาเตรียมของขายและเปิดร้าน จิวหรงลุกขึ้นแล้วเดินไปดื่มน้ำและล้างหน้าที่อ่างน้ำหน้าบ้านก่อนจะลองเดินออกกำลังดูด้วยที่ว่าเดินเพลินเดินจนมาถึงลำธารที่อยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลจากบ้านนักก่อนจะแวะพักที่ลำธารสักครู่พอหายเหนื่อยได้เดินกลับบ้านพักแต่ยังเดินกลับไม่ถึงกับได้ยินเสียงเรียกเสียก่อน
“ต้าเกอขอรับ ต้าเกอท่านอยู่ไหน?” เสียงเรียกสองเสียงดังมาจากทางบ้านจิวหรงที่ได้ยินจึงรีบเดินเข้าไปหาแล้วขานรับน้องๆ ไปด้วยเสียงที่ดังมากพอจะทำให้น้องๆ ทั้งสองได้ยิน
“ข้าอยู่ตรงนี้!!” จิวหรงะโบอกน้องๆ พอทั้งสองได้ยินเสียงพี่ชายก็วิ่งเข้ามาหากันทันที
“ท่านหายไปไหนมาขอรับต้าเกอ ข้ากับเอ้อร์เกอตามหากันไปทั่วเลย อึก!..” เสียงของซือเป่าน้อยถามทั้งร้องไห้ออกมาจนจิวหรงต้องกอดปลอบขวัญกัน
“โอ้ๆ ... ข้าเพียงเดินออกกำลัง ด้วยเดินเพลินจนไปถึงลำธารเข้านะ เลยแวะพักก่อนจะเดินกลับมา ต้าเกอขอโทษเ้าทั้งสองคนนะที่ทำให้เป็ห่วงเช่นนี้” จิวหรงกอดปลอบน้องคนเล็กก่อนจะยืนมือไปลูบศีรษะน้องคนรองที่ยืนทำหน้าเหมือนจะร้องด้วยอีกคน
“ไม่เป็ไรขอรับ/ไม่เป็ไรขอรับต้าเกอ” จิวหรงพยักหน้าแล้วยิ้มรับก่อนจะพาทั้งสองคนเดินกลับเข้าไปในบ้าน
“งั้นพวกเราก็กลับบ้านกันเถอะจะได้กินข้าวเช้ากัน”
“ขอรับ/ขอรับต้าเกอ” จิวหรงยิ้มๆ ให้น้องๆ ก่อนจะจูงมือซือเป่าเดินกลับบ้านหนิงเหอเดินตามหลังมาพอถึงบ้านจิวหรงสั่งให้เด็กๆ ไปล้างหน้าล้างตาให้เรียบร้อยก่อนที่ตัวเองจะเดินเข้าครัวไปเพื่อทำอาหารให้น้องๆ ทานกันในวันนี้
“ต้าเกอ ท่านมีอะไรที่พอให้ข้าได้ช่วยไหมขอรับ?” จิวหรงส่ายหน้าไปมาก่อนจะเห็นหน้าน้องชายที่ยังมีใบหน้าที่เศร้าสร้อยอยู่จึงบอกให้คนน้องช่วยอีกครั้ง
“ถ้างั้นเ้าช่วยหุงข้าวแล้วกัน ส่วนเสี่ยวเป่าไปรดน้ำผักให้ต้าเกอได้หรือไหม?”
“ขอรับ/ได้ขอรับต้าเกอข้าจะรีบทำรีบมาทานอาหารฝีมือท่านนะขอรับต้าเกอ” ซือเป่าน้อยขานรับอย่างแข็งขัน
“ฮ่าๆ ได้ๆ ต้าเกอจะทำสุดฝีมือเลย” ซือเป่ายิ้มแฉ่งก่อนจะเดินไปรดน้ำผักตามที่พี่ชายสั่ง จิวหรงมองน้องๆ ที่แยกกันไปทำตามที่บอกส่วนตัวเองยืนมองดูวัตถุดิบต่างๆ ที่มีก่อนจะลงมือทำอาหารเช้าวันนี้ กว่าจะทำอาหารเสร็จใช้เวลาตั้งหนึ่งก้านธูป[15-30นาที] จึงแล้วเสร็จจิวหรงะโเรียกน้องๆ ให้มาทานข้าวเช้า
“อาหนิง เสี่ยวเป่า มาทานข้าวกันได้แล้ว”
“ขอรับ~” ซือเป่าขานรับก่อนจะวิ่งเข้ามานั่งรอที่โต๊ะส่วนหนิงเหอเดินเข้ามาช่วยยกอาหาร อาหารวันนี้คือไข่เจียว ข้าวผัดและแตงกวาสดๆ ที่เก็บมาในวันนี้
“ต้าเกอ วันนี้ข้าต้องออกไปทำงานกับท่านผู้เฒ่าฟงนะขอรับ”
“แล้วไปยามไหน?”
“ยามเฉิน[07.00- 08.59น.]ขอรับ”
“งั้นเ้าก็รีบทานข้าวเข้าล่ะใกล้จะถึงเวลาแล้วเดี๋ยวไม่ทันจะโดนดุเอาได้”
“ขอรับ” จิวหรงให้หนิงเหอรีบทานข้าวให้เสร็จโดยไว้ก่อนจะมีใครมาตามในไปทำงาน กว่าทั้งสามจะทานหมดก็ผ่านไปเค่อกว่าๆ[15 – 20 นาที]ก็ทานกันเสร็จ
“ต้าเกอข้าไปก่อนนะขอรับ ข้ากลับมาอีกทีคงยามโหย่ว[17.00 – 18.59 น.]นะขอรับ”
“ได้ๆ เ้ารีบไปเถอะ อ่ะนี้ข้าทำให้เ้าเอาไปทานมื้อกลางล่ะ”
“ขอบคุณขอรับ” หนิงเหอรับข้าวกลางวันไปแล้วก็รีบเดินออกจากบ้านไป
หลังจากหนิงเหอออกไปแล้วจิวหรงก็เดินกลับเข้าบ้านเพื่อดูว่าวันนี้สามารถทำอะไรได้บางร่างบางลงมือทำความสะอาดบ้านทั้งหลังใช้เวลาตั้งสองชั่วยาม[4ชั่วโมง]ตอนนี้เข้ายามเว่ย[13.00 – 14.59 น.]แล้วด้วยจิวหรงทำข้าวกลางวันก่อนจะเรียกซือเป่าที่กำลังนั่งเล่นอยู่ที่แคร่หน้าบ้านว่าจะพาไปเล่นที่ลำธาร
“เสี่ยวเป่า วันนี้ต้าเกอจะพาไปเล่นที่ลำธาร เ้าจะไปกับต้าเกอหรือไม่?”
“ไปขอรับ” ซือเป่าที่ได้ยินเช่นนั้นรีบตอบรับพร้อมยิ้มดีใจ
“งั้นไปเตรียมชุดมาเพิ่มอีกชุดแล้วเดี๋ยวเราจะเดินไปลำธารกัน”
“ขอรับ” ซือเป่าวิ่งเข้าในบ้านเพื่อหยิบชุดมาเพิ่มอีกชุดใส่ห่อผ้าแล้ววิ่งกลับมาหาจิวหรงที่นั่งรออยู่ที่แคร่ข้างบ้าน
“ข้ามาแล้วขอรับต้าเกอ เราจะไปกันเลยไหมขอรับ?”
“เอาสิป่ะ”
จิวหรงจูงมือพาซือเป่าเดินเข้าไปในป่าที่เป็ูเาข้างหลังบ้านใช้เวลาเดินเข้าไปอยู่ร่าวๆ หนึ่งก้านธูปก็เดินมาถึงลำธารถ้าเดินขึ้นไปอีกหน่อยก็จะเจอกับน้ำตกที่ทิวทัศน์สวยๆ ร่มรื่นใต้ต้นไม้ใหญ่ๆ
“ต้าเกอๆ ข้าขอลงเล่นน้ำนะขอรับ”
“ได้แต่ต้องหาที่นั่งพักทานข้าวเที่ยงก่อนแล้วเ้าค่อยไปเล่นน้ำ”
“ขอรับ งั้นไปนั่งตรงนั้นดีหรือไม่ขอรับ”
ซือเป่าบอกพร้อมชี้ไปยังจุดที่มีต้นใหม่ใหญ่ๆ สองต้นโตๆ ข้างๆ กันตรงกลางระหว่างสองต้นนั้นมีที่ว่างพอที่จะปูผ้ารองนั่งได้สบายๆ จิวหรงจึงเดินเข้าไปแล้วจัดการปูผ้าเสร็จหยิบเอาตะกล้าที่ใส่ข้าวกลางวันมาเปิดออกแล้วหยิมเอาข้าวปั่นยืนให้ซือเป่านั่งทานะ... เสี่ยวเป่าทานนี้แล้วค่อยไปเล่น”
“ขอบคุณขอรับ”
ซือเป่ารับไปทานทันทีโดยไม่รีรอ จิวหรงเองก็หยิบเอาขึ้นมาทานด้วยอีกคนพอทั้งสองทานกันเสร็จแล้วจิวหรงก็อนุญาตให้ซือเป่าไปเล่นน้ำได้โดยที่ตัวเองก็หยิบเอาตำราแพทย์ขึ้นมาอ่านทำความเข้าใจเนื้อหาที่มีในตำราต่อไป
ผ่านไปนานเท่าไหร่นั้นก็ไม่อาจทราบได้พอเงยหน้าออกจากตำราแล้วมองพระอาทิตย์ว่าอยู่ตรงไหนแล้วพอเห็นจิวหรงก็กะเวลาได้โดยที่ตอนนี้อยู่ยามเซิน [15.00 – 16.59 น.] จวนจะเข้ายามโหย่ว [17.00 – 18.59 น.] แล้ว
“เสี่ยวเป่า ขึ้นจากน้ำได้แล้ว” จิวหรงะโเรียกซือเป่าที่ตอนนี้ยังคงเล่นน้ำอยู่ไม่ไกลกันมาก
“ขอรับต้าเกอ” ซือเป่าขานรับก่อนจะขึ้นจากน้ำแล้วเดินเข้ามาหาจิวหรงที่นั่งหาผ้าและชุดมาให้เปลี่ยนก่อนจะพากันกลับบ้านได้เจอเข้ากับหนิงเหอที่พึ่งเดินมาถึงบ้านหลังจากที่ไปทำงานมาโดยทั้งสองมือมีข้าวสารและเนื้อหมูเห็นจะได้จิวหรงและซือเป่าจึงรีบเดินเข้าไปช่วยถือก่อนจะเดินเข้าบ้าน
หลังจากที่ทั้งสามช่วยกันขนข้าวขนของเข้าบ้านเรียบร้อยจิวหรงสั่งให้น้องๆ ไปช่วยงานบ้านเช่นหนิงเหอหุงข้าวแล้วล้างผักล้างเนื้อที่ได้มาส่วนซือเป่าเองรับหน้าที่ในการรดน้ำผักที่สวนข้างบ้านด้านจิวหรงที่สั่งน้องๆ แล้วก็เอาตะกร้าและชุดที่เปียกน้ำของซือเป่าไปจัดการก่อนจะกลับมาทำอาหารต่อจิวหรงยืนมองวัตถุดิบว่าวันนี้ทำอะไรดีพอตัดสินใจได้แล้วลงมือทำทันทีกว่าเตรียมอาหารเสร็จและพอทำอาหารเสร็จได้เรียกน้องๆ มาทานข้าว
“อ่าวอาหนิงมาพอดีไปตามเสี่ยวเป่ามากินข้าวได้แล้วล่ะ”
“ขอรับต้าเกอ” หนิงเหอเดินออกไปตามซือเป่าตามที่พี่ชายสั่งไม่นานทั้งสองได้เข้ามานั่งที่โต๊ะ
“มาแล้วหรือ ล้างไม้ล้างมือกันแล้วหรืไม่”
“ขอรับ/ขอรับต้าเกอ”
ทั้งสองตอบกับจิวหรงพยักหน้าก่อนจะให้ทั้งสองมานั่งทานข้าวได้กว่าทุกอย่างจะเสร็จพร้อมเข้านอนได้เข้ายามห้าย [21.00 – 22.59 น.] พอดีทำให้วันนี้จิวหรงนอนดึกว่าทุกทีแต่พอนอนไปสักพักได้หลับไปในระหว่างที่หลับอยู่นั้นก็ได้ฝันเห็นใครคนหนึ่งที่กำลังยืนอยู่จิวหรงจึงเดินเข้าไปหาพออีกฝ่ายหันมากับเป็เ้าของร่างเดิมคนนั้น
“คุ... คุณเป็ใครกัน เป็เ้าของร่างที่ผมมาอาศัยอยู่นี้หรือเปล่าครับ” ในฝันจิวหรงนั้นได้กลับมายังิญญาร่างเดิมที่เป็ชายหนุ่มที่ชื่อว่า ตามใจ
‘มิใช่ ข้ามิได้จะมาเอาร่างกายขอข้าคืนเพียงแต่ข้าจะคืนความทรงจำให้เ้าเพื่อให้เ้าสามารถใช้ชีวิตได้มากขึ้นข้าทราบมาจากท่านเทพว่าเ้านั้นยังมิหมดอายุขัยจึงมาอยู่แทนข้าที่หมดอายุขัยแล้ว ดังนั้นข้าจึงมามอบให้เ้าและฝากเ้าช่วยดูเเลเด็กน้อยผู้น่าสงสารด้วย’
“ครับ... ได้ครับ ผมจะช่วยดูแลและจะส่งเสริมให้เด็กน้อยทั้งสองได้มีความสุข”
‘อ่า หมดเวลาข้าเสียแล้ว ยังไงข้าฝากเ้าด้วยหนา’
“เดี๋ยวครับ แล้วเราจะมีโอกาสได้เจอกันอีกไหมครับ?”
‘เมื่อถึงแก่กาลเวลาและวาสนาที่เหมาะสมและสมควรแก่เวลานั้นจะมาถึงเอง ทั้งเ้าและข้าจะได้พบกันอย่างแน่นอน ข้าไม่อาจบอกเ้าไปได้มากกว่านี้’ พร้อมกับยื่นมือที่ถือลูกแก้วใสๆ อยู่ยื่นมาให้สองลูก
“ไม่เป็ไร ผมจะรอพบคุณนะครับคุณจิวหรง” ตามใจที่อยู่ในร่างของจิวหรงรับเอาลูกแก้วมาก่อนจะมีภาพความทรงจำต่างๆ ไหลเข้ามาจนปวดศีรษะไปหมดจนหมดสติพร้อมกับตื่นขึ้นมาเพราะคนมีปลุก
“ต้าเกอๆ ท่านตื่นสิขอรับ ต้าเกอ” เสียงเรียกปลุกให้ตื่นขึ้นมา
“อืม... ข้าตื่นแล้วๆ” จิวหรงตอบกลับไปพร้อมกับลืมตาขึ้นมา
“ยามใดแล้วหรืออาหนิง”
“ยามเหม่า [05.00 – 06.59 น.] แล้วขอรับต้าเกอ”
“งั้นหรือ ข้าคงต้องลุกเสียแล้ว เ้าเองนอนต่ออีกหน่อยเถอะ เพราะวันนี้เ้าต้องไปทำงานหนักต่ออีกพักให้อิ่มจะได้มีแรงไปทำงานได้ ข้าเองจะลุกไปเดินออกกำลังสักหน่อยก่อนจะกลับมาทำข้าวเช้าให้อีกที”
“ขอรับ ท่านเองระวังตัวด้วยนะขอรับ”
“ได้ ข้าไปล่ะ”
จิวหรงเดินออกมาล้างหน้าม้วนปากก่อนจะเริ่มเดินออกกำลังไปยังลำธารเมื่อวานแล้วแวะพักให้หายเหนื่อยก่อนจะเดินกลับบ้านเพื่อเตรียมอาหารเช้าไว้ให้หนิงเหอทานก่อนไปทำงานพอเตรียมทุกอย่างเสร็จมองออกไปนอกบ้านที่พึ่งจะเลยยามเหม่ามาเพียงครึ่งชั่วยามเท่านั้น [06.00 – 06.59 น.]
จิวหรงเองจึงไปอาบน้ำอุ่นเพื่อชำระร่างกายที่มีทั้งเหงื่อทั้งกลิ่นอาหารก่อนจะเดินกลับมาปลุกน้องๆ ให้ไปล้างหน้าล้างตาแล้วให้ไปทานข้าวเช้า อาหารเช้าวันนี้จิวหรงทำเป็ข้าวต้มหมูสับ ทำส่วนเมื่อกลางวันให้หนิงเหอเป็ หมั่นโถวกับหมูผัดหน่อไม้ไว้ให้ทานมื้อกลางวัน พอทุกคนพร้อมหน้าแล้วลงมือทานกันทันทีเพื่อไม่ให้เสียเวลา
“อืม... อร่อยมาเลยขอรับต้าเกอ” เสียงซือเป่าเอ่ยออกมาหลังจากทานไปสองถ้วยเต็มๆ
“ดีๆ อร่อยเช่นนี้เ้าก็ทานเยอะๆ ล่ะเสี่ยวเป่าน้อยของต้าเกอจะได้อ้วนๆ และโตไวๆ”
“ขอรับต้าเกอ” จิวหรงเห็นเช่นนั้นได้หัวเราะออกมาก่อนจะมีเสียงเรียกจากทางหน้าบ้าน
“อาเหอ เ้าตื่นหรือยัง”
“ขอรับท่านอาตง”
“งั้นรีบออกมาได้แล้วเดี๋ยวไม่ทันไปขึ้นเกวียน”
“ขอรับๆ ต้าเกอข้าไปก่อนนะขอรับ”
“อืม... เดินทางปลอดภัยส่วนนี้มื้อกลางวันของเ้า”
“ขอบคุณขอรับ” หนิงเหอรับถุงผ้าไปสะพายคาดไว้ข้างหลังเรียบร้อยได้วิ่งออกจากบ้านไปทันที
5K
