กว่าจะหลุดออกจากการจิกด่าของป้าสะใภ้ใหญ่ได้ ซ่งอันหลินต้องพยายามประคองสติเพราะหิวจนตาลาย หญิงสาวพาร่างอันเบาหวิวเดินมาถึงห้องนอน
เธอนั่งลงบนเก้าอี้ที่มีไม่กี่ตัวในห้องของครอบครัวรองของเธอ เก้าอี้ที่ใกล้พังกับโต๊ะเก่าๆที่แม้แต่ขาโต๊ะก็ไม่เท่ากันถึงกับต้องใช้เศษไม้มาหนุนไว้เพื่อไม่ให้มันเอียง
มือบางของหญิงสาวเกาะขอบโต๊ะไว้ “ติ๊ง…โต๊ะไม้เนื้อแข็งแท้สไตส์วินเทจยุค60s ราคา30หยวนโฮสต์้าแลกเปลี่ยนหรือไม่”
ซ่งอันหลินใจเต้นตูมตาม รีบกล่าวโดยไม่ต้องคิด “แลกสิแลกเลย..”
สิ่งที่สำคัญที่สุดในครอบครัวตอนนี้ไม่ใช่เฟอนิเจอร์เก่าๆโทรมๆที่จะพังเหล่มิพังเหล่เหล่านี้
แต่สิ่งสำคัญที่สุดคืออาหารต่างหาก อย่าว่าแต่เ้าของร่างเดิมเลยที่ตายเพราะขาดอาหาร แม้แต่พ่อแม่และน้องสาวเธอก็ไม่น่ารอด หากสถานการณ์ยังเป็แบบนี้ต่อคงได้ตายกันทั้งครอบครัวแน่ๆ
หลังจากแลกโต๊ะเก่าๆในห้องของครอบครัวไปก็ดูโล่งขึ้นไปอีกครั้นจะแลกเก้าอี้ด้วยก็กระไรอยู่ หากพ่อแม่เธอกลับมาจากทุ่งนาไม่รู้จะแก้ตัวว่ายังไงลำพังแค่โต๊ะพังๆตัวเดียวก็แล้วไปเถิดแต่ถ้าหากเก้าอี้อีก3-4ตัวในห้องต้องหายไปคงเป็เื่แน่ๆ เอาเถิดๆค่อยหาวิธีแก้ตัวเอาภายหลังตอนนี้ลองหาอะไรมารองท้องก่อนก็แล้วกัน
ซ่งอันหลินใช้ความคิดเพื่อดูหน้าจอโฮโลแกรมที่ปรากฎด้านหน้าของเธอแล้วใช้จิตควบคุมดูหมวดหมู่ที่เป็อาหารพร้อมทาน แพลตฟร์อมของระบบร้านค้าวิ่งเร็วมาก หญิงสาวใส่ช่องการค้นหาสำหรับอาหารที่มีราคาชิ้นละไม่เกิน2หยวน
ซาลาเปาไส้ต่างๆโชว์หราเต็มหน้าจอรวมถึงหม่าล่ารสชาติจัดจ้านชนิดต่างๆ และขนมทานเล่นอีกไม่กี่ชนิด
อืม..ซาลาเปาลูกเล็กไปหน่อยแต่ก็ดีกว่าอาหารรสจัดเ่าั้ ซ่งอันหลินกดเลือกซาลาเปามา15ลูกพร้อมกับนมอุ่นร้อนอีกหนึ่งแก้วเธอกินไปแค่3ลูกพร้อมนมอุ่นร้อนหนึ่งแก้วใหญ่
..อ๊า…รอดตายไปหนึ่งมื้อพร้อมกับยอดเงินในระบบที่เหลือจากการจ่ายค่านมและค่าซาลาเปาไป ตอนนี้เงินเหลือแค่11หยวน แต่ซาลาเปายังเหลืออีกสิบกว่าลูกในช่องว่างของระบบ
หญิงสาวกินอิ่มสมองก็เริ่มแจ่มใสสติปัญญาเริ่มแจ่มชัดขึ้นมา ซ่งอันหลินคิดว่าเธอต้องหายาสมานกระดูกมากินเพื่อรักษาอาการาเ็รวมถึงอาหารเสริมเพื่อให้ร่างกายแข็งแรงโดยไว แต่..ทุกอย่างมันต้องขับเคลื่อนด้วยเงิน เธอจะไปหามาจากไหน
หล่อนคิดถึงสมบัติในบ้าน จริงๆพวกถังน้ำถ้วยชามเก่าๆน่าจะขายได้แต่…จะทำยังไงไม่ให้ถูกจับได้อีกอย่างคงไม่ดีแน่ๆถ้าจะขายของเ่าั้จนหมดแล้วจะเอาที่ไหนมาใช้ ซื้อของใหม่ครอบครัวของลุงใหญ่ก็คงจะสังเกตุเห็น ไหนจะยายแก่ตละกูลซ่งที่แสนโหดร้ายผู้นั้นอีก หญิงสาวคิดแล้วโมโหอยากจะเลาะฟันแก่ๆของย่าซ่งออกมาขายให้ระบบรู้แล้วรู้รอด
แต่ด้วยสภาพร่างกายของเธอตอนนี้คงยากที่จะต่อกรกับความอยุติธรรมต่างๆที่ครอบครัวเ้าของร่างได้รับ
เห้อ….ป่วยการจะมาคิดถึงอดีตต่อนี้ไปในเมื่อโชคชะตาให้เธอมาอยู่ที่นี่แล้วเธอจะทำทุกอย่างเพื่อให้ชีวิตของครอบครัวนี้ดีขึ้น อย่างน้อยก็ไม่ให้เสียชื่อเ้าแม่อีคอมเมิร์ซอย่างเธอแน่นอน
ซ่งอันหลินนั่งพักพร้อมกับคิดอะไรเพลินๆไม่ถึงหนึ่งเค่อ เสียงตบประตูด้านนอกดังสนั่นหวั่นนไหวเศษดินแทบร่วงกราวออกมาจากกำแพงดินที่กระดำกระด่างของบ้านรองที่ต่ำต้อย
“นังตัวขาดทุน ไปตักน้ำสิ ในเมื่อหายป่วยแล้วลุกได้แล้วก็ต้องทำงานได้หล่อนจะมานั่งี้เีตัวเป็ขนอยู่ไม่ได้”
เสียงด่าทอแบบไม่มีช่องว่างการหายใจของป้าใหญ่ดังขึ้นพร้อมกับเสียงตบประตูรัวๆ
ด้วยสภาพของซ่งอันหลินในตอนนี้อย่าว่าแต่ตักน้ำเลยแค่ยกแขนตัวเองเดินไม่ให้ล้มยังยากเลยที่ไหนจะไปตักน้ำอะไรนั่นได้ ป้าสะใภ้ใหญ่คงจงใจอยากให้เธอตายแน่ๆ โอ้ย..จะทำยังไงดีจะขัดขืนก็คงโดนตบตายไปอีกรอบ หญิงสาวพยายามคิดถึงทางหนีทีไล่
“ซ่งอันหลินนังตัวขาดทุนหล่อนทำบ้าอะไรอยู่เปิดประตูเดี๋ยวนี้นะ” เสียงทุบประตูดังขึ้นแบบไม่หยุด ซ่งอันหลินตัดสินใจเปิดประตูโดยการรวบรวมกำลังกระชากประตูอย่างแรง เป็ผลให้สะใภ้ใหญ่จางที่กำลังออกแรงตบประตูอยู่เสียหลักล้มคว่ำลงแทบเท้าของซ่งอันหลินแบบไม่ทันตั้งตัว
“โอ้ยโย่ว….ตายแล้วแก..แกจะฆ่าฉันเหรออีบ้าอีตัวล้างผลาญ” เสียงอุทานของป้าสะใภ้ใหญ่ดังโอดโดยขึ้นเพราะหน้าขะมำลงกับพื้น
หล่อนพยายามยันตัวเองลุกขึ้นอย่างยากลำบาก พอลุกขึ้นได้ก็จะเข้าไปตบซ่งอันหลิน หญิงสาวหลบวูบด้วยความไวทำให้ร่างอวบของนางจางตบพลาดเกือบล้มลงอีกรอบ ยิ่งเหมือนเป็การเติมน้ำมันลงบนไฟ อารมณ์โมโหของหญิงวัยกลางคนพุ่งพรวด “หนอยย….นังเด็กเลวแกกล้าเล่นแง่กับฉันเหรอ อย่าอยู่เลย..”
“ฆ่าคนแล้ว ฆ่าคนแล้ว ช่วยด้วยจ้า ป้าสะใภ้ใหญ่จะฆ่าคนแล้ว” เสียงเล็กแหลมๆของซ่งซิ่วหลันดังขึ้นหน้าห้องพร้อมกับวิ่งออกไปที่ทุ่งนาเพื่อตามพ่อกับแม่มาช่วยพี่สาวของตน
นางจางเห็นเหตุการ์ดังนั้นก็วิ่งไปจัดการกับซ่งซิ่วหลัน
“เหลวไหลนังเด็กบ้าขี้โกหก แกกลับมาเดี๋ยวนี้นะ ใครมันจะฆ่าใครอย่าพูดเหลวไหล มานี่..”
เพราะกลัวว่าชาวบ้านจะตำหนินินทา นางจางเลยวิ่งตามซ่งซิ่วหลันไปเพื่อปิดปาก อีกอย่างน้องชายรองกับน้องสะใภ้ก็ทำงานแลกแต้มอยู่ข้างนอกนางจางเป็ตัวี้เีเพราะถือว่าตนเองมีลูกชายถึงสองคนที่เป็หัวแก้วหัวแหวนของย่าซ่งจึงพูดกลับดำเป็ขาวและหาเหตุรังแกหลานสาวคนโตผู้ไม่ค่อยพูดค่อยจาเป็ประจำ
นางจางไม่อยากให้ซ่งอันหลินออกเรือนเพราะไม่อยากให้เสียทาสในเรือนไป ข้าวปลาอาหารน้องสามีกับน้องสะใภ้ก็จะได้ทำงานหาแต้มมาให้ หล่อนเองก็จะได้มีคนช่วยส่งเสียลูกชายทั้งสองที่กำลังเรียนหนังสืออยู่ลำพังแต้มของสามีหล่อนคนเดียวย่อมไม่พอกินนี่ขนาดว่าแต้มของสองสามีภรรยาบ้านรองรวมกับนังเด็กซ่งซิ่วหลันนั่นยังแทบไม่พอกิน
ดีที่แม่สามีหลงหลานชายคือซ่งต้าเกินคนโตและซ่งตงกั่วบุตรชายคนเล็กดังแก้วตาดวงใจเธอจึงมีที่ยืนอย่างมั่นคงในตละกูลซ่ง
แต่..ถ้าหากเื่ที่เธอรังแกนังซ่งอันหลินดังกระฉ่อนไปทั่วหมู่บ้านแม่สามีอาจจะเสียหน้าแล้วพาลอารมณ์เสียใส่เธอได้ แม้ยายแก่นั่นจะไม่สนใจใยดีอะไรกับหลานสาวทั้งสองคน แต่จะให้พวกชาวบ้านนินทาไม่ได้ว่ารังแกหลานสาวแต่ประคบประหงมหลานชาย ทั้งที่ครอบครัวรองหาเงินแลกแต้มได้มากกว่าแต่กลับไม่มีปากเสียงใดๆในบ้าน
คำว่าไม่มีบุตรชายสืบสกุลเป็คำพูดที่สามารถกดหัวซ่งเอ้อเฉินผู้เป็บิดาของเธอเสียจนจมดิน ไม่อาจเงยหน้าขึ้นมองฟ้าได้จึงได้แต่ก้มหน้ามองแต่หัวแม่เท้าตัวเองทุกอย่างแล้วแต่ย่าซ่งจะชี้นำ
ส่วนนางหลิวหงมารดาของซ่งอันหลินเป็ผู้หญิงที่ไม่ค่อยพูดหัวอ่อนทำงานแบบหลังสู้ฟ้าหน้าสู้ดิน แม้ร่างกายจะผ่ายผอมเพราะได้รับอาหารไม่เพียงพอแต่ก็ดีกว่าซ่งอันหลินมากนัก ทุกอย่างในชีวิตของนางหลิวหงและซ่งอันหลินคนก่อนแล้วแต่ผู้เป็บิดาทั้งสิ้น ก็ในเมื่อซ่งเอ้อเฉินเองยอมย่าซ่งผู้เป็มารดาเสียขนาดนั้น ภรรยาและบุตรสาวคนโตจะทำยังไงได้
ทั้งครอบครัวรองก็ได้แต่ก้มหน้ารับกรรมไป ยังดีที่มีซ่งซิ่วหลันที่ยังฉลาดเฉลียวแข็งข้อไม่ค่อยยอมให้บ้านใหญ่รังแกสักเท่าไหร่จึงมักรอดพ้นจากเงื้อมมือมารของป้าใหญ่และย่าซ่ง
3K
![ชายายอดพิษ พิชิตใจอ๋องมัจจุราช [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1764832529_74668106.webp)