หลินฟางเฉาเดินตามทางไปเรื่อยๆ
ระหว่างที่ใกล้จะถึงตลาดเธอเริ่มสังเกตเห็นว่าผู้คนที่เดินสวนไปมามีจำนวนมากกว่าที่ผ่านมา ถนนสายเล็กๆนี้เป็เส้นทางที่เชื่อมต่อไปยังแหล่งชุมชนหลักของเมือง
ตลาดสดที่เธอมุ่งหน้าไปนั้นตั้งอยู่ห่างจากบ้านของหลินเหมยเพียงสองซอยเป็ตลาดที่ใกล้ที่สุดและถือเป็ศูนย์กลางการจับจ่ายใช้สอยในย่านนี้แม้ว่ามันจะไม่ใช่ตลาดใหญ่หากเทียบกับที่อื่นแต่มันก็มีความคึกคักและมีชีวิตชีวาในแบบของมันเอง อีกทั้งยังสะดวกต่อการเดินทางเพราะอยู่ใกล้บ้าน
เธอเลือกที่จะเริ่มจากที่นี่เพราะคิดว่าหากมีโอกาสได้งานตลาดใกล้บ้านน่าจะทำให้เธอจัดการกับเวลาช่วยทำงานบ้านและดูแลน้องชายได้ง่ายกว่า
...หากว่าเธอสามารถหางานได้จริงๆ
เมื่อเธอเดินเข้าสู่เขตตลาดฟางเฉาก็พบว่าที่นี่ค่อนข้างคึกคัก มีร้านค้าเล็กๆ 10-20 ร้านที่เรียงรายอยู่รอบๆส่วนบริเวณกลางตลาดเต็มไปด้วยแผงลอยที่เปิดชั่วคราว บางแผงเป็เพียงโต๊ะไม้เก่าๆที่ปูด้วยผ้าใบเพื่อวางสินค้า ในขณะที่บางแผงดูมั่นคงกว่าด้วยหลังคาเต็นท์ผ้าใบ
ฟางเฉาหยุดยืนอยู่ครู่หนึ่งเพื่อสำรวจภาพรวมก่อนจะเริ่มเดินเข้าไปยังร้านแรกที่เธอสังเกตเห็นว่ามีเ้าของร้านเป็ผู้หญิงวัยกลางคนที่ดูคุยง่าย
ร้านนี้เป็ร้านขายผักสดที่ตั้งอยู่ตรงมุมตลาดเถ้าแก่หญิงเ้าของร้านกำลังจัดเรียงผักหลังจากส่งลูกค้ากลุ่มหนึ่งออกไป
“เถ้าแก่เนี้ย”ฟางเฉากล่าวทักทายด้วยน้ำเสียงเป็มิตรและถ่อมตัว “ไม่ทราบว่าที่ร้านอยากจะรับคนช่วยงานบ้างหรือเปล่าคะ?”
หญิงเ้าของร้านหยุดมือมองฟางเฉาด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย ก่อนจะส่ายหน้า “ไม่รับหรอกร้านนี้ลำพังแค่ฉันกับสามีก็พอแล้ว”
ฟางเฉารู้สึกผิดหวังเล็กน้อยเธอกล่าวขอบคุณอย่างสุภาพ แต่ก่อนจะเดินจากไป เธอกลับหยิบผักที่วางอยู่ขยับจัดเรียงให้เล็กน้อยด้วยความคล่องแคล่ว การกระทำของเธอทำให้ผักที่วางอยู่ดูเรียบร้อยและน่ามองยิ่งขึ้น
เ้าของร้านคิดว่าเธอจะซื้อในตอนแรกแต่เมื่อเห็นการกระทำนั้น เธอก็ได้อุทานในใจว่าเด็กผู้หญิงคนนี้ช่างมีไหวพริบเสียจริงพอผักของเธอวางในรูปแบบนี้ก็เผยส่วนที่สดและชุ่มฉ่ำอย่างเต็มที่ ดูดีขึ้นมากจริงๆ
ดวงตาของหญิงวัยกลางคนเป็ประกายหากไม่ใช่เพราะตนเองกับตาเฒ่าในครอบครัวทำงานกันเองไหวและไม่อยากเสียค่าแรงให้คนงานเธอก็อยากจ้างเด็กผู้หญิงตรงหน้าจริงๆ
ดูมือที่ว่องไวนั่นสิหายากนักที่จะเจอคนทำงานเก่งแบบนี้!
ความชื่นชมที่เกิดขึ้นทำให้เธอรู้สึกอยากพูดคุยและแนะนำอะไรบางอย่างให้แม่หนูคนนี้เผื่อว่าจะช่วยให้เธอมีโอกาสมากขึ้น
ฟางเฉาสังเกตเห็นความรู้สึกดีนี้โดยธรรมชาติ“เถ้าแก่เนี้ย หนูเพิ่งมาจากชนบทเมื่อวานนี้ครอบครัวค่อนข้างลำบากและจำเป็ต้องรีบหางานทำ ถ้าเถ้าแก่เนี้ยพอรู้ว่าที่ไหนกำลัง้าคนช่วยงานบ้างหนูจะขอบคุณมากเลยค่ะ” ฟางเฉาพูดพลางจัดการเรียงผักให้เสร็จเรียบร้อย
เ้าของร้านชะงักไปชั่วครู่พลางมองสำรวจเด็กสาว แม้เสื้อผ้าที่ใส่จะสะอาดสะอ้านแต่ก็ดูเก่าดูออกมาว่ามีชีวิตที่ลำบาก เสื้อผ้าปุปะแบบนี้ คาดว่าน่าจะเพิ่งมาจากบ้านนอกจริงๆเธอจึงพยักหน้าเล็กน้อย
“ถ้าเธอมีความจำเป็จริงๆก็ลองไปดูที่ร้านผลไม้ท้ายตลาดสิตรงนั้น” หญิงเ้าของร้านกล่าวพร้อมกับชี้ไปยังปลายตลาด “เ้าของร้านนั้นเคยบอกว่าอยากหาคนช่วยงานแต่คงไม่อยากจ่ายค่าจ้างแพง ก็เลยไม่ได้ประกาศหาคนเสียที ลองไปถามดูเถอะ” เดิมทีร้านค้าแถวนี้ไม่ได้เป็ร้านใหญ่งานไม่ได้หนักมากขนาดนั้นคนแก่ขี้เหนียวบางคนจึงยอมทำงานด้วยตัวเองมากกว่าจะหาแรงงานมาช่วย
ฟางเฉาได้ยินความหมายของเธอแล้วก็พยักหน้าขอบคุณด้วยความจริงใจ“ขอบคุณมากค่ะ คุณป้า”
ก่อนจะจากไปฟางเฉาได้ให้คำแนะนำอีกสองสามคำกับเถ้าแก่เนี้ยเกี่ยวกับการจัดวางของขายจนหญิงวัยกลางคนมีรอยยิ้มพึงพอใจขณะที่มองดูเธอ
เดินต่อไปจนเกือบถึงท้ายตลาดฟางเฉาก็เห็นร้านผลไม้ร้านสุดท้ายตรงด้านข้าง คาดว่าน่าจะเป็ร้านที่ถูกพูดถึง
ชายวัยห้าสิบกว่าๆที่คาดว่าน่าจะเป็เ้าของร้าน กำลังนอนเอนหลังบนเก้าอี้ไม้โยกเขาถือพัดไม้ใบเล็กๆ โบกไปมาเพื่อคลายร้อนอยู่ในร่มชายคา
ฟางเฉาเดินเข้าไปใกล้ช้าๆก่อนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสุภาพ “สวัสดีค่ะคุณลุงฉันได้ยินจากเถ้าแก่เนี้ยร้านขายผักแนะนำมาว่าที่นี่กำลังหาคนช่วยงานอยู่ก็เลยมาลองถามดูค่ะ...”
ชายเ้าของร้านชะงักและมองหลินฟางเฉาด้วยความสงสัย“เถ้าแก่เนี้ยร้านขายผัก...ชุนหงน่ะเหรอ?” เขาถามพลางโบกพัดของตัวเองอย่างช้าๆ
“ใช่ค่ะ”ฟางเฉาตอบพลางพยักหน้า
ชายเ้าของร้านเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย“ร้านฉัน้าคนที่ทำงานหลายอย่างได้ เด็กอย่างเธอจะทำงานหนักไหวเหรอ?”
ฟางเฉารีบบอก“ฉันเคยช่วยงานในบ้านมาตลอด ฉันสามารถทำงานหนักได้ทุกอย่างเลยจริงๆ” จากนั้นก็พูดเสริม“อีกอย่าง ฉันรู้ว่าฉันยังเด็กและผอมเกินไป คงไม่คุ้มกับค่าจ้างเหมือนคนงานประจำ แต่ฉัน้าแค่งานชั่วคราวแบบเร่งด่วนที่จ่ายเงินรายวันได้ฉันขอค่าจ้างวันละ 1.5 หยวนก็พอแล้ว”
ดวงตาของชายคนนั้นเป็ประกายขึ้นทันทีค่าแรงปกติของคนงานในตลาดอยู่ที่ 1-3 หยวนต่อวัน 3 หยวนนั้นสำหรับงานยกของหนักที่ต้องใช้แรงผู้ชายแต่ค่าแรงงานผู้หญิงก็ยังอยู่ที่ 1.8-2.5 หยวน แล้ว ดังนั้น 1.5หยวนก็ยังถูกกว่าปกติมาหลายเหมา
แต่กระนั้นเมื่อมองแขนขาที่ผอมบางของฟางเฉา เขาก็ยังคงลังเล “แล้วถ้าฉันจ้างแล้วเธอทำไม่ไหวล่ะ?”
ฟางเฉากล่าว“คุณลุงไม่ต้องกังวลค่ะ ฉันพร้อมเริ่มงานตอนนี้เลย คุณดูฉันทำงานได้ ถ้าฉันทำไม่ดีพอคุณลุงไม่ต้องจ้าง ไม่ต้องจ่ายเงินก็ได้ค่ะ”
คำพูดที่ตรงไปตรงมาและมีไหวพริบนี้ทำให้ชายเ้าของร้านพยักหน้าช้าๆอย่างพอใจ“เอาเถอะ ลองดูก็ได้ ถ้าเธอทำได้ดี ฉันจะคิดเื่จ้างต่อ”
ฟางเฉายิ้มกว้างด้วยความดีใจ“ขอบคุณค่ะเถ้าแก่!”
ทันทีที่ได้รับโอกาสเธอเริ่มต้นทำงานทันทีเ้าของร้านสั่งให้เธอช่วยยกลังผลไม้จากรถเข็นมาวางเรียงบนแผงขายฟางเฉาลงมืออย่างไม่รีรอ แม้ว่าลังผลไม้จะค่อนข้างหนัก แต่เธอก็ยกไปโดยไม่บ่น
ชายเ้าของร้านมองตามด้วยความประหลาดใจแม้ร่างกายของฟางเฉาจะดูบอบบาง แต่เธอกลับทำงานได้รวดเร็วและมีประสิทธิภาพหลังจากยกลังผลไม้เสร็จ เธอยังช่วยจัดเรียงผลไม้ให้น่าซื้ออีกด้วย
ไม่กี่ชั่วโมงก็เป็เวลาเที่ยงเถ้าแก่ร้านเดินไปร้านใกล้ๆ ไม่นานก็กลับมาพร้อมชามก๋วยเตี๋ยวและเข่งซาลาปา “เมียฉันไม่อยู่บ้านหลายวัน่นี้พวกเราต้องกินข้าวข้างนอก” เขาพูดพลางยื่นซาลเปาขนาดเท่าฝ่ามือให้เด็กสาว 3ลูก “ร้านมีแค่อาหารเที่ยงให้ ตอนเย็นเธอต้องจัดการเองนะ”
“ขอบคุณค่ะ”ฟางเฉากล่าวและรับซาลาเปามาอย่างดีใจ
เดิมทีเธอยังคิดว่าอาจจะต้องกลับไปกินข้าวเที่ยงที่บ้านอาหญิงเพราะตนเองก็ไม่คิดว่าจะได้งานเร็วขนาดนี้ แม้ว่าค่าจ้างจะน้อยไปบ้างก็ตาม
ฟางเฉานั่งอยู่ในมุมหนึ่งกินซาลาเปาลูกใหญ่สองลูกอย่างรวดเร็ว แม้จะเป็เพียงซาลาเปาไส้ผักที่ธรรมดาที่สุดแต่มันก็ทำให้ร่างกายอิ่มท้องมากกว่า่เวลาที่อยู่บ้านย่า
ในมือของเธอยังมีซาลาเปาอุ่นๆอยู่ในใจคิดอยากจะเก็บไปกินหลังเลิกงานน่าเสียดายก็แต่แป้งอาจจะเย็นชืดจนแข็งไปหมดเมื่อถึงเวลา
แต่เมื่อคิดว่าจะเก็บมันไว้ซาลาเปาที่เดิมอยู่ในมือก็หายไปทันที
เด็กสาวพลันตกตะลึง
จากนั้นเธอก็หันมองรอบๆและพบว่าไม่มีใครที่กำลังมองมาส่วนเถ้าแก่ก็ยังก้มหน้ากินก๋วยเตี๋ยวในชามอยู่
มีเพียงสิ่งเดียวที่เธอคิดได้เมื่อสิ่งของหายไปกลางคันนั่นก็คือพื้นที่โกดังของเธอเอง
เธอซุกตัวอยู่ตรงมุมโดยปิดบังสายตาจากคนอื่นแล้วลองคิดถึงซาลาเปาที่เพิ่งหายไปเมื่อครู่จากนั้นก็พบว่ามันปรากฏอกมาอีกครั้งตามที่เธอคิด
ฟางเฉาพลันยิ้มจากนั้นก็เก็บสิ่งของไว้ในโกดังมิติดังเดิม
่บ่ายเด็กสาวต้องจดจำราคาผลไม้และขายของให้ลูกค้าที่เข้ามาซื้ออยู่เรื่อยๆพอมีเวลาสักหน่อยก็ต้องเพิ่มของและทำความสะอาดร้านบางส่วนโดยแทบจะไม่มีว่างเลย
แม้ว่าเธอจะยุ่งอยู่ตลอดแต่ก็ทำให้เ้าของร้านพอใจมากความขยันและคล่องแคล่วที่แสดงออกมาตลอดทั้งวันทำให้เขาตัดสินใจจ้างเธอ
“วันนี้เธอเริ่มงานช้าดังนั้นฉันจะจ่ายให้ 1.2 หยวนก่อน” เถ้าแก่เถียนว่า
หลินฟางเฉาพยักหน้า“ฉันเข้าใจค่ะ พรุ่งนี้ฉันจะมาตรงเวลาแน่นอน”
ชายวัยกลางคนจ่ายเงินตามที่พูดจากนั้นยังมอบผลไม้ให้หนึ่งถุงใหญ่ “พวกนี้เป็ของมีตำหนิ บางลูกก็ช้ำ มีแมลงเจาะลูกค้าไม่มีใครอยากได้ ถ้าเธอ้าก็เอากลับไปได้ คัดดูดี ๆ หน่อยก็พอกินได้อยู่”
“ขอบคุณค่ะเถ้าแก่”ฟางเฉารับมาอย่างร่าเริง
แม้จะเป็ของที่ไม่มีใคร้าแต่บางส่วนก็ยังมีประโยชน์ สำหรับเธอแล้ว ในยุคที่เศรษฐกิจเพิ่งเริ่มดีขึ้นแบบนี้ยังมีน้อยคนที่เต็มใจซื้อผลไม้มากิน อย่างน้อยผลไม้ในถุงนี้ หากคัดดูดี ๆก็น่าจะมีมูลค่ามากกว่า 1 หยวนเลยทีเดียว
96
