วันนี้กูจะพามึงไปเที่ยว" วนิชหยุดคิด " มีที่หนึ่งอยากไปแต่กูจำไม่ได้แล้ว"
"อ้าว อะไรของมึงวะ" โอปอถาม
"กูอยากไปเจอ พิสุทธิ์ เขาเป็คนที่นี่ บางทีเขาอาจจะพาเราไปเที่ยวได้"
"เขาเป็อะไรกับมึงวะ" โอปอสงสัย
"คนรู้จักเก่าแหละ 8ปีไม่ได้เจอกัน" นิชาอธิบาย
"เฮ้ย เมื่อคืนมึงรู้ป่ะ มีหนุ่มหล่อมาอุ้มมึงด้วยเว้ย" โอปอพูดด้วยความตื่นเต้น
"อ้าย เขาทำอะไรกูบ้าง" วนิชแกล้งปิดอก
"หล่อขนาดนั้นมึงยังจะกลัวเขาทำอะไรอีกเหรอ" โอปอแซว
"ทำไม เห็นว่าหล่อ กูต้องถวายตัวให้เลยเหรอ หะ" วนิชหัวเราะ "แต่ว่า หล่อจริงเหรอ"
"มึงก็โทรไปนัดเขาสิ" โอปอยื่นนามบัตรให้วนิช "เขาฝากกูไว้ให้มึง"
"เฮ้ยนี่เื่จริงเหรอ " วนิชไม่อยากเชื่อ
"จริงไม่จริง มึงก็โทรไปเองสิ" โอปอพูด
วนิชก้มดูนามบัตรในมือ "พิสุทธิ์"
"ทำไมชื่อเดียวกันกับคนที่กูอยากพบล่ะ มันไม่บังเอิญขนาดนั้นมั้ง"
"ในนามบัตรก็บอกชื่อกับนามสกุล นิ ใช่คนที่มึงอยากเจอไหมล่ะ "
"กูรู้แต่ชื่อเขา ไม่รู้นามสกุล" วนิชทำหน้าเซ็ง
"โทรไปนัดเจอ" มึงก็จะรู้ว่าเป็ใคร
"เฮ้ย จะเอาแบบนั่นเลยเหรอ" วนิชนั่งคิด
"เขาให้นามบัตรก็แสดงว่าเขาอยากคุยทโทรศัพย์กับมึงไม่ใช่รึ" โอปอถาม
"ลองดูไหมล่ะ" วนิชพูดอย่างมั่นใจ
โอปอตั้งหน้าตั้งตารอ
ตื๊ดๆ ตื๊ดๆ ตื๊ดๆ ตื๊ดๆ ตู๊ดๆๆๆๆ
"อ้าวตัดสายทิ้งซะงั้น" ให้นามบัตรมาทำไมวะ
"ลองโทรอีกรอบซิ" โอปอพูด
"ไม่ดีกว่ามั้ง" วนิชตอบ
"เราไปหาอะไรกินดีกว่า" วนิชชวน
ทั้ง2หันไปมองอุ้มที่ทำหน้าอมทุกข์จ้องหน้าจอโทรศัพย์
66K
