“เหนือสวรรค์ ยังมีข้า”

    ตอนที่ 72 : สิ่งที่สวรรค์ไม่บันทึก

    ท้องฟ้าหลังศึกเงียบงันอย่างผิดธรรมชาติไม่ใช่ความสงบของชัยชนะแต่เป็นความเงียบของบางสิ่ง…ที่ถูกลบออกจากประวัติศาสตร์

    ค่ายกลที่เคยหมุนครืนครั่น บัดนี้เหลือเพียงรอยแตกจาง ๆ ในอากาศอักษรโบราณซีดจาง ราวกับไม่กล้ายืนยันว่าตนเคยมีตัวตน

    เฉินหยวนยืนอยู่เพียงลำพัง

    เสื้อคลุมดำขาดวิ่น ปลายแขนยังมีร่องรอยแสงกฎเก่าที่ดับไม่สนิทลมหายใจของเขาหนักแน่น แต่ไม่สม่ำเสมอพลังในร่างยังไม่สงบ—เหมือนทะเลที่พายุผ่านไปแล้ว แต่คลื่นใต้น้ำยังคุกรุ่น

    เขาก้มมองฝ่ามือตนเอง

    ลายสัญลักษณ์ที่ปรากฏตั้งแต่ตอนก่อนหน้า…ยังอยู่ไม่จาง ไม่เลือนและไม่ตอบสนองต่อพลังใด ๆ ที่เขาเคยรู้จัก

    “นี่ไม่ใช่ตรากฎ” เขาพึมพำกับตนเอง“และไม่ใช่พลัง”

    มันเหมือน รอยจดจำของบางสิ่งที่สวรรค์พยายามลืม

    ทันใดนั้น—ความเย็นเยียบแล่นผ่านสันหลัง

    ไม่ใช่แรงกดดันไม่ใช่ศัตรูแต่เป็น สายตา

    เฉินหยวนเงยหน้าขึ้นช้า ๆ

    ท้องฟ้ายังเหมือนเดิมแต่เขารู้…ว่ามีบางอย่าง “มองอยู่”

    ไม่ใช่สวรรค์ยุคนี้ไม่ใช่ศัตรูยุคสวรรค์โบราณแต่เป็นสิ่งที่อยู่ “ก่อนคำว่า สวรรค์ จะถูกนิยาม”

    “เจ้า…ไม่ควรอยู่ตรงนี้”

    เสียงนั้นไม่ได้ดังจากอากาศไม่ได้สะท้อนในจิตแต่มัน เกิดขึ้นพร้อมกับความคิดของเขา

    เฉินหยวนไม่ตอบไม่ใช่เพราะกลัวแต่เพราะเขากำลัง “ฟัง”

    “ผู้ที่เดินถึงจุดนี้ควรเลือกหนึ่งในสามทาง”

    ภาพหนึ่งผุดขึ้นในม่านตา

    ทางแรก—วังสวรรค์ที่สมบูรณ์พลังสูงสุดตำแหน่งที่ทุกยุคใฝ่ฝันแต่ปลายทาง…คือการถูกบันทึก ถูกควบคุม และถูกเรียกกลับ

    ทางที่สอง—ความว่างเปล่าไร้ชื่อไร้ร่องรอยไม่มีศัตรู…เพราะไม่มีใครจำได้ว่าเจ้าเคยมีอยู่

    และทางที่สาม—

    ภาพนั้นไม่สมบูรณ์เหมือนถูกฉีกออกก่อนจะปรากฏครบ

    เฉินหยวนขมวดคิ้วเป็นครั้งแรกตั้งแต่ศึกจบ ที่เขา “ไม่เข้าใจ”

    “ทางที่สามคืออะไร”

    เสียงนั้นเงียบไปครู่หนึ่งราวกับกำลังชั่งใจ

    “คือสิ่งที่สวรรค์ไม่เคยยอมรับและไม่เคยบันทึก”

    ทันใดนั้น พลังในร่างเฉินหยวนสั่นสะเทือนไม่ใช่การทะลวงขั้นไม่ใช่การปะทุ

    แต่เป็นการ “จัดตำแหน่งใหม่”

    เขารู้สึกได้ชัด—ตั้งแต่ต้นทางที่เขาเดินมาพลังไม่เคยเป็นแก่นแท้

    แก่นแท้คือ ‘การไม่ยอมอยู่ในกรอบ’

    เฉินหยวนหัวเราะเบา ๆเสียงแหบ แต่มั่นคง

    “ถ้าสวรรค์ไม่บันทึก…”“ข้าก็ไม่จำเป็นต้องขออนุญาต”

    ลมพัดแรงขึ้นโดยไร้สาเหตุท้องฟ้าสั่นไหวเล็กน้อย เหมือนระบบบางอย่างถูกกระตุก

    เสียงนั้นเงียบไปไม่ใช่เพราะพ่ายแพ้แต่เพราะ “การสนทนาจบลงแล้ว”

    เมื่อทุกอย่างสงบเฉินหยวนรู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงหนึ่งเดียวที่ชัดเจน

    พลังของเขา ไม่เพิ่มขึ้นทันทีแต่ เสถียรขึ้นอย่างน่ากลัว

    ราวกับรากที่หยั่งลึกลงในสิ่งที่ไม่มีชื่อ

    เขาหันหลังให้ซากสนามรบก้าวเดินไปข้างหน้า

    ไม่รู้ปลายทางไม่รู้ระดับถัดไปแต่รู้เพียงอย่างเดียว—

    ตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไปทุกย่างก้าวของเขาจะเป็นสิ่งที่ ไม่มีตำราใดเขียนทัน

    และสวรรค์…จะต้องเป็นฝ่าย “ตามให้ทัน”

    คล้ายกับเรื่อง“เหนือสวรรค์ ยังมีข้า” ที่คุณอ่าน