อาณาจักรเมฆคราม
ณ.ป่าสัตว์อสูร
ภายในพื้นป่าที่แสนกว้างใหญ่และเต็มไปด้วยสัตว์อสูรนาๆชนิด ในตอนนี้ได้ปรากฏร่างของเด็กหนุ่มรุ่นเยาว์คนหนึ่งกำลังวิ่งหนีตายท่ามกลางป่าใหญ่ สภาพของเด็กหนุ่มคนนี้ตามเนื้อตัวเต็มไปด้วยเืมากมายราวกับว่าเพิ่งประสบเหตุอะไรบางอย่าง ซึ่งสภาพของเขาตอนนี้ช่างดูน่าสงสารเป็อย่างมาก
เด็กหนุ่มวิ่งไปข้างหน้าพร้อมกับคอยมองหลังเป็ระยะๆ ราวกับวกำลังวิ่งหนีอะไรบางอย่างอยู่
"ฮ่าๆๆ ชิงเฟิง เ้ายอมแพ้เถอะถึงอย่างไรเ้าก็หนีพวกข้าไม่พ้นหรอก"ในเวลานี้เองด้านหลังของเด็กหนุ่มได้ปรากฏเสียงที่ฟังดูชั่วร้ายขึ้นมา ซึ่งเมื่อเด็กหนุ่มได้ยินแบบนั้นใบหน้าของเขาก็น่าเกลียดทันที
หลังจากนั้นไม่นานเด็กหนุ่มรุ่นเยาว์หรือก็คือชิงเฟิงได้ทำการหยุดวิ่งลงอย่างกะทันหันและเตรียมที่จะเผชิญหน้ากับกลุ่มคนที่กำลังตามตัวเขา
หลังจากที่ชิงเฟิงหยุดลงกลุ่มคนที่กำลังตามตัวเขาอยู่ก็เผยร่างออกมา เมื่อชิงเฟิงเห็นหน้ากลุ่มคนเ่าั้เขาก็อดไม่ได้ที่จะแสดงความโกรธเคืองออกมา"พวกเ้า!! ข้าไปทำอะไรให้พวกเ้าไม่พอใจกัน เหตุใดเ้าถึงได้ตามล่าตัวข้า!"
ตรงหน้าของชิงเฟิงตอนนี้ได้ปรากฏร่างสามคนขึ้นมา ซึ่งทั้งสามคนนี้ล้วนเเล้วแต่เป็รุ่นเยาว์ที่อายุน่าจะประมาณ 16-17 ปี
กลุ่มคนที่อยู่ตรงหน้านี้ ชิงเฟิงล้วนรู้จักเป็อย่างดี พวกมันทุกคนล้วนเป็ศิษย์ร่วมสำนักของเขาทั้งนั้น "เฉี่ยวตง ลี่กัง กวังเฟย ข้าถามว่าข้าไปหาเื่พวกเ้าเมื่อไหร่กัน เหตุใดพวกเ้า้าจะสังหารข้า!"
"เหอ!ะ ชิงเฟิงข้าเคยบอกกับเ้าแล้วไม่ใช่หรอว่าให้เลิกยุ่งกับเสี่ยวเหวินซะ เหตุใดเ้าถึงไม่ฟังคำสั่งของข้า"เฉี่ยวตงชายหนุ่มที่อยู่ตรงกลางทั้งสามคนได้กล่าวออกมาอย่างหยิ่งผยอง เขามองไปที่ชิงเฟิงด้วยใบหน้าที่เหยียดหยาม
"ใช่แล้ว ชิงเฟิงถ้าเกิดว่าเ้าทำตามที่พี่เฉี่ยวสั่งตัวเ้าก็จะต้องไม่ตกอยู่ในสภาพนี้ ทุกสิ่งทุกอย่างนี้ล้วนเกิดขึ้นเพราะเ้าทั้งนั้น"ลี่กังที่อยู่ด้านซ้ายของเฉียวตงกล่าวออกมาด้วยท่าทางที่หยิ่งผยองไม่ต่างจากเฉี่ยวตง เขารู้สึกอิจฉาชิงเฟิงเป็อย่างมากที่ได้ใกล้ชิดกับเทพธิดามู่เสี่ยวเหวินทั้งๆ ที่ชิงเฟิงนั้นเป็เพียงแค่ขยะเท่านั้น
ชิงเฟิงอายุ16 ปีแล้วแต่ก็มีระดับการบ่มเพาะเพียงแค่ระดับหลอมร่างกายขั้นที่1เท่านั้น ซึ่งอันที่จริงเด็กที่มีอายุเท่ากับเขาอย่างต่ำก็ควรจะอยู่ระดับหลอมรวมร่างกายขั้นที่4-5แล้ว อย่างนี้จะไม่ให้เรียกชิงเฟิงว่าขยะแล้วจะให้เรียกว่าอะไร?
"พี่เฉี่ยวอย่าไปพูดกับเ้าขยะนี่ให้มันเสียเวลาเลย เรารีบจัดการมันจากนั้นก็รีบกลับกันดีกว่า ถ้าเกิดมีคนรู้เื่นี้พวกเราอาจแย่แน่"กวังเฟยซึ่งอยู่ทางด้านขวาของเฉี่ยวตงได้กล่าวออกมา เขาคนนี้เป็คนที่ค่อนข้างขี้ขลาดเล็กน้อย ทางสำนักมีกฏว่าห้ามทำร้ายน่างกายศิษย์ด้วยกันไม่อย่างนั้นจะถูกลงโทษอย่างหนัก เขากลัวว่าถ้าทางสำนักรู้เื่ที่พวกเขาทำร้ายของชิงเฟิงละก็พวกเขาจะต้องโดนลงโทษแน่นอน
เฉี่ยวตงเหมือนจะเห็นด้วยกับกวังเฟย ถึงจะเป็เขาเองก็กลัวกับบทลงโทษของสำนักไม่น้อย
เมื่อเห็นทั้งสามคนกำลังจะโจมตีชิงเฟิงก็ไม่มีทางเลือกเขาก็เตรียมตัวที่จะสู้เหมือนกัน ถึงแม้ว่าตอนนี้สถานการณ์เขาจะเป็ฝ่ายเสียเปรียบแต่เขาก็จะไม่ยอมแพ้ 'เพียงแค่ข้ารอให้ผู้ตรวจสอบมาถึง ข้าก็จะปลอดภัยแล้ว'
"พวกเ้าไม่กลัวสำนักจะลงโทษพวกเ้างั้นหรอ" ชิงเฟิงกล่าวออกมา สำนักที่เขาอยู่นั้นมีกฏเหล็กข้อหนึ่งอยู่ว่าห้ามทำร้ายและฆ่าคนในสำนักนักเดียวกันเด็ดขาด เว้นแต่จะมีการประลองเป็ตาย ไม่อย่างนั้นจะได้รับบทลงโทษสถานหนักอาจถึงขั้นปะาชีวิต
"เหลวไหล ในที่นี้มีแค่พวกเราสี่คน ถ้าข้าฆ่าเ้าตายไปก็มีเพียงแค่พวกข้าสามคนเท่านั้นที่รู้ พวกข้าไม่บอกแล้วสำนักจะรู้เื่นี้งั้นหรอ?"เฉี่ยวตงกล่าวออกมาด้วยใบหน้าที่โเี้ ในตอนนี้ดูเหมือนว่าจะตัดสินใจได้แล้ว เพื่อไม่ให้เกิดอะไรขึ้นในภายหลังเจามีเพียงต้องฆ่าเท่านั้น
"เ้าไม่ต้องพูดมากยื้อเวลาตอนนี้ถึงเวลาตายของเ้าแล้ว"เฉี่ยวตงตระโกนออกมาจากนั้นไม่นาน พละกำลังระดับหลอมรวมร่างกายขั้นที่7ก็ะเิออกมาจากร่างกายของเขา เฉี่ยวตงเผยพละกำลังทั้งหมดเพื่อที่้าจะปลิดชีพชิงเฟิงอย่างรวดเร็วเขาไม่้าที่จะเสียเวลา ถ้าเกิดมีคนรู้เื่เข้าเขาคงจะต้องเดือดร้อนแน่
ทางด้านซ้ายขวาของเฉี่ยวตง ลี่กังกับกวังเฟยก็ได้เปิดเผยพละกำลังของตัวเองออกมาเช่นกัน โดยพวกเขาทั้งคู่มีพลังบ่มเพาะอยู่ในระดับหลอมรวมร่างกายขั้นที่5 ซึ่งห่างจากเฉี่ยวตงอยู่สองระดับ
ทางด้านชิงเฟิงเมื่อเห็นว่าศัตรูเริ่มเปิดเผยพลังใบหน้าของเขาก็แสดงท่าทางที่น่าเกลียดทันที บัดนี้ใบหน้าที่หล่อเหล่าของเขาได้แสดงอาการที่น่าเกลียดเล็กน้อย เขาไม่คิดเลยว่าทั้งสามคนที่อยู่ตรงหน้าจองเขาจะเเข็งแกร่งขนาดนี้ เขาไม่มั่นใจเลยว่าจะสามารถต้านทานพวกมันได้ทันก่อนที่ผู้ตรวจสอบจะมาถึงหรือไม่
ชิงเฟิงคิดว่าเขาไม่น่ารับภารกิจมาเก็บสมุนไพรที่ป่าสัตว์อสูรแห่งนี้เลย ถ้าเกิดว่าเขาอยู่สำนักคนพวกนี้ก็คงไม่สามารถที่จะทำอะไรเขาได้
"ตายซะเถอะชิงเฟิง!!"
เฉี่ยวตงพุ่งเข้าโจมตีไปทางชิงเฟิงด้วยท่าประจำตัวของเขาทันที ฝ่ามือที่มีประกายแสงสีเหลืองอ่อนๆ พุ่งเข้าหาชิงเฟิงด้วยความเร็วที่รวดเร็วเป็อย่างมาก
ในขั้นหลอมร่างกายผู้บ่มเพาะจะไม่สามารถปลดปล่อยพลังปราณออกจากร่างกายได้ แต่ว่าพวกเขาสามารถรวบรวมพลังปราณที่อยู่ภายในตัวมารวมตัวกันที่บริเวณร่างกายได้ นั้นจึงทำให้ผู้ยบ่มเพาะระดับหลอมร่างกายมีพลังมากกว่ามนุษย์ธรรดา...
ชิงเฟิงมองฝ่ามือที่กำลังเข้ามา เขาไม่มีทางเลือกนอกจากปลดปล่อยพลังระดับหลอมรวมร่างกายขั้นที่1ของตัวเองออกมาจากนั้นก็ชกสวนไปที่ฝ่ามือของเฉี่ยวตงทันที
ตู้มม!!
แกร๊กก~~
เกิดเสียงดังขึ้นมาจากการปะทะไม่นานร่างของชิงเฟิงก็กระเด็นถอยหลังเข้าไปชนกับต้นไม้เข้าอย่างจังจนต้นไม้หักโค่นล้มลงมา!
"เหอะ ไม่เจียมตัวจริงๆ กล้ามากที่เข้าปะทะกับข้าตรงๆเช่นนี้"เฉี่ยวตงกล่าวออกมา เขาไม่คิดว่าชิงเฟิงจะกล้าถึงขนาดนี้เป็เพียงแค่ผู้บ่มเพาะระดับหลอมรวมร่างกายขั้นที่1เท่านั้นแต่บังอาจมาปะทะตรงๆกับเขาที่เป็ถึงผู้บ่มเพาะระดับหลอมรวมร่างกายขั้นที่7
ช่างเป็การกระทำที่ไร้ค่า
"อึก อัก!!"
ชิงเฟิงในสภาพเืท่วมร่างกายได้กระอักเืออกมาท่ามกลางต้นไม่ที่หักโค่น เเขนขวาของเขาตอนนี้ได้ห้อยลงมาราวกับว่ามันไม่มีกระดูกเหลืออยู่แล้ว เห็นได้ชัดว่าแขนข้างขวาของเขาได้หักไปแล้ว
แต่ถึงจะเป็แบบนั้นเขาก็ยังคงพยามที่จะลุกขึ้นมาสู้อีกครั้ง
"หืม? ยังลุกขึ้นไหวอีกอย่างงั้นหรอ พี่เฉี่ยวเดี๋ยวผมลงมือเองพี่ไม่ต้องลงมือให้เหนื่อยหรอก"ลี่กังพูดออกมาพร้อมกับเดินเข้าไปหาชิงเฟิง
"สู้กับเ้าข้าไม่ใช้วิชายุทย์ให้เสียเวลาหรอก"ลี่กังกล่าวออกมาพร้อมกับทำท่าเย้ยยันไปทางชิงเฟิง เขาเอามือไพร่หลังจากนั้นก็กล่าว"เข้ามาเลยเ้าขยะ"
เห็นท่าทางที่เหยียดหยามของลี่กังชิงเฟิงก็สติขาดทันที ถึงแม้ว่าเขาจะเป็เพียงแค่ผู้บ่มเพาะระดับหลอมร่างกายขั้นที่1 แต่เขาไม่ยอมให้ใครมาดูถูกตัวเองเด็ดขาด เขาใช้แขนซ้ายที่ยังใช้การได้ของตัวเองรวบรวมพลัง จากนั้นก็ปล่อยหมัดไปทางลี่กังทันที
ฟิ้ว!!!
หมัดของชิงเฟืองพุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว แต่ลี่กังเพียงแค่ยิ้มเท่านั้น"ทำไมหมัดของเ้ามันถึงเชื่องช้าเช่นนี้ ก็อย่างว่าเ้ามันก็เป็แค่เพียงขยะเท่านั้น"ลี่กังจับไปที่หมัดของชิงเฟิงที่กำลังพุ่งเข้ามาด้วยท่าที่สบายๆ หลังจากนั้นไม่นานเขาทำการหมุนแขนทั้งแขนของชิงเฟิง
แกร๊ก!!!
อ๊ากก!!!!
เสียงร้องแสดงถึงความเ็ปดังลั่นไปทั่วทั้งป่าสัตว์อสูร บัดนี้ชิงเฟิงได้ลงไปนอนดิ้นลงไปกับพื้นพร้อมกับแขนทั้งสองข้างที่ไม่สามารถควบคุม
"ฮ่าๆๆ ลี่กังเ้าช่างโหดร้ายเกินไปแล้ว อย่างนี้ข้าก็ไม่สามารถน้อยหน้าเ้าได้สิ"ในตอนนี้เสียงของกวังเฟยได้ดังขึ้นมาพร้อมกันนั้นเขาได้เดินไปที่ชิงเฟิงที่กำลังดิ้นทุรนทุรายอยู่บนพื้นด้วยความเ็ป
กวังเฟยจับเท้าทั้งสองข้างของชิงเฟิงขึ้นมาด้วยมือทั้งสองข้างอย่างง่ายดาย ชิงเฟิงที่ยังคงมีสติอยู่เขารู้ว่ากวังเฟย้าจะทำอะไร ชิงเฟิงพยายามดิ้นสุดชีวิตเพื่อที่้าจะหลุดพ้นจากฝ่ามือของกวังเฟย แต่ทว่าด้วยระดับของเขาที่ต่ำเกินไปเขาไม่สามารถที่จะดิ้นออกจากฝ่ามือของกวังเฟยได้เลย "อยู่นิ่งๆหน่อยสิเ้าขยะไร้ค่า" หลังจากที่พูดจบ
เขาก็ได้ทำการบิดขาทั้งสองข้างของชิงเฟิงอย่างแรง
แกร๊ก!! แกร๊ก!!
อ๊ากกกก!!!!!!!!!!
ปล: ถ้าไม่มีปัญหาอะไรจะพยายามอัพทุกวัน 1-3 ตอนนะครับ ขอบคุณครับ