365 วันให้รักกัน

เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นกระทบโสตประสาทจนผมต้องยื่นมือออกไปกดปิด ทว่าความเงียบกลับไม่มาเยือน เพราะสมองเริ่มรับรู้ถึงความสายของวัน

ผมลืมตาขึ้นมองโทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียง 9:24 น.

ชิบหาย ตื่นสายอีกแล้ว

รีบลุกขึ้นจากเตียงอย่างกระทันหัน หยิบเสื้อยืดที่กองอยู่บนพื้นหมายจะตรงไปอาบน้ำ แต่แล้วบางอย่างที่วางอยู่บนโต๊ะทำให้มือของผมต้องหยุดชะงัก

ซองจดหมายสีขาว

มันมาอยู่ตรงนี้ได้ยังไง

ผมขมวดคิ้ว หยิบมันขึ้นมาดู ลายมือที่เขียนอยู่หน้าซองทำให้รู้สึกประหลาดขึ้นไปอีก

“ถึง นที อ่านให้จบ… นี่สำคัญกับชีวิตนายมาก”

ชื่อผมเอง แต่ที่น่าขนลุกกว่าคือ ลายมือนี้ เหมือนของผมไม่มีผิด

ผมนิ่งไปครู่หนึ่ง กลืนน้ำลายก่อนจะแกะซองออกมา หัวใจเต้นแรงขึ้นโดยไม่รู้ตัว

“นายมีเวลาแค่ 365 วัน ถ้าไม่สารภาพรักกับเธอ นายจะสูญเสียเธอไปตลอดกาล”

“นี่ไม่ใช่เ๹ื่๪๫เล่นๆ ฟังให้ดี เธออยู่ใกล้กว่าที่นายคิด แต่นายมีเวลาไม่มาก รีบค้นหาหัวใจตัวเอง ก่อนที่มันจะสายเกินไป”

ผมหยุดอ่านทันที ความเย็นไล่จากปลายนิ้วขึ้นไปถึงต้นแขนทั้งที่อากาศในห้องไม่ได้เย็นเลยสักนิด นี่มันเ๱ื่๵๹บ้าอะไรกัน ใครเป็๲คนส่งมา

หรือว่า…

ก่อนที่ความคิดจะเลยเถิดไปกว่านั้น เสียงเคาะประตูดังขึ้นจากด้านนอก ผมสะดุ้งเฮือกเกือบทำจดหมายหล่น

“ไอ้ที! มึงจะนอนจนเที่ยงรึไง วันนี้มีเรียนไหม?”

เสียงของ มุก เพื่อนข้างห้องดังขึ้น ผมรีบเก็บจดหมายเข้ากระเป๋าเสื้อ ก่อนจะเดินไปเปิดประตูพร้อมกับความสับสนเต็มหัว

มุกยืนอยู่หน้าประตูในชุดเสื้อฮู้ดสีขาวกับกางเกงขาสั้นตามสไตล์ของเธอ มือหนึ่งถือแก้วกาแฟ อีกมือถือโทรศัพท์

“นี่ไง ไอ้พลอยมันไลน์มาถามว่ามึงหายไปไหน ทำไมไม่ไปเรียน”

“วันนี้มีเรียนด้วยเหรอ” ผมถามทั้งที่สมองยังคงประมวลผลเ๹ื่๪๫จดหมาย

“มึงถามเหมือนเรียนทุกวัน” มุกเบ้ปาก “จะไปมั้ย หรือจะนอนเป็๲ซากศพต่อ”

ผมถอนหายใจ พยายามปัดความคิดฟุ้งซ่านออกไปก่อนจะพยักหน้า “ไปดิ แต่ขอเวลาอาบน้ำแป๊บ”

มุกยักไหล่ “รีบๆ ละกัน เดี๋ยวพี่เมย์มาด้วยนะ”

ชื่อของ เมย์ ทำให้ผมหยุดชะงักไปชั่ววินาที

รุ่นพี่ที่ผมเคยแอบชอบ ตอนนี้เธอเรียนจบไปแล้ว และปกติไม่ค่อยได้มาเจอกันบ่อยนัก แต่ถ้าวันนี้เธอจะมา…

ผมรู้สึกเหมือนบางอย่างกำลังเริ่มต้นขึ้น

บางอย่างที่เกี่ยวกับจดหมายฉบับนั้น

๰่๭๫สาย

ผมเดินเข้ามาในคาเฟ่ที่เป็๲จุดนัดพบ พลอยกำลังนั่งอยู่ที่มุมประจำของกลุ่ม ใบหน้าหวานของเธอเต็มไปด้วยรอยยิ้มเมื่อเห็นผมเดินเข้าไป

“นที! นึกว่าจะไม่มาแล้ว”

“เกือบไป” ผมหัวเราะแห้งๆ ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งข้างเธอ

พลอยเป็๞เพื่อนสมัยเด็กที่รู้จักกันมา๻ั้๫แ๻่ประถม เธอเป็๞คนอ่อนโยนและใจดีเสมอมา ถ้าจะมีใครสักคนที่รู้จักผมดีที่สุดในโลก ก็คงเป็๞พลอยนี่แหละ

“แล้วพี่เมย์ล่ะ” ผมถามขึ้น

“กำลังมา แต่เมื่อกี้อิงฟ้าส่งข้อความมาว่าจะมาด้วย”

ผมเลิกคิ้ว อิงฟ้า สาวมั่นสุดสตรองที่ไม่ค่อยจะสุงสิงกับใครมากนัก ทำไมจู่ๆ ถึงจะมา

“โอ๊ะ พูดถึงก็มาแล้ว” พลอยชี้ไปที่หน้าประตู

เมย์กับอิงฟ้าเดินเข้ามาพร้อมกัน

หัวใจผมกระตุกวูบ มองภาพตรงหน้าแล้วได้แต่คิดในใจ

ผู้หญิงสี่คนที่สนิทกับผมมากที่สุดในชีวิต…

ใครกันแน่ที่เป็๞ “เธอ” ในจดหมาย