ทะลุมิติมาเป็นหมอหญิง

ตอนที่ 4

เมื่อทายาให้ลูกเสร็จ เจินเจียอี ได้ให้ลูกกินยาลดไข้ ที่เป็๲ยาน้ำ ที่แบบให้เด็กกิน เป็๲รสองุ่น ทำให้กินยาได้ง่ายขึ้นสำหรับเด็กที่กินยายาก

"กินยาลดไข้หน่อยนะคะ แม่รู้สึกว่าลูกจะมีไข้นิดหน่อย"

"แต่เราไม่มียานะคะ ถ้าไปขอเงินย่าซื้อยาคงไม่ได้ พ่อเคยไปขอเงินซื้อยาให้แม่ยังไม่ได้เลยค่ะ"

"แม่มียาอยู่ในนี้ไม่ต้องกลัว แม่ไม่ไปขอย่าหรอกไม่ต้องกลัว มาเร็วเข้า"

เธอเรียกลูกให้มากินยา เพราะเริ่มจับตัวลูกเหมือนตัวจะเริ่มอุ่นขึ้นน่าจะเริ่มไข้ขึ้นแล้ว กินยาเลยแล้วกัน จึงเทยาใส่แก้วเล็กและส่งให้ลูกสาวได้กิน

"ทำไมยาของแม่อร่อยจังเลยค่ะ ไม่เห็นเหมือนยาของหมอที่หนูเคยกินมา มันทั้งดำ ทั้งเหม็นและขมมากเลยค่ะ แต่ยาที่แม่ให้หนูกิน สีก็สวย หอม และก็ไม่ขมด้วยค่ะ หนูชอบมากเลย" ลูกสาวชมยาขึ้นมาทันทีที่ได้กินยาลดไข้เข้าไป

"อาจจะเป็๞ยาของท่านเทพก็เลยแตกต่างจากที่เคยกินมา เ๹ื่๪๫นี้ก็เป็๞ความลับของพวกเราเหมือนกันนะคะ ห้ามพูดออกไป"

"หนูเข้าใจค่ะ หนูจะเชื่อฟังแม่ค่ะ"

"ดีมากค่ะ ถ้าเข้าใจแล้วก็นอนพักผ่อนค่ะ ตื่นขึ้นมาหนูจะรู้สึกดีขึ้น"

หลังจากให้ลูกได้กินยาแล้ว จึงให้ลูกได้นอนพักผ่อน เพื่อที่จะทำให้ร่างกายที่โดนตี และไข้จะได้ลดลงด้วย เธอจึงปล่อยให้ลูกได้นอนไป และได้ออกไปสำรวจรอบบ้านว่าจะสามารถทำอะไรได้บ้าง

ส่วนทางด้าน เจาอ้ายฉิง ที่โมโหสองแม่ลูกที่ไม่ยอมทำงานให้เธอ เมื่อลูกสาวที่วันๆ ไม่ทำอะไรเอาแต่เที่ยวเล่นกลับมาที่บ้าน จึงได้โมโหใส่ในทันที

"วันๆ ไม่อยู่บ้านเอาแต่เที่ยวเล่น แทนที่จะอยู่ช่วยแม่ทำงานบ้าน หายไปทั้งวัน" เธอก็บ่นลูกสาวทันทีที่เจอหน้า เพราะออกจากบ้าน๻ั้๹แ๻่เช้า

"วันนี้แม่เป็๞อะไรไปหรือคะ หนูก็ไปอย่างนี้ทุกวัน ไม่เห็นแม่จะเคยว่า แล้ววันนี้เกิดอะไรขึ้น มาถึงหนูยังไม่ทันได้นั่งเลยก็ว่าเอา ว่าเอา"

"จะมีอะไร แม่ก็เหนื่อยนะสิ ทำงานคนเดียว" ตอนนี้รู้สึกเหนื่อยเป็๲อย่างมากเพราะไม่ได้ทำมานานเพราะ๻ั้๹แ๻่แต่งสะใภ้คนนี้เข้าบ้านมา งานของเธอจึงค่อยๆ ลดจนไม่ต้องทำอีกเลย เพราะทุกอย่างจะให้สะใภ้ที่หัวอ่อนทำให้ทั้งหมด

"แม่ก็มี เจินเจิน มาช่วยแล้วไม่ใช่หรือคะ แล้วพี่สะใภ้ยังไม่หายอีกหรือคะ หรือว่าป่วยตายไปแล้ว ไม่เห็นหลายวันแล้วด้วย" ใช่แล้วเธอไม่เห็นพี่สะใภ้หลายวันแล้ว และพี่ใหญ่เคยมาขอเงินแม่เพื่อที่จะไปซื้อยาให้พี่สะใภ้ แต่แม่ไม่ให้ จึงไม่รู้ว่าตอนนี้จะเป็๞อย่างไรบ้าง

"ตอนแรกแม่ก็มี เด็กเจินเจิน ช่วยได้บ้างแทนแม่ที่ป่วยอยู่ แต่ที่ไหนได้ สะใภ้ใหญ่กับหายป่วยแล้วมาว่าแม่ว่าทำไมใช้ลูกทำงานนะสิ"

"หายป่วยก็ดีแล้วนี่คะ จะได้มีคนทำงาน แม่จะมาโวยวายทำไมกัน" ไม่เข้าใจแม่เลย จะมาว่าเธออยู่ทำไมในเมื่อ พี่สะใภ้หายป่วย หน้าที่ทำงานทั้งหมดก็เป็๞พี่สะใภ้ต้องทำ แม้จะไม่ใช่หน้าที่ก็ตาม แต่แล้วยังไงล่ะ ในเมื่อแต่งเข้ามาเป็๞ลูกสะใภ้ของบ้านนี้ก็ต้องทำตามที่แม่สามีสั่งอยู่แล้ว

"ถ้าสะใภ้ใหญ่หายป่วยแล้วยอมทำงานทุกอย่างเหมือนเดิมก็ดีนะสิ หายป่วยคราวนี้ยังบอกกับแม่ว่าไม่ต้องมาใช้ เจินเจินทำงานอีก และตัวของสะใภ้ใหญ่เองก็จะไม่ทำงานให้แล้ว เพราะไม่ใช่หน้าที่อะไรที่ต้องมาทำให้ทุกคน" บอกลูกสาวอย่างที่ลูกสะใภ้บอกไว้

"ทำไมพี่สะใภ้ถึงพูดอย่างนั้นได้ล่ะคะ แปลกจังเลยค่ะ ทุกทีแม่พูดอะไรแทบจะไม่เคยมีปากมีเสียง ยอมทำตามทุกอย่าง แล้วเกิดอะไรขึ้นกัน แล้วจะทำยังไงดีค่ะ หนูไม่อยากทำงาน หนูทำไม่ได้หรอกค่ะ" จะให้เธอมาทำงานสกปรก ถูบ้านกวาดบ้าน ไม่เอาเด็ดขาด

"แล้วจะให้แม่ทำยังไง นี่แม่ขนาดบอกว่า ถ้าไม่ทำก็จะไม่ให้กินข้าว เพื่อที่จะได้รีบมาทำงาน ที่ไหนได้กับไม่สนใจ แล้วยังมา บอกแม่ว่าถ้าไม่ให้กินข้าวอย่างนั้นก็ไม่ต้องทำอาหารแล้วกัน เพราะว่าไม่ได้กินด้วย"

"ทำขนาดนั้นพี่สะใภ้ยังไม่กลัวแม่อีกหรือคะ แล้วจะทำยังไง หนูทำอาหารไม่เป็๲นะคะ ไม่ต้องมาให้หนูทำเลย" เกิดมาเธอไม่เคยต้องทำอาหารมาก่อน แล้วจะทำเป็๲ได้ยังไง

"แม่ก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่ถ้าไม่มีอาหารกินอีกเดี๋ยวก็คงรีบมาทำเองล่ะ เคยเห็นสะใภ้ใหญ่ปล่อยให้ลูกอดหรือ แม่คิดว่าตอนนั้นคงจะโมโหที่แม่ตี เจินเจิน เลยพูดออกมาแบบนั้น" เธออยากให้สะใภ้ใหญ่กลับมาเป็๞คนที่หัวอ่อนและเชื่อฟัง อย่างที่แล้วมาเพราะเธอสามารถที่จะควบคุมได้ แต่ตอนนี้ชักไม่ค่อยแน่ใจเท่าไร เพราะสายตาตอนนี้เหมือนพร้อมที่จะสู้ถ้าใครกล้ามาทำร้าย และยังจำความรู้สึกตอนนั้นที่ได้จ้องตาของลูกสะใภ้ ที่ดวงตาแข็งกร้าว ดูแล้วน่ากลัวมาก

"แล้วพี่ชายของลูกไปไหน แม่ไม่เห็น๻ั้๫แ๻่เช้าแล้ว บ้านไม่ค่อยจะอยู่ เอาแต่เที่ยวเล่นไปวันๆ เหมือนกันทั้งพี่ ทั้งน้อง แม่จะทำยังไงกับพวกลูกดี"

"แม่ก็ไม่ต้องทำอะไร แค่ให้พี่ใหญ่หาเงินให้มากขึ้น เพื่อที่จะได้พอกับค่าใช้จ่ายในบ้านยังไงคะ" ในเมื่อพี่ใหญ่หาเงินได้เก่งอยู่คนเดียว พี่ใหญ่ก็ต้องเป็๞คนหาเงินให้ทุกคนใช้สิ จะให้คนอื่นหาเงินให้คงได้อดตายกันก่อนพอดี และก็คงไม่มีเงินไปเที่ยวในเมืองด้วย ใครจะไปยอมกัน และพูดยังไม่ทันขาดคำ พี่ชายเธอที่เป็๞ลูกคนละพ่อกับเธอก็เดินเข้าบ้านมา

"แม่ครับผมกลับมาแล้ว แม่มีอะไรกินบ้างผมหิวมากเลย" ออดอ้อนขอข้าว แม่กินเหมือนเด็กที่ไม่รู้จักโต

"มาถึงก็หิวมาเลย เอาแต่เที่ยวงานการก็ไม่ทำ มีข้าวไว้ให้อยู่ เข้าไปหากินเอาในครัว" ปากก็บ่น แต่ก็เป็๞ห่วงเพราะลูกชายคนนี้เกิดจากผู้ชายที่เธอรัก จึงได้รักลูกคนนี้มากที่สุด มีอะไรลูกชายคนนี้ก็จะได้ก่อนเป็๞คนแรก

"แม่ใจดีที่สุดเลย ใครจะดีกับผมเท่าแม่ไม่มีอีกแล้ว" ลูกชายที่รู้ว่าแม่ชอบให้เขาชม จึงได้ชมแม่อย่างที่ทำเป็๲ประจำ และมันก็ได้ผลทุกครั้ง

"ไม่ต้องมาพูดมากรีบเข้าไปกินเร็วเข้า" ถึงจะทำเสียงแข็งแต่ก็ยิ้มที่ลูกชายพูดชมเธอ

"แหมแม่พอลูกชายสุดที่รักมาเท่านั้น ลืมความโกรธเมื่อสักครู่ไปเลยนะคะ หนูชักอิจฉา พี่ชายคนนี้เสียแล้ว ที่แม่เอาใจใส่มากกว่าทุกคนเลย แม้แต่น้องชายแม่รักไม่สนใจเท่านี้เลย หนูอยากรู้แล้วสิว่าเพราะอะไร"

"จะเพราะอะไรก็ช่าง อย่าได้ไปสนใจ แต่ตอนนี้ลูกต้องช่วยแม่ทำงานก่อน ไม่อย่างนั้นงานไม่เสร็จแน่ เดี๋ยวพ่อกลับมาจะบ่นเอาได้ เร็วเข้า มาช่วยแม่เก็บกวาดบ้าน"

"ไม่เอาค่ะ แม่ฉันไม่อยากทำเหนื่อยก็เหนื่อย เปื้อนก็เปื้อน แล้วก็ร้อนด้วย แม่ทำคนเดียวไปเลยค่ะ"

"มาช่วยแม่เดี๋ยวนี้เลยนะ ฮุ่ยชิว จะไปไหน แม่บอกว่าให้มาช่วยแม่เดี๋ยวนี้" แต่ลูกสาวกลับไม่ฟัง และเดินออกจากบ้านไปอย่างไม่สนใจแม่ ที่ให้ทำงานบ้านช่วย เลยสักนิด ทำให้เธอยิ่งโมโหทุกคนเข้าไปอีก ที่มีแต่คนขัดใจ และไม่ทำตามคำสั่งเธอเลย แล้วลูกสาวที่หวังให้ช่วยแบ่งเบาได้บ้างก็ไม่ยอมช่วยเธออีก ยิ่งคิดก็ยิ่งเหนื่อยใจกับลูกสาวคนนี้ที่ไม่ยอมที่จะหยิบจับงานบ้านเลยแม้แต่นิด แล้วถ้าแต่งงานไปจะทำยังไง ไม่โดนแม่สามีว่าเอาหรือที่ทำอะไรไม่เป็๞สักอย่างเดียว

( ฝากติดตามด้วยนะคะ )