บทที่ 21 ภรรยาเก่า
หลิงเหยามาถึงโรงงานยา เธอได้รับโทรศัพท์จากจ้าวคุน เขาบอกเธอว่าเครื่องจักรผลิตเหล้าสมุนไพรได้ถูกส่งมาแล้ว และเขากำลังให้ช่างซ่อมบำรุงในโรงงานติดตั้ง แต่เครื่องจักรกำลังประสบปัญหาบางอย่างระหว่างการติดตั้ง
"เธอมาหาใคร?"
หลิงเหยากำลังจะเดินเข้าไป ชายชราที่ห้องประชาสัมพันธ์ะโหยุดเธอไว้
หลิงเหยาหยุดเดิน "คุณลุง ฉันชื่อหลิงเหยา มาตามหาผู้จัดการจ้าวของคุณค่ะ"
ชายชรามองตรวจสอบหลิงเหยาอย่างละเอียด "เธอรอสักครู่ ฉันจะโทรศัพท์"
เขายื่นมือหยิบโทรศัพท์บนโต๊ะ และโทรติดต่อภายในโรงงาน แต่ไม่มีใครรับสายเลย
เขาวางหูโทรศัพท์ลง แล้วหันไปบอกหลิงเหยาว่า "สาวน้อย ผูู้จัดการไม่อยู่ในสำนักงาน น่าจะกำลังยุ่ง ถ้าอย่างนั้นเธอกลับมาใหม่พรุ่งนี้ดีกว่า"
แม้ว่าโรงงานยาของพวกเขาจะไม่ค่อยดีในตอนนี้ แต่เขาก็ไม่สามารถปล่อยให้ใครเข้ามาได้ง่าย ๆ
"ขอโทษนะคะ คุณช่วยไปตามหัวหน้าจางที่อยู่ในโรงงานผลิตเพื่อมาปรับเครื่องจักรหน่อยได้ไหมคะ"
"เธอรู้ได้ยังไ?" ชายชราถามด้วยความประหลาดใจ วันนี้โรงงานของพวกเขามีเครื่องจักรมาส่งจริง ๆ
หลิงเหยาตอบตามความจริงว่า "เขาโทรบอกฉันเอง ฉันมาที่นี่ก็เพื่อปรับเครื่องจักรชุดนั้น"
ชายชรามองไปที่ดวงตาของหลิงเหยาอย่างชัดเจนว่าไม่เชื่อ เธอคิดว่าตัวเองเป็ใคร ผู้จัดการโรงงานจะโทรศัพท์มาพูดกับเธอเื่นี้ และให้เธอมาปรับแต่งเครื่องจักร โกหกไม่ดูตาม้าตาเรือเลย
"งั้นเธอรอสักครู่นะ ฉันจะไปดูที่โรงงาน"
ไม่ว่าอีกฝ่ายจะมีความสัมพันธ์กับผู้จัดการโรงงานอย่างไร เขาก็ไม่อยากจะทำให้เกิดความไม่พอใจ ถ้าหากอีกฝ่ายเป็ญาติของผู้จัดการโรงงานจริง ๆ แล้วเขาจะถูกไล่ออก คนแก่แบบเขาจะไปหางานที่ไหน?
"รบกวนด้วยนะคะ"
ลุงหลี่เดินเข้าไปในโรงงาน เห็นจ้าวคุนกำลังดูแบบแปลน "ผู้จัดการ มีสาวน้อยคนหนึ่งมาจากข้างนอก เธอบอกว่ามีเื่จะพบคุณ"
จ้าวคุนได้ยินดังนั้นก็รู้ทันทีว่าน่าจะเป็หลิงเหยา "คุณไปพาเธอเข้ามา… ช่างเถอะ ผมจะไปเองดีกว่า"
พูดจบ เขาก็เดินออกไปข้างนอก
ลุงหลี่เกาศีรษะ แล้วก้าวเท้าตามไป สงสัยว่าสาวคนนั้นเป็ญาติของผู้จัดการโรงงานจริง ๆ หรือ?
จ้าวคุนมองเห็นหลิงเหยาที่ยืนอยู่หน้าห้องประชาสัมพันธ์แต่ไกล จึงเร่งฝีเท้า และะโหาเธอ "หลิงเหยา"
หลิงเหยายิ้มเบา ๆ และเดินเข้าหาจ้าวคุน
จ้าวคุนเดินไปหน้าหลิงเหยา ส่งแบบแปลนในมือให้เธอ "นี่คือแบบแปลนเครื่องจักร เรามาคุยกันระหว่างเดินไปเถอะ"
"ตกลง" หลิงเหยารับแบบแปลนมา และเดินไปข้าง ๆ จ้าวคุนเข้าไปข้างใน
ลุงหลี่ยืนอยู่กับที่ ตบอกด้วยสีหน้าโล่งอก "ดีแล้ว ดีแล้ว"
หลิงเหยาตามไปกับจ้าวคุนถึงโรงงาน เห็นช่างซ่อมเครื่องสามคนกำลังปรึกษากันเื่เครื่องจักร
"ตรงนี้เหมือนจะติดตั้งกลับด้าน น่าจะติดตั้งแบบนี้"
"ฉันลองมาแล้ว ไม่ใช่การติดตั้งแบบนี้ สกรูตัวนี้ควรจะขันตรงนี้"
"เครื่องนี้ดูเรียบง่าย แต่ทำไมการติดตั้งถึงยุ่งยากขนาดนี้นะ"
จ้าวคุนพาตามมากับหลิงเหยาไปที่เครื่องจักร "นี่คือเครื่องที่ฉันหมายถึง เธอลองดูสิ"
หลิงเหยาพยักหน้าเล็กน้อย จากนั้นก็คุกเข่าลง เริ่มตรวจสอบเครื่องจักรอย่างละเอียด
สายตาของเธอจดจ่อและคมกล้า ไม่ปล่อยให้พลาดแม้แต่รายละเอียดเล็กน้อย
เมื่อพบว่ามีการติดตั้งผิด เธอก็หยิบเครื่องมือถอดชิ้นส่วนออกมาประกอบใหม่ นิ้วมือของเธอคล่องแคล่วและชำนาญ มือที่จับเครื่องมือเหมือนกับนักเต้นที่กำลังเต้นรำอย่างสง่างามบนเวที
"ผู้จัดการโรงงาน สาวน้อยคนนี้เป็ใครหรือครับ?" ช่างซ่อมบำรุงคนหนึ่งถามด้วยความอดใจไม่ไหว ในใจรู้สึกไม่พอใจหลิงเหยา พวกเขาพยายามอย่างยากลำบากกว่าจะประกอบเครื่องได้ ไม่อยากให้เธอทำเสียหาย
"เธอคือหลิงเหยา และต่อไปจะเป็ผู้รับผิดชอบของโรงงานนี้" จ้าวคุนจ้องมองไปที่หลิงเหยาด้วยสายตาเปี่ยมไปด้วยความชื่นชม ก่อนหน้านี้ ช่างซ่อมเครื่องกำลังติดตั้งเครื่องจักร เขายืนมองอยู่ข้าง ๆ ตลอดเวลา พวกเขามักหยุดลงเพื่อศึกษาแบบแปลน แล้วปรึกษาหารือกัน ก่อนจะดำเนินการติดตั้งต่อ แต่หลิงเหยาดูเหมือนจะคุ้นเคยกับเครื่องจักรเป็อย่างดี ทุกขั้นตอนเธอทำอย่างไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย
ช่างซ่อมเครื่องได้ยินดังนั้นต่างมองไปที่หลิงเหยาด้วยสีหน้าไม่อยากเชื่อ อะไรนะ? เธอเป็ผู้รับผิดชอบของโรงงาน?
หลิงเหยาวางเครื่องมือลง แล้วยื่นมือกดปุ่มสตาร์ทเครื่อง
จากนั้นก็เห็นเครื่องจักรเริ่มทำงานอย่างราบรื่น
ช่างซ่อมบำรุงทั้งสามคนตกตะลึง
"เครื่องจักรทำงานได้แล้ว"
"เธอสามารถติดตั้งเครื่องจักรได้จริง ๆ"
"ดูไม่ออกเลยนะว่าจะเก่งขนาดนี้"
จ้าวคุนเดินอย่างมีความสุขไปหาหลิงเหยาแล้วชูนิ้วโป้งใส่เธอ "คุณเก่งมากจริง ๆ!"
เขาและช่างซ่อมเครื่องอีกสามคนศึกษามานานแล้ว แถมยังโทรไปสอบถามช่างซ่อมที่โรงงานไวน์ แต่สุดท้ายยังมีบางจุดที่ติดตั้งไม่ได้
พอหลิงเหยามาถึง ใช้เวลาแค่ครึ่งชั่วโมงก็ติดตั้งเครื่องเสร็จแล้ว สมองหลิงเหยาเป็อย่างไรกันนะ ทำไมถึงเก่งขนาดนี้ ไม่เหมือนกับคนวัยเดียวกันเลย
หลิงเหยายิ้มบาง ๆ
"ไปกันเถอะ เรานั่งพักที่ห้องทำงานสักหน่อย" จ้าวคุนสั่งช่างซ่อมเครื่องสามคนไม่กี่คำ แล้วยิ้มแป้นพาตัวหลิงเหยาเดินไปยังห้องทำงาน
เมื่อมาถึงสำนักงาน จ้าวคุนชงชาให้หลิงเหยา แล้วหยิบสัญญากู้ยืมของธนาคารส่งให้เธอ "นี่คือสัญญากู้ยืมของธนาคาร คุณลองดูหน่อย"
หลิงเหยารับสัญญามาเปิดดู เห็นว่าไม่มีปัญหาก็ส่งคืนจ้าวคุน "สัญญาไม่มีปัญหา"
จ้าวคุนรับสัญญาแล้วใส่กลับเข้าลิ้นชักล็อกไว้ "เพื่อนของผมแนะนำพ่อค้ายาสมุนไพรให้ เรานัดกันพบกันมะรืนนี้"
หลังจากที่ได้ฟังหลิงเหยาเตือน เขาก็ตรวจสอบพยากรณ์อากาศ ่นี้เมืองกุ้ยเฉิงมีฝนตกติดต่อกันหลายวัน มีดินถล่มหลายแห่ง เส้นทางค่อนข้างยากลำบาก
เขาได้คุยโทรศัพท์กับหลี่เหลยแล้ว พ่อค้ายาสมุนไพรคือคนที่หลี่เหลยหาผ่านเพื่อน เขาร่วมงานกับหลี่เหลยมานาน จึงไว้ใจหลี่เหลยมาก
"อืม" หลิงเหยาพยักหน้าเล็กน้อย
"หลังมะรืนนี้คุณว่างไหม? ผมอยากไปพบกับพ่อค้ายาสมุนไพรคนนั้นด้วยกันกับคุณ"
หลิงเหยาคิดครู่หนึ่ง แล้วพยักหน้า "ตกลง"
ขณะนั้นเอง ประตูถูกเตะเปิดออกอย่างรุนแรง หญิงคนหนึ่งโมโหพรวดพราดเดินเข้ามา ชี้หน้าจ้าวคุนแล้วด่า "ดีนักนะจ้าวคุน คุณนี่เก่งจริง ๆ ที่แอบซ่อนเื่นี้จากฉันได้"
จ้าวคุนเห็นผู้มาเยือนก็หน้าถอดสี "เฉียนลี่ลี่ คุณอย่าลืมนะว่าเราหย่ากันไปแล้ว ต่อไปนี้เื่ของผมไม่เกี่ยวกับคุณอีก"
เขารู้ดีว่าตอนโรงงานใกล้ล้มละลาย เธอไม่เพียงไม่ช่วยคิดหาทางแก้ไข แต่ยังขอหย่า ั้แ่นั้นเขาก็เ็ากับเธอ
"จะไม่เกี่ยวได้อย่างไร? อย่าลืมนะว่าเรายังมีลูกชายด้วยกัน" เฉียนลี่ลี่ได้ยินข่าวว่าจ้าวคุนผ่านพ้นวิกฤตในโรงงานแล้ว และกำลังวางแผนเพิ่มสายการผลิตใหม่ จึงตัดสินใจกลับมาขอคืนดีกับเขา
เธอเชื่อว่าจ้าวคุนยังรักเธอ และหากเธอยอมกลับมา จ้าวคุนจะต้องยินดีกลับมาคืนดีอย่างแน่นอน
"ค่าเลี้ยงดูลูก ผมจะจ่ายให้ตรงเวลา ส่วนเื่อื่น ๆ อย่าได้คิดเลย"
ตอนนี้จ้าวคุนไม่มีความรู้สึกใด ๆ ต่อเฉียนลี่ลี่อีกแล้ว
วันนั้นเขาไปที่บ้านของเฉียนลี่ลี่เพื่อขอคืนดี แต่ก่อนที่จะเดินถึงบ้าน เขาก็เห็นเธอกำลังควงแขนชายวัยกลางคนคนหนึ่ง ทั้งคู่ยิ้มแย้มและสนิทสนมกันอย่างเห็นได้ชัด
34K
