ข้าอยากเป็นเพียงภรรยาคนป่าไม่ใช่ชายาองค์ชาย

บทที่ 37 รู้สึกซาบซึ้งหรือไม่

        ยุคนี้ไม่ว่าจะเป็นเสี่ยวเถียนเถียนในตอนแรกหรือเฉินเถียนเถียน ในตอนนี้คนที่นางรู้จักนับได้ด้วยนิ้วมือ จะไปหาชายที่ไหนมาแต่งงานด้วยได้เล่า อีกทั้งอายุสิบสี่ปีถ้าเทียบกลับยุคเดิมนางเพิ่งจะเป็นวัยมัธยมต้นเองแค่คิดก็ปวดหัวแล้ว

        คนในบ้านของหัวหน้าหมู่บ้านแยกย้ายกันไป เฉินเถียนเถียนก็หันหลังจากไปในที่สุด ศึกครั้งนี้ที่สุดแล้วนางก็เป็นผู้แพ้ เฉินเถียนเถียนก้มหน้าเดินไปข้างหน้าที่ทางแยกด้านหน้า กลับเห็นหลี่ซื่อหัวที่ยืนรออยู่ข้างรถม้าด้วยท่าทางเกียจคร้าน

        “โอ้! ในที่สุดก็ออกมาแล้วนะ ข้านึกว่าพวกคนแก่พวกนั้นจะบังคับให้เจ้าหาคนออกเรือนด้วยเสียอีก” เฉินเถียนเถียนแต่เดิมก็รู้สึกขอบคุณหลี่ซื่อหัวอยู่บ้างแต่ท่านไม่จำเป็นต้องกล่าวเยาะเย้ยเช่นนี้ก็ได้นี่

        “ท่านหลี่ซื่อหัวยังคงอยู่ที่นี่ทำไมอีกเล่า หรือว่าถูกสาวน้อยคนไหนในหมู่บ้านเซินหนี่ตรึงท่านไว้กัน?” เสี่ยวซื่อยิ้มเยาะข้าง ๆ

        “หญิงชาวบ้านพวกนี้น่ะหรือ คิดว่าคุณชายข้าไม่เคยเห็นสตรีมาก่อนหรือไร” หลี่ซื่อหัวไม่ได้เอ่ยอะไร แต่พัดที่ถืออยู่ในมือกลับเคาะเบา ๆ บนหัวของเสี่ยวซื่อ เสี่ยวซื่อหดคอแล้วรีบถอยออกไป

        “เด็กน้อย วันนี้คำกล่าวของข้าช่วยชีวิตเจ้าไว้ได้หนึ่งครา เจ้ารู้สึกซาบซึ้งบ้างหรือไม่เล่า” เฉินเถียนเถียน กลอกตาอย่างไร้คำพูดทำให้ท่านหลี่ซื่อหัวหัวเราะออกมา

        “ไม่ต้องทำเช่นนั้นแล้ว ข้าทำเรื่องพวกนี้ก็ไม่ได้หวังให้เจ้าขอบคุณหรอก แต่เห็นเจ้าเป็นเด็กน้อยน่าสงสาร ไม่อยากจะซ้ำเติมอีกต่างหาก” กล่าวจบก็ทำท่าทางสูงส่งก่อนจะหยิบพัดขึ้นมากางเปิดปิด

        “เอ่ยถึงแม่เลี้ยงของเจ้า นางก็โง่จริง ๆ เรื่องเช่นนี้ซ่อนเอาไว้ยังไม่ทันเลย นางกลับกล้าเอาออกมากล่าว ดูท่าวันข้างหน้าของเฉินเฉิงเยี่ยคงไม่ค่อยดีแล้วละ ในเมื่อชื่อเสียงของบัณฑิตเป็นสิ่งสำคัญที่สุด พอข่าวเช่นนี้แพร่ออกไป ทั้งเมืองใครจะกล้ารับเขาเป็นศิษย์ล่ะ”

        เฉินเถียนเถียนรู้สึกดีขึ้นมากในใจดูเหมือนว่าเรื่องนี้ไม่จำเป็นต้องลงมือเองแล้ว ท่านหลี่ซื่อหัวผู้นี้คงไม่ปล่อยให้หลินชุนฮวาที่หวังหลอกใช้เขาหลุดรอดไปได้เป็นแน่

        “ท่านหลี่ซื่อหัวให้ข้าลองเดาว่าท่านเป็นคนเช่นไรกันแน่ ปกติดูเหมือนเป็นคนเจ้าชู้ชอบความสนุกสนาน แม้กระทั่งมีความโหดร้ายอยู่บ้าง แต่เวลานี้ดูจะไม่เหมือนยามปกติแม้แต่น้อย”

        “ใครจะคิดว่าท่านหลี่ซื่อหัวจะเกิดความสงสารเด็กน้อยอย่างข้า ดูเหมือนข่าวลือข้างนอกก็อาจไม่เป็นความจริงทั้งหมด ท่านหลี่ซื่อหัวเป็นคนที่ภายนอกกับภายในไม่เหมือนกันจริง ๆ”

        หลี่ซื่อหัวชะงักไปเด็กสาวผู้นี้ดูคนง่ายเกินไปหรือเปล่า เพียงพบกันไม่กี่ครั้งก็ตัดสินว่าตัวเขาเป็นคนเช่นไร เฉินเถียนเถียนกล่าวต่อ

        “ไม่ถือว่าข้าโอ้อวด นอกจากจะขาดสารอาหารและการเติบโต รูปร่างข้าก็ถือว่าเป็นสาวงามได้ ท่านหลี่ซื่อหัวตอนแรกก็คงไม่ได้คิดจะทำอะไรข้าจริง ๆ หรอกใช่หรือไม่ ยามกลับมาอยู่เรือนข้าก็ได้ยินเรื่องของตระกูลหลี่มาไม่น้อย”

        “ถึงจะรู้ว่าท่านหลี่ซื่อหัวก็มีแม่เลี้ยงเหมือนข้า แต่แม่เลี้ยงของข้าพยายามกดข่มและใส่ร้ายข้า ส่วนท่านหลี่ซื่อหัวกลับถูกยกย่องจนเกินเหตุ ท่านหลี่ซื่อหัวยังไม่มีกำลังพอจะต่อต้านในตอนนี้ จึงต้องแสร้งทำตนเป็นอื่น หวังจะใช้โอกาสนี้สะสมกำลังและทำให้อีกฝ่ายลดความระมัดระวังลง รอคอยโอกาสที่จะโจมตีให้ได้ผลสำเร็จใช่หรือไม่เล่า”

        หลี่ซื่อหัวไม่กล่าวอันใด ใบหน้าเย็นชาลง เสี่ยวซื่อยืนอยู่ข้าง ๆ ตัวสั่น สิ่งที่ท่านหลี่ซื่อหัวทำทั้งหมดนี้ นอกจากตัวเองแล้วแทบไม่มีผู้ใดทราบเลย แต่เวลานี้กลับถูกเด็กสาวคนนี้เปิดโปงเสียได้ ท่านหลี่ซื่อหัวจะโกรธจนเอาชีวิตหรือไม่กันนะ

        “เฉินเถียนเถียน เจ้าเป็นคนฉลาด น่าจะรู้ว่าการรู้เรื่องบางอย่างมากเกินไป ไม่จำเป็นต้องเป็นเรื่องดีเสมอไปเหมือนอย่างตอนนี้ ฆ่าคนปิดปากจะเป็นการดีกว่าหรือไม่เล่า” เฉินเถียนเถียนถอยหลังไปก้าวหนึ่ง นางรู้สึกได้ว่าหลี่ซื่อหัวกล่าวจริง เขาคิดจะฆ่าคนจริง ๆ

        “เด็กน้อยสุดท้ายแล้วเจ้าก็มีสิ่งที่พบเจอเหมือนกับข้า ครั้งนี้จะไม่ผูกใจเจ็บกับเจ้า แต่เรื่องของข้าไม่ใช่เรื่องที่เจ้าอยากยุ่งก็จะยุ่งได้หรอกนะ ไสหัวไป…” หลี่ซื่อหัวกล่าวจบ เฉินเถียนเถียนก็หันหลังวิ่งออกมาทันที

        ไม่คิดว่าบรรยากาศของหลี่ซื่อหัวจะน่ากลัวเพียงนี้ อย่างน้อยตัวเองก็ถูกทำให้ตกใจแล้ว มีเพียงผู้ที่เคยตายมาแล้วครั้งหนึ่งจึงจะรู้ซึ้งถึงรสชาติอันน่ากลัวของความตาย หากคิดจะฆ่าปิดปากจริง ๆ นางก็ไม่แน่ใจว่าจะสู้ชายสองคนพร้อมกันได้ ถ้าไม่หนีตอนนี้แล้วจะรอเมื่อไหร่กันเล่า

        หลี่ซื่อหัวขมวดคิ้วเด็กสาวนั่นวิ่งหนีไปได้ไวยิ่งกว่ากระต่าย แต่ถ้าเขาเปลี่ยนใจล่ะจะทำอย่างไร ในโลกนี้ใครเก็บความลับได้ดีที่สุด แน่นอนว่าต้องเป็นคนตาย เสี่ยวซื่อมองใบหน้าอึมครึมของนายน้อย ก้าวเข้าไปอย่างตัวสั่น

        “นายน้อย ให้ข้าไปตัดหน้าจับนางมาหรือไม่ขอรับ” หลี่ซื่อหัวโกรธจนเลือดขึ้นหน้า แต่ก็ยังไม่อาจลงมือโบกมือไล่อย่างหงุดหงิด

        “ช่างเถอะ เด็กนั่นก็ไม่ได้เป็นคนอกตัญญู อีกอย่างถ้านางต้องการผลประโยชน์อะไรก็มาเจรจาต่อรองได้ ไม่จำเป็นต้องทำร้ายคนอื่นโดยไม่เกิดประโยชน์กับตัวเอง”

        “แต่ถ้า…”

        “ไม่มีแต่ เจ้าคิดว่าเด็กนั่นโง่เหมือนหลินชุนฮวาหรือไร” เฉินเถียนเถียนหนีออกมาไกล เพิ่งจะปาดเหงื่อบนหน้าตน

        “โอ้พระเจ้า ผู้ชายสมัยโบราณนี่น่ากลัวจริง ๆ อวิ๋นเคอนั่นก็เป็นคนลึกลับ ส่วนหลี่ซื่อหัวก็มีเบื้องหลังไม่ธรรมดา” เฉินเถียนเถียนรู้สึกแปลกใจ เหตุใดถึงนึกถึงอวิ๋นเคอขึ้นมาได้ ทั้งที่เจอกันไม่กี่ครั้ง

        แต่ถ้ากล่าวถึงหลี่ซื่อหัวอย่างน้อยนางก็ยังมองออก อวิ๋นเคอนั้นลึกลับเกินไป ไม่รู้ว่าใต้หนวดเคราเต็มหน้านั่น ซ่อนใบหน้าแบบใดอยู่กันแน่ เฉินเถียนเถียนคิดไปเรื่อยเปื่อยพลางเดินกลับเรือน ถึงแม้ในนั้นจะมีคนที่นางไม่อยากเจอ แต่ตอนนี้ก็ไม่มีที่อื่นให้ไปแล้ว

        เด็กสาวตัวเล็ก ๆ คนนี้ก้มหน้าเดินไป แม้คนข้างทางจะมองอยู่ นางก็ไม่ยอมเงยหน้าขึ้น ดูเหมือนวันนี้จะเศร้าใจน่าดูเพราะบิดาแท้ ๆ ของตัวเองกลับมองนางเป็นศัตรู ถึงกับเสนอจะโยนนางลงบ่อ

        ที่จริงเฉินเถียนเถียนไม่รู้สึกเศร้าใจแล้ว ถึงแม้ตอนที่เพิ่งเจอเรื่องนี้ จะได้รับอารมณ์ของเจ้าของร่างเดิมมา จนนางรู้สึกเศร้าอยู่บ้าง แต่เสี่ยวเถากล่าวไม่ผิด นั่นไม่ใช่บิดาของนางเองแล้วจะเศร้าไปทำไม

        เพิ่งมาถึงไม่นานก็เห็นนิสัยของเฉินผิงอันแล้วไม่ใช่หรือ แม้แต่สายตาเห็นใจเหล่านั้น เฉินเถียนเถียนรู้อยู่แก่ใจแต่หาได้สนใจ ถึงแม้นางจะรู้ว่าความเห็นใจของชาวบ้านอาจจะช่วยให้นางรู้สึกดีบ้าง

        ทว่าเวลานี้นางถูกบังคับให้ออกเรือน ชาวบ้านต่างรักษาผลประโยชน์ของตัวเอง เว้นระยะห่างจากนางที่ชื่อเสียงเสียหาย ความเห็นใจที่ว่าก็ไร้ประโยชน์ทั้งสิ้น ยิ่งบางคนที่สมน้ำหน้าอย่าคิดว่านางไม่เห็น