ทุกปิดเทอมฤดูร้อน ทั้งครอบครัวจะเดินทางไปพักผ่อนที่บ้านพักตากอากาศเป็เวลาหนึ่งเดือนเพื่อหลีกหนีความวุ่นวายไปใช้ชีวิตท่ามกลางธรรมชาติอันงดงาม และเงียบสงบด้วยกัน
แต่ทุกอย่างก็เปลี่ยนไปจนได้ เริ่มจากพี่ชายต่างพ่อซึ่งเพิ่งเข้ามหาวิทยาลัยตัดสินใจไม่กลับมาใน่ปิดเทอมนี้ สาเหตุหลักน่าจะเป็เพราะอยากใช้เวลาตามประสาคนรักกับแฟนสาวของเขาซึ่งก็เข้าใจได้
ต่อมาคือแม่... ที่ต้องอยู่โยงเฝ้าน้องชายวัยอนุบาลซ้อมฟุตบอลที่เขาชอบและได้เป็ตัวจริงครั้งแรก
ใช่แล้วล่ะเทียบกับน้องชายที่เพิ่งทำตามฝันตัวเองสำเร็จ แม่ไม่มีทางเลือกเธอหรอกมันเป็อย่างนี้มานานแล้วไม่รู้เมื่อไรเธอจะชินสักที
สมาชิกที่เหลืออยู่จึงมีแค่เธอกับพ่อเลี้ยงเท่านั้น ถ้าเขาไม่ยอมไปอีกคนละก็ปิดเทอมครั้งนี้เธอต้องเหงามากแน่ ๆ
...
วันสุดท้ายของการเรียน
ทันทีที่กลับมาถึงบ้านเธอก็ได้ยินเสียงพ่อกับแม่ทะเลาะกันผ่านโทรศัพท์เข้าพอดี ร่างเล็กยืนนิ่งฟังทุกถ้อยคำที่พวกเขาโต้ตอบกันไปมาด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ หนึ่งในนั้นก็ไม่พ้นการที่แม่ปัดหน้าที่ดูแลเธอให้คนเป็พ่อเลี้ยงอย่างเคย
มีคนเป็แม่ที่ไหนทำแบบนี้บ้าง ไม่รู้ว่าไว้ใจผู้ชายของตัวเองมากหรือไม่ใส่ใจเธอเลยกันแน่ ข่าวก็มีให้เห็นโครม ๆ
กระทั่งทุกอย่างจบลงพ่อเลี้ยงก็วางสายแล้วหันมามองเธอด้วยความรู้สึกผิด--- ซึ่งเป็สีหน้าที่เธอเห็นบ่อยจนชินซะแล้ว แม่เมินเฉย ส่วนพ่อเลี้ยงก็เอาแต่รู้สึกผิดทั้งที่ไม่ใช่ความผิดของเขาด้วยซ้ำ
“ป๊าขอคุยด้วยหน่อยได้มั้ย” ร่างสูงเอ่ยขึ้นขณะที่วางมือลงบนไหล่ของเธอ หลิวพยักหน้า จากนั้นเราก็ย้ายไปคุยกันที่ห้องนั่งเล่น
“ถ้าแม่เขาต้องพาน้องไปซ้อมฟุตบอลหนูจะโอเครึเปล่า”
“โอเคสิคะ หนูมีสิทธิ์ตัดสินใจอะไรด้วยเหรอ” ใบหลิว ตอบรับอย่างว่าง่าย ไร้อารมณ์ก่อนเอียงคอถามเขากลับ “ป๊าถามอย่างกับว่าถ้าหนูขอให้แม่ไปกับหนูแล้วให้ป๊าอยู่กับน้องแทน แม่เขาจะยอมอย่างนั้นแหละ ไม่มีทางหรอก”
นี่ขนาดเป็แค่ระดับอนุบาลเท่านั้นนะ
มือหนาเอื้อมมาปัดปอยผมที่ปรกหน้าของเธอออกแล้วใช้ปลายนิ้วลูบไล้ลงมาบนแก้มอย่างอ่อนโยน ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าสาวน้อยคนนี้แอบน้อยใจแม่ตัวเองอยู่เสมอที่ให้ความสำคัญกับทุกคนมากกว่าตัวเอง
อย่างตอนนี้แม้สีหน้าของเธอจะเฉยชา แต่เสียงสั่น ๆ นั่นก็ซ่อนความผิดหวังเอาไว้ไม่มิดเลย ดูก็รู้ว่าเธอคาดหวังกับการไปเที่ยวในครั้งนี้มาก เพราะมันแทบจะเป็่เวลาเดียวเลยก็ว่าได้ที่เธอจะได้ใช้มันร่วมกับคนเป็แม่
“แต่หนูไปกับป๊าสองคนได้นะ” เรวัต กระซิบบอกอย่าง้าปลอบใจแล้วกางแขนออกกว้าง
ใบหลิวเงยหน้ามองคนเป็พ่อเลี้ยงด้วยดวงตาแดงก่ำ
“ป๊า!” ร่างเล็กโผเข้าไปกอดร่างหนาของเรวัตเอาไว้เต็มรัก น้ำตาที่พยายามกลั้นเอาไว้พลันไหลทะลักออกมาอย่างกับเขื่อนแตก
...
แม่ไม่อยู่เลยตลอดทั้งสัปดาห์เพราะมัวแต่ยุ่งกับงาน และเื่ของน้องชาย กระทั่งเช้าวันออกเดินทางท่านถึงได้มาที่ห้องของเธอเพื่อช่วยจัดของ แต่พอเห็นชุดที่เธอเลือกเอาไว้ก็ชักสีหน้าไม่พอใจแล้วบ่นทันที
“ทำไมมีแต่ชุดแบบนี้ล่ะหลิว เชยมาก เดรสสวย ๆ ที่แม่ซื้อให้อยู่ที่ไหน”
ใบหลิวสูดหายใจเข้าลึกแล้วเดินไปหยิบพวกมันมาสี่ห้าตัวโดยไม่พูดอะไร
“นี่ค่ะ” คนเป็แม่สุ่มเลือกชุดหนึ่งออกมาอย่างไม่ใส่ใจแล้วยื่นให้ลูกสาว
“ไปเปลี่ยนซะสิ” เธอบอก ขณะที่มือก็วุ่นวายอยู่กับการหยิบโน่นนี่ใส่เพิ่มเข้าไป ทำท่าทางราวกับเอาใจใส่นักหนาเพื่อให้ตัวเองรู้สึกผิดน้อยลง
“แม่ไม่ต้องทำแบบนี้ก็ได้นะคะ” หลิวพูดด้วยความน้อยใจ “ขาดเหลืออะไรหลิวไปซื้อเอาระหว่างทางก็ได้”
“...” คนเป็แม่หยุดมือทันที
ร่างเล็กในชุดเดรสตัวสวยยักไหล่แล้วรีบเดินมาปิดกระเป๋าเดินทางของตัวเอง “ถึงยังไงมาเช็กเอาตอนนี้ก็ไปซื้อไม่ทันแล้วอยู่ดี”
“หลิว แม่...” กรกนก มองดูลูกสาวในชุดเดรสสายเดี่ยวสีเหลืองอ่อนยาวระต้นขาด้วยความอ่อนใจ เธอวางมือลงบนไหล่เล็กแล้วลูบไปมา ทำท่าจะพูดอะไรบางอย่าง ดวงตากลมโตของหลิวสว่างวาบด้วยความหวัง
แต่ทันใดนั้นทุกอย่างก็จบลงทั้งที่ยังไม่ทันได้เริ่มต้นด้วยซ้ำ
“แม่คับ!” มันเป็เสียงของน้องชาย... ที่ะโเรียกจากชั้นล่าง “แม่ แม่อยู่ไหน” เท่านั้นเองแม่ก็ทิ้งเธอไปหาลูกชายคนโปรดทันที เหลือไว้เพียงแผ่นหลังว่างเปล่าให้ลูกสาวคนโตดูจนลับตา
หลิวกัดปากตัวเองอย่างแรงเพื่อข่มกลั้นความรู้สึกขมปร่าที่พลุ่งพล่านอยู่ในอกพลางบอกตัวเองให้ชินซะ นี่ไม่ใช่ครั้งแรกและคงไม่ใช่ครั้งสุดท้าย เธอโตแล้วต้องทนให้ได้
“ฟูวววว” มืดเล็กกดลงบนอกแน่น แต่ความรู้สึกเ่าั้ก็ไม่ยอมหายไป จากที่วางเฉยก็เริ่มทุบลงไปเบา ๆ แล้วเริ่มหนักขึ้น
‘ตุบ ตุบ ตุบ’
“ใบหลิว! หนูทำอะไรน่ะ” เรวัตเปิดประตูพรวดเข้ามาทันทีที่ได้ยินเสียงประหลาด หนุ่มใหญ่เบิกตากว้างอย่างคนทำตัวไม่ถูกเมื่อเห็นท่าทางของลูกเลี้ยงสาว
“ชู่วว ใจเย็น ๆ ป๊าอยู่นี้แล้ว” กลายเป็เขาซึ่งเป็แค่พ่อเลี้ยงต้องมาปลอบใจเธอแทนคนเป็แม่แท้ ๆ “ห้ามร้องไห้นะเดี๋ยวเราต้องออกเดินทางแล้ว ถ้าหนูร้องไห้เราจะไปไม่ทันเครื่องบิน หนูไหวมั้ย”
“ฮึก ไหวค่ะ” หลิวผละออกจากอกพ่อเลี้ยงเพื่อเช็ดน้ำตาที่ไหลออกมาั้แ่เมื่อไรก็ไม่รู้ แต่ยังคงไม่หยุดสะอื้น ดวงตากลมโตแดงช้ำอย่างน่าสงสาร
“งั้นเราไปกันดีกว่านะ” มือหนาลูบลงบนกลุ่มผมสั้นระต้นคอ
...
บนเครื่องบินค่อนข้างว่าง นอกจากพวกเขาก็มีผู้โดยสารเพียงสิบกว่าคนเท่านั้น เรวัตกับใบหลิวนั่งข้างกัน การเดินทางใช้เวลาประมาณสองชั่วโมงดังนั้นพวกเขาจึงมีเวลาพักสายตาพอสมควร โดยเฉพาะเธอที่ตายังไม่หายบวม
ใบหลิวแอบมองพ่อเลี้ยงด้วยหางตา เขาเป็ผู้ชายที่สะอาดและดูดี รูปร่างก็สูงใหญ่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อแข็งแกร่งอย่างน่าเหลือเชื่อสำหรับคนในวัยห้าสิบ สาวน้อยมองไล่ั้แ่คิ้วหนา ดวงตาคม จมูกโด่งเป็สันมาจนถึงริมฝีปากหนาแล้วนิ่งคิด
ทั้งที่ไม่จำเป็ต้องพาเธอมาก็ได้ แต่เขาก็ยังสละเวลามาเป็เพื่อนเพื่อไม่ให้เธอเหงา คนคนนี้... ความใจดีของเขาทำให้เธอละโมบ
แผลใจจากคนเป็แม่ที่สะสมมาหลายปี ความ้าถูกรักทำให้ความคิดของใบหลิวใน่หัวเลี้ยวหัวต่อบิดเบี้ยว
เธออยากรู้ขึ้นมาว่าพ่อเลี้ยงจะสนใจเธอมากกว่าเดิมมั้ย เขาจะรักเธอมากกว่าลูกตัวเองรึเปล่า ถ้าเรา... ไม่ได้เป็แค่พ่อเลี้ยงลูกเลี้ยงกัน
159
