<อิงฟ้า>
่นี้อยู่ใน่วุ่นวายเกี่ยวกับการเรียนการแสดงขั้นสูง ครูเฟียสเป็ครูสอนการแสดงที่มีชื่อเสียงระดับประเทศ ไม่ใช่แค่ฉันที่ได้เรียนการแสดงอย่างเดียวรวมถึงเรียนเต้นอีกด้วย อย่างคุ้มอ่ะไม่รู้ว่าจะราคาโหดขนาดไหน ส่วนหลังจากที่เรียนจบฉันจะไปแคสบทบาทของ โฉมนภา ตัวร้ายในละครเื่ รักร้าย ฉันว่าเป็บทที่ท้าทายมากเลยอ่ะ ตัวเด่นๆเลยคือ นางร้ายกับพระเอกและพระรอง ฉันว่าเื่นี้แหละที่ฉันจะคว้าบทบาทนี้มาให้ได้
"อิงฟ้าเดี๋ยวพักก่อนสิบนาทีนะ หนูลองฝึกตามที่ครูสอนด้วย แล้วเดี๋ยวครูจะมาทดสอบที่เราเรียนกันไป"
"ค่ะครู"
ฉันเอ่ยยิ้มๆก่อนจะเดินไปนั่งลงตรงโซฟาหยิบโทรศัพท์มากดดูว่ามีใครส่งข้อความอะไรมาหารึเปล่า
***ที่รัก
'สู้ๆนะเดี๋ยวคืนนี้เราสองคนไปดินเนอร์มื้อค่ำกันนะ '
ฉันยิ้มออกมาทันที เขาเอาใจใส่ฉันดีมากๆ ไม่รู้ว่านานไปเขาจะเปลี่ยนไปมั้ย แต่ฉันคิดว่าเขาคงจะเป็แบบนี้ไปตลอด ฉันกดส่งข้อความกลับไปก่อนจะไปซ้อมการแสดงต่อ
'คิดถึงจัง อยากกอด '
'เดี๋ยวก็ไปหาตอนนี้ซะเลย '
ฉันบิดตัวไปมาด้วยความเขินแล้วกดเก็บโทรศัพท์ไว้ ถ้ายังตอบเราสองคนก็จะตอบกันไปมา เขาก็จะไม่ได้ทำงาน ฉันก็จะไม่ได้ซ้อมอีก
"พร้อมยังเอ๋ยยยย"
ฉันวางทุกอย่างแล้วลุกขึ้นทันที
"พร้อมค่ะคุณครู "
จากนั้นฉันก็ทำการทดสอบกับคุณครู เรียนแบบนี้ในทุกๆวันจากที่ร้องไห้ไม่เป็น้ำตาไม่ไหลฉันก็เริ่มทำได้ ซีนบีบน้ำตาเองนี่โหดสุดแล้วเพราะไม่ใช่ใครที่จะร้องไห้ออกมาเองได้โดยไม่มีเื่เสียใจอะไร ฉันอยากจะเป็นักแสดงที่มากความสามารถและมีหน้าตาพอที่จะยืนเคียงข้างพี่ธีมได้
หลังจากฝึกเรียบร้อยฉันก็ขับรถกลับมาเอง ถ้าพี่ธีมมารับคนเขาก็รู้กันหมดสิมันไม่ใช่เื่ที่ดีเลยสักนิด ฉันขับมาถึงที่บ้านก็เดินเข้าไปด้านใน คุณแม่ไปปฏิบัติธรรมที่วัดสองอาทิตย์เวลาพี่ธีมทำงานตอนเย็นฉันก็จะเหงาๆอยู่ที่ห้อง ปกติจะดูละครกับคุณแม่ระหว่างที่เขาทำงาน ...
"กลับมาแล้วค่าาาา"
"คุณอิงฟ้าเหนื่อยมั้ยคะวันนี้"
นมแจ่มเดิมมาหาฉันยิ้มๆพร้อมกับจะช่วยถือกระเป๋า ฉันร้องห้ามทันทีแค่นี้เองฉันถือได้
"เหนื่อยนิดหน่อยค่ะ แต่สนุก หนูถือเองค่ะนมแจ่ม ไม่เอาอย่าทำเหมือนหนูเป็คุณหนูอะไรแบบนี้ได้มั้ยคะ หนูก็แค่คนๆหนึ่งที่โชคดีได้รับความรักจากพี่ธีมเอง "
ฉันเอ่ยออกไปตามจริง นมแจ่มลูบผมฉันยิ้มๆ
"รู้มั้ยคุณหนูอิงฟ้า เพราะเป็เด็กดีแบบนี้ไงถึงมีแต่คนดีๆคอยช่วยเหลือ คอบสนับสนุนอยู่ใกล้ๆ นมขอให้คุณหนูอิงฟ้าน่ารักกับทุกคนแบบนี้ตลอดไป นมเชื่อว่าคุณหนูจะประสบความสำเร็จ"
ฉันยิ้มหวานให้นมแจ่มก่อนจะเดินแยกกัน ฉันเดินไปหาพี่ธีมที่ห้องนอน เขาคงกลับมาแล้วเพราะเมื่อกี้ฉันเห็นรถจอดอยู่ ลูกน้องเขาคงจะยังไม่กลับหรือว่าเอางานมาทำกันอีกแล้ว
แอ๊ดดดดดดดดด
"พี่ธีม!!"
"ว่าไงครับคนสวยของพี่ เหนื่อยมั้ยไหนมากอดให้หายเหนื่อยหน่อยสิครับ "
เขารั้งตัวฉันเข้าไปกอด เขาเพิ่งจะอาบน้ำเสร็จแน่นอน ส่วนฉันที่เพิ่งมาถึงก็ควรจะอาบน้ำก่อนจะได้ออกไปกันไวๆ
"คิดถึงที่สุด แต่ขออาบน้ำก่อนค่ะจะได้รีบไปเนาะ "
"โอเคค่ะ งั้นพี่ขอไปดูพวกลูกน้องที่ห้องแปปหนึ่งนะแล้วเดี๋ยวเจอกันข้างล่างพี่รออยู่ตรงห้องรับแขก"
ฉันจุ๊บแก้มซ้ายพี่ธีมก่อนจะวางของแล้วเข้าห้องน้ำไป อาบน้ำเกือบยี่สิบนาทีฉันเดินออกเลือกชุดสวยๆใส่ในห้องแต่งตัวของตัวเองที่พี่ธีมทำให้ ใส่เดรสธรรมดาก็พอมั้งสวยเกินเดี๋ยวพี่ธีมจะมองไม่หยุด อร๊ายย ทำไมหลงตัวเอง
"ชุดไหนดีน้าาาาา อืมมมม "
ฉันเดินวนไปวนมาจนสะดุดชุดหนึ่งที่ถูกใจ ฉันหยิบมามองแล้วยิ้มอย่างพอใจก่อนจะจัดการเปลี่ยนเสื้อผ้าตัวเอง แต่งหน้าทำผมให้สวยจนพอใจแล้วเดินถือกระเป๋าลงไปข้างล่าง
"พี่ธีมค่ะ "
ฉันมาถึงชั้นล่างก็เรียกพี่ธีมที่กำลังกดไอแพตอยู่ เขาเหงยหน้ามามองฉันก่อนจะยิ้มอย่างพอใจ
"สวยมากเมียใครเนี้ย ไม่โป๊ กำลังดีแบบนี้เลยสามีชอบมาก "
เขาวางทุกอย่างแล้วเดินตรงมาจับมือฉันก่อนจะพาเดินออกไปจากตรงนั้นแล้วขึ้นรถไปทันที
"ร้านหรูจังเลยค่ะ วิวก็สวย"
ฉันมองบรรยากาศเบื้อหน้าผ่านกระจก มันเป็ร้านอาหารในโรงแรมหรู30ชั้น พี่ธีมจองชั้นที่30 สูงจนเห็นวิวตึกราบ้านช่องอย่างชัดแจ่ว สวยมากแสงไฟกลางคืนมองๆแล้วเพลินตาดี
"ถ้าหนูชอบเรามากันบ่อยๆดีมั้ยคะ"
ฉันหันไปมองหน้าพี่เขาก่อนจะส่ายหน้ายิ้้มๆ
"ของบางอย่างสวยแต่ก็ไม่ได้มีประโยชน์อะไรมาก แค่เราสองคนทานข้าวด้วยกันทุกมื้อที่ทำได้ นอนกอดกันทุกคืน แค่นี้หนูมีความสุขมากแล้วค่ะพี่ธีม หนูไม่ได้้าของหรูๆ วัตถุแพงๆ หนู้าใช้เวลาที่เหลือในแต่ละวันให้มากที่สุดเพื่อที่จะได้อยู่กับพี่ธีม ้าแค่นั้นค่ะ "
เขาเดินมาสวมกอดฉันแน่น เราสองคนหันไปมองบรรยากาศเบื้องหน้า
"ขอบคุณนะที่อยู่ด้วยกันแบบนี้ พี่จะหาเวลาอยู่กับหนูให้มากที่สุด ทุกสิ่งบนโลกใบนี้ล้วนสำคัญแต่ไม่เท่าความรู้สึกของคนตรงหน้าพี่ตอนนี้หรอก พี่จะไม่ลืมว่าไม่ว่าจะทำอะไรพี่จะนึกถึงหนูก่อนเสมอ "
ฉันหันไปมองหน้าเขายิ้มๆ
"ทำงานเถอะค่ะอย่าห่วงหนูมาก เราสองคนมีหน้าที่ที่จะต้องรับผิดชอบ บางอย่างถ้าจำเป็ก็บอกกันได้ค่ะ อย่าทิ้งทุกอย่างเพื่อหนู เข้าใจมั้ยคะ?"
ฉันถามเขาเสียงหวาน ถ้าเขามีงานด่วน เขามีงานเร่งรีบที่ต้องทำในระหว่างที่เราสองกำลังอยู่ด้วยกัน ฉันพร้อมจะเข้าใจเขาและให้เขาเลือกงานก่อน คนเราอยู่ด้วยกันสิ่งสำคัญคือเราต้องเข้าใจในอาชีพของกันและกัน เราไม่ได้อยู่กันสองคนนี่เนาะ
"เข้าใจครับภรรยา สามีคนนี้จะตั้งใจทำงาน และจะดูแลภรรยาคนนี้ควบคู่กันไป เราก็เหมือนกันหละมีอะไรต้องคุยกับพี่ทุกเื่ ผิดถูกพี่พร้อมให้อภัยหนูเสมอ"
"ขอบคุณค่ะที่เข้าใจกัน "
เราสองคนพากันไปนั่งจิบไวน์แล้วก็รับประทานอาหารมื้อค่ำ บรรยากาศดี รวมถึงอารมณ์ของเราสองคนด้วย เวลาอยู่ด้วยกันมันเหมือนกับว่าเราสองคนเป็ตัวของตัวเองได้โดยที่อีกฝ่ายไม่อึดอัด มันเป็ความโชคดีของฉันจริงๆที่มีเขาในชีวิต .... ฉันจะรักษาความโชคดีนี้ไว้ เขาคือชีวิตของฉันต่อจากนี้..... พี่ธีม
32K
