“เยว่ชิงเ้าจงเข้าไปเก็บตัวบ่มเพาะภายในถ้ำเซียน” 3 วันต่อมาในระหว่างที่เยว่ชิงกำลังนั่งบ่มเพาะอยู่ในตำหนักของตัวเองอยู่นั้น อาจารย์ของนางได้เดินเข้ามาหาแล้วเอ่ยขึ้นมา
ลมปราณที่รวมตัวกันอยู่ได้กระจายออกไปรอบ ๆ ตำหนัก นางมองไปทางผู้เป็อาจารย์ที่ได้เอ่ยออกมาด้วยสีหน้าจริงจัง เยว่ชิงนางนั้นเป็คนที่รักอิสระและมักจะทำอะไรตามอำเภอใจ
“ท่านอาจารย์ท่านล้อข้าเล่นแล้ว เหตุใดอยู่ดี ๆ ท่านจึงให้ข้าเข้าไปบ่มเพาะในถ้ำนั้นกัน” เยว่ชิงเอ่ยขึ้นมา นางนั้นไม่อยากจะเข้าไปภายในถ้ำแห่งนั้นเพราะนางอยู่ในสำนักแห่งนี้มา 16 ปี ย่อมต้องรู้เื่อะไรบางอย่างเกี่ยวกับถ้ำแห่งนั้น
อาจารย์ของนางเองก็ไม่อยากจะให้นางเข้าไปภายในถ้ำแห่งนั้นเช่นกัน แต่นางในตอนนี้นั้นไม่มีทางเลือกอื่นแล้วนอกจากวิธีนี้วิธีเดียว
“เ้าไม่ต้องกังวลไปข้าไม่ได้้าให้ระดับฝึกตนของเ้าสูงมากนัก เพียงแค่อยากให้เ้านั้นเริ่มบ่มเพาะอย่างจริงจังสักครั้งหนึ่งเพียงเท่านั้นเอง” นางเอ่ยขึ้นมาบอกกับศิษย์ของตนเอง
เยว่ชิงได้ยินเช่นนั้นมันก็ไม่ได้ทำให้นางนั้นดีขึ้นเลย “แต่ว่าท่านอาจารย์ ข้านั้นไม่อยากจะเข้าไปบ่มเพาะภายในนั้นเลยนะเ้าคะ”
นางนั้นยังคงพยายามปฏิเสธ เพื่อที่จะไม่ให้ตนเองนั้นต้องเข้าไปภายในถ้ำแห่งนั้น “เพียงแค่ไม่กี่วันเพียงเท่านั้น เ้าจะทำเพื่ออาจารย์ของเ้าไม่ได้เลยงั้นรึ เยว่ชิง”
เยว่ชิงจ้องมองไปที่อาจารย์ของตน เมื่อเห็นใบหน้าที่จริงจังของอาจารย์นางก็ไม่คิดจะปฏิเสธออกไปอีก
“ท่านสัญญากับข้าแล้วนะท่านอาจารย์ ว่าเพียงแค่ไม่กี่วัน” เยว่ชิงเอ่ยออกไป มันทำให้ผู้เป็อาจารย์ถึงกับยิ้มออกมา นางจึงรีบพาเยว่ชิงออกไปจากตำหนักของนางในทันที
เยว่ชิงถูกพาเดินไปตามทางของสำนักไปเรื่อย ๆ นางนั้นสังเกตไปรอบ ๆ สำนักก็พบเห็นศิษย์หลายคนกำลังทำอะไรบางอย่างกันอยู่อย่างขยันขันแข็ง ถึงนางจะสงสัยกับท่าทีเ่าั้ของศิษย์คนอื่น ๆ แต่ก็ไม่ได้ถามอะไรออกไป
ผ่านไปสักพักศิษย์และอาจารย์ก็ได้เดินมาหยุดอยู่ที่ปากถ้ำแห่งหนึ่ง ซึ่งมันนั้นตั้งอยู่ที่ด้านหลังของสำนัก “แหวนนี้มีสิ่งของจำเป็ทั้งหมดที่เ้า้าเอาไว้” เยว่ชิงยื่นมือเล็ก ๆ ของตนเองออกไปรับแหวนวงนั้นเอาไว้
“ท่านห้ามโกหกข้านะท่านอาจารย์” เยว่ชิงเอ่ยขึ้น นางมองไปทางอาจารย์ตนเองด้วยใบหน้าจริงจัง ทำให้ผู้เป็อาจารย์นั้นอยากจะบอกความจริงกับลูกศิษย์ของตน แต่ก็ไม่สามารถบอกออกไปได้
“ข้าไม่มีเหตุจำเป็ต้องโกหกเ้า เอาล่ะเข้าไปได้แล้วข้ามีเื่ต้องไปทำที่นอกสำนักอยู่อีก” นางเอ่อยขึ้นมาแล้วผลักศิษย์ของตนเบา ๆ เพื่อให้เยว่ชิงนั้นเดินเข้าไปภายในถ้ำ
เยว่ชิงที่ได้รับคำยืนยันออกมาจากปากอาจารย์ของตนเองเรียบร้อยแล้ว นางก็ได้เดินเข้าไปในถ้ำพร้อมกับแหวนที่อาจารย์ของนางนั้นมอบให้ก่อนหน้านี้
เมื่อนางเห็นเยว่ชิงหายเข้าไปภายในถ้ำแล้วจึงเริ่มทำการปิดปากถ้ำทันที เมื่อทำการปิดปากถ้ำเสร็จนางก็ได้เดินจากไปทันทีโดยที่ไม่เห็นกลับมามอง
“เยว่ชิง ข้าหวังว่าเมื่อเ้าออกมาเ้าจะสามารถทำให้สำนักของพวกเรากลับมายิ่งใหญ่ได้อีกครั้ง” นางเอ่ยขึ้นมาพร้อมกับกระบี่สีขาวที่ถืออยู่ในมือของตน
ร่างของนางพริ้วไหวลอยขึ้นไปในอากาศ เหล่าศิษย์ของสำนักต่างก็เห็นสิ่งที่นางทำกันทั้งหมด พวกศิษย์ต่างก็ก้มหัวทำความเคารพออกมา
“คารวะท่านเ้าสำนัก”
เสียงของเหล่าศิษย์ดังขึ้นมาพร้อมเพียงกัน นางมองไปทางศิษย์เหลานั้นด้วยความพอใจ “ในวันนี้พวกเราจะต้องปกป้องสำนักเอาไว้ให้ได้ ต่อให้ต้องแลกด้วยชีวิต”
2K
