"เฟยหลงอุ้มตัวเ้าเเมวตัวนั้นขึ้นมาเเล้วใช้ผ้าเช็คตรงรอยเื
เพื่อที่จะทำเเผลให้มัน เเต่กับไม่พบรอยเเผลเลย"
หรือไม่ใช่เืของมัน เฟยหลงเช็คตัวให้มันจนสะอาดเอี่ยม
ก็เห็นสีขนของเ้าเเมว เป็สีขาวทั่วทั้งตัว
สีสวยมาก ไม่รู้ว่ามีเ้าของรึเปล่า สภาพมันก็เหมือน
ไม่ได้อดอยาก อ้วนท้วมสมบูรณ์ดี
เ้าเเมวยังคงนอนหลับ ขนาดเฟยหลงเช็คตัวให้ เ้าเเมวยังไม่รู้สึกตัวเลย เขาก็เลยให้มันนอนไป ตัวเฟยหลงก็ล้มตัว
ลงนอนเช่นกัน โดยมีเ้าเเมวนอนอยู่ข้างๆ "
เช้าวันต่อมา เฟยหลงตื่นลืมตาขึ้นมา
ก็มีดวงตาดวงหนึ่งจ้องมาที่เขา เ้าของดวงตานั้นก็คือ
"เ้าเเมวนั้นเอง มันนั่งอยู่บนหน้าอกของเขาเเล้วจ้องมองเขา
เหมือนจะสื่อความหมายว่า "ตื่นซักทีสินะ ข้าหิวจะเเย่เเล้ว"
เฟยหลงลูบหัวมัน เ้าเเมวก็เอียงคอรับฝ่ามือของเขา
บ้านเ้าอยู่ไหน
เ้าแมวตอบ เหมียว!!!
เฟยหลงลุกจากที่นอนไปล้างหน้าล้างตาโดยมีเ้าเเมว
เดินตามคลอเคลียที่ขาของเขา
เฟยหลงอุ้มมันขึ้นมาเเล้วเดินกับเข้าไปในห้องเเล้ววางเ้าเเมว
ไว้บนเตียง เ้านอนอยู่นี่ก่อน เดี๋ยวข้ากับมา
เขาเดินออกจากห้องมาเเล้วหันกับไปมอง
ก็เห็นเ้าเเมวมันนอนอยู่ที่เตียงจริงจริง นี่มันเข้าใจด้วยหรือ
เฟยหลงเดินไปที่ลำธารเพื่อไปดูที่หลุมดักปลา ปรากฏว่า
มีปลาอยู่3ตัว เขาจึงจับใส่ตะกร้าเเล้วเดินกับบ้าน
เเล้วก็กับมาหาบน้ำไปรดน้ำที่เเปลงข้าวโพด
เมื่อชิงเซียงกับเฟยเซียนตื่นขึ้นมาก็เห็นว่ามีปลาวางอยู่
จึงเริ่มจัดการทำปลาเสียให้เรียบร้อย
เมื่อเฟยหลงกับเข้ามาพอดี จึงถามเเม่เเละน้องของเขาว่า
ท่านเเม่จะใช้ปลาทำอะไร
เเม่ว่าจะต้มนะ มีผักป่าอีกนิดหน่อย
ต้มสองตัวพอหรือไม่อีกตัวช่วยย่างให้ข้าทีท่านเเม่
ชิงเซียงผยักหน้าตอบ
เมื่อถึงเวลากินข้าวทุกคนนั่งล้อมวงกันอยู่ขาดก็เเค่เฟยหลง
เมื่อเฟยหลงเดินออกมาจากห้อง ก็มีเ้าตัวสีขาวเดินตามหลัง
เขามา
ท่านพี่ เเมวนี่นาเ้าตัวเล็กวางชามเเล้ววิ่งมาอุ้มเ้าเเมวทันที
ท่านพี่เเมวท่านหรือ ท่านจะเลี้ยงใช่หรือไม่
เฟยเทียนอยากเลี้ยงหมาเเมวมาตลอดเเต่ลำพังเเค่กินอิ่ม
ยังไม่เคย จะไปกล้าขอท่านแม่เลี้ยงได้อย่างไร
"เมื่อคืนอยู่อยู่มันก็เข้ามานอนที่ห้องข้านะ เเล้วก็ไม่ไปไหนเลย"
ไม่รู้ว่ามีเ้าของหรือเปล่า ถ้าไม่มี พี่ก็ว่าจะเลี้ยง"
เฟยหลงนั่งลงพร้อมหยิบปลาย่างให้เ้าเเมว เ้าเเมวกิน
อย่างเอร็ดอร่อย
ไม่มีเ้าของเเน่ๆท่านพึ่ หมู่บ้านเราไม่มีบ้านไหนที่เลี้ยงเเมว
ดูมันไปก่อน มันอาจจะเป็เเมวป่า ออกมาเที่ยวเล่นก็ได้
ทุกคนนั่งกินข้าวพร้อมดูเ้าเเมว กินปลา
เฟยหลงสังเกตเห็น เฟยเซียนหน้าเเดงเเละคอยเหล่มอง
เ้าเเมวตลอดเวลา
หึหึ เป็ทาสเเมวสินะ เฟยหลงคิดในใจ
"หลายวันผ่านไปเฟยหลงไม่ได้ทำอะไรมาก
ก็มีขึ้นไปบนูเาบ้างเพื่อตัด
ไม้ไผ่มาซ่อมรั้วหน้าบ้าน เเล้วก็ซ่อมหลังคาบ้าน
ทุกวันไม่ว่าจะไปไหนจะมีเ้าเเมวคอยเดินตามตลอด
นอกจากเ้าเเมวก็ยังมีเ้าตัวเล็กเฟยเทียนอีก ที่ดู
จะชอบเ้าเเมวมากมาก มันก็ไม่รังเกียจหรือเเสดงท่าทีหงุดหงิด
เวลาเฟยเทียนอุ้มมันเลยซักครั้ง
ที่หน้าเเปลกก็คือ่นี้ มักจะมีดวงตาหนึ่งคู่เเล้วคอย
เเอบมองอยู่เสมอ นั้นคือ"น้องสาวเฟยเซียนนั้นเอง"
ดูถ้านางจะชอบมาก เเต่คงจะอายหรือไม่ก็ยังคงกลัวเขาอยู่
เลยไม่กล้าที่จะเข้ามาดูเ้าเเมวใกล้ๆ
วันนี้เป็วันที่4ตั้งเเต่เริ่มหยอดข้าวโพด เเล้วผลที่ได้ก็ทำให้
คนในบ้านตะลึง เพราะต้นอ่อนมันโผล่ขึ้นมาเเล้ว
ไม่มีหลุมไหนไม่ขึ้น ทุกหลุมล้วนมีต้นอ่อนโผล่ขี้นมา
มื้อเย็นวันนี้ ระหว่างกินข้าวเฟยหลงเอ่ยปาก
ท่านเเม่ข้าว่าจะเลี้ยงเ้าเเมวตัวนี้ ดูจากที่หลายวันมานี้ที่อยู่กับเรา ข้าว่ามันคงไม่มีเ้าของเเล้วคงไม่มีที่ไป
" อืมได้ ตามใจลูกเถอะ ชิงเซียงก็ชอบมันเช่นกัน
ท่านพี่ข้าว่าเรามาตั้งชื่อให้มันเถอะ เ้าตัวเล็กกล่าว"
เฟยหลงเหล่มอง เฟยเซียน
เซียนเอ๋อร์ เ้าตั้งสิ เ้าตัวใเเล้วตื่นเต้นในใจนางดีใจมากๆ
ที่จะได้เ้าตัวนุ่มนิ่มนี่มาอยู่ในบ้าน
หลายวันมานี่นางอิจฉา น้องเล็กมากมากที่ได้อุ้มเ้าเเมว
"สะสะ เสี่ยวไป๋ "
เฟยเซียนตอบด้วยน้ำเสียงเขิลอาย
เฟยหลงลูบหัวเ้าเสี่ยวไป๋ ต่อไปนั้ "เ้าชื่อเสี่ยวไป๋นะ"
เสี่ยวไป๋ "เหมียว"
เซียนเอ๋อร์ตั้งชื่อให้เ้า วันนี้เ้าไปนอนกับนางนะ
เสี่ยวไป๋ หันหน้าขึ้นมองเฟยหลง เเล้วก็ลุกเดินไปทางเฟยเซียน
เเล้วก็ขึ้นไปนั่งบนตักของนางเเล้วก็ทำตัวคลอเคลีย
บนตักของเฟยเซียน นั้นทำให้นางน้ำตาคลอ
พรุ่งนี้เป็ข้า เสี่ยวไป๋
เ้าตัวเล็กเอ่ยถาม เสี่ยวไป๋ขานรับ "เหมียว"
บางทีก็รู้สึกเหมือนว่ามันฟังภาษาคนรู้เลยนะ !!
วันนี้มื้ออาหารเต็มไปด้วยรอยยิ้ม ซึ่งไม่เคยมีมานาน
,
"ตันเหตุก็คือ เ้าเสี่ยวไป๋ นั้นเอง"
157
