แหวนภัสดา

        ลำเภามองเกตุแก้วยิ้มๆด้วยรู้ความนัยอะไรบางอย่าง และอดที่จะพูดจาหยอกเย้าไม่ได้

         “เอ...” ทำเสียงลากยาว

        “ทำไมวันนี้พี่เกตุแก้วงามกว่าทุกวันดูมีน้ำมีนวลผิดหูผิดตายังไงไม่รู้” เมื่อได้ยินลำเภาพูดเย้าเกตุแก้วแทบอยากจะม้วนตัวลงไปจากเรือน เธอเคยได้ยินมาอยู่บ้างเหมือนกันว่าหากสตรีคนใดออกเรือนมีสามีแล้วจะดูสวยมีน้ำมีนวลขึ้น เกตุแก้วไม่แน่ใจฤาลำเภาจะดูออก เกตุแก้วอ้อมแอ้มตอบ

        “เหมือนเดิมเจ้าค่ะมิได้มีอะไรเปลี่ยนแปลงดอก” พูดไปก็ก้มหน้าไปทำเป็นมองผ้านุ่งผ้าถุงไปตามเรื่อง ลำเภายิ้มแย้มไม่ถามต่อเพราะดูปฏิกิริยาก็รู้แล้วว่าอีกฝ่ายกำลังเอียงอายและสิ่งที่เธอคิดก็คงจะใช่แน่ๆ เพราะเมื่อคืนทั้งสองอยู่ในห้องเดียวกันทั้งคืน

        ทางด้านลำเภาเองนั้นก็แต่งตัวไปพร้อมๆกับเกตุแก้วเพราะขุนวิชยาได้นัดพบลำเภาที่งานวัดเช่นกัน คุณหลวงภัสดาอาสาพาสองสาวไปที่งานเมื่อถึงงานลำเภาจะแยกไปเที่ยวกับขุนวิชยากันสองคนซึ่งขุนวิชยาได้ขออนุญาตคุณหลวงภัสดาผู้เป็นพี่ชายของคนรักเอาไว้แล้วเมื่อเห็นว่าแต่งตัวกันเสร็จเรียบร้อยแล้วลำเภาจึงเอ่ยขึ้น

        “เสร็จแล้ว ไปกันเถอะจ้ะคนด้านนอกคงจะรอนานแล้วกระมัง” ลำเภาโบ้ยไปถึงผู้เป็นพี่ชายและก็ใช่อย่างที่โบ้ยจริงๆ ด้วย ด้านนอกชานเรือนคุณหลวงหนุ่มแต่งตัวเนี้ยบ สะอาดสะอ้านกว่าทุกวันเขาเดินไปเดินมารอสองสาวออกมาจากห้อง ในใจก็แอบคิดว่าทำไมถึงได้แต่งตัวกันนานนักนะขณะที่กำลังเดินงุ่นง่านอยู่นั้นเองเสียงของลำเภาก็ดังขึ้น

        “มาแล้วเจ้าค่ะคุณพี่...” เสียงเจื้อยแจ้วของลำเภาทำให้คุณหลวงหันไปมองทันที ลำเภาเดินออกมาก่อนในมือถือพัดอันน้อยๆหญิงสาวนุ่งโจงกระเบนสีเขียวแก่ ห่มสไบสีเหลืองอัดจีบทั้งผืนพร้อมเครื่องประดับทองแท้ทั้งตัวเพื่อบ่งบอกฐานะของเจ้าของว่ามีอันจะกินเพียงใด

        ลำเภาไว้ผมทรงกระทุ่มตามแบบยุคสมัยในเวลานั้นจึงไม่ได้ทำอะไรกับทรงผมมากนักเธอเดินนำออกมาจากห้อง แล้วหันมามองทางเกตุแก้วที่กำลังเดินตามมาติดๆค่ำคืนนี้เธอตั้งใจแต่งตัวให้พี่เกตุแก้วของเธอดูงามที่สุดและเมื่อเกตุแก้วเดินพ้นหลังคาเรือนออกมาคุณหลวงภัสดาถึงกับตะลึงยืนนิ่งไปราวกับตกอยู่ในภวังค์รวมไปถึงบ่าวคนอื่นๆ ที่อยู่บนเรือน ต่างอุทานพร้อมกัน ‘งามมาก’

        เกตุแก้วเดินตามลำเภาออกมาจากห้องด้วยความประหม่าเล็กน้อยหญิงสาวนุ่งโจงกระเบนสีเปลือกมังคุด ห่มสไบสีม่วงสด ซับด้วยสไบลูกไม้บางๆผมยาวสลวยส่วนหนึ่งถูกรวบไว้กลางศีรษะแล้วปล่อยชายผมกรุยกายผัดหน้าเล็กน้อยทำให้ดูผุดผ่องกว่าทุกวัน ริมผีปากอิ่มด้วยสีชมพูระเรื่อกำไลคู่งามที่ลำเภายกให้อย่างไม่เสียดาย

        เกตุแก้วนุ่งห่มแบบสตรีชาวกรุงเต็มยศดูเฉิดฉายงดงามกว่าสตรีผู้ดีทั่วไปเสียอีกคุณหลวงภัสดาอ้าปากค้างอึ้งไปกับความงดงามที่สมส่วนเข้ารูปเข้าร่างไปเสียหมดเกตุแก้วเดินเข้ามาหาสองพี่น้องด้วยความไม่มั่นใจเท่าไหร่นักเพราะสายตาคมกริบจ้องมาทางหล่อนอย่างมิวางตา ตั้งแต่พบหน้าก็ว่างามแล้วหากทว่าวันนี้นางแก้วงามตรึงใจเสียยิ่งกว่าวันไหน ลำเภาแอบหมั่นไส้ผู้เป็นพี่ชายกระแอมขึ้นเบาๆ แล้วเอ่ยถาม

        “ค่ำนี้ จะได้ไปงานไหมเจ้าคะคุณพี่?”คุณหลวงรู้สึกตัว ก่อนจะปรับสีหน้าแล้วรีบพูดทันที

        “ไปสิ ไปกันได้แล้วไป” ว่าแล้วก็เดินนำออกหน้าลงเรือนไปอย่างรวดเร็วบุญอิ่มกับลำเภายิ้มให้แก่กันอย่างรู้ความนัยก่อนที่ลำเภาจะเดินตามผู้เป็นพี่ชายออกไป เมื่อเจ้านายลงเรือนไปกันหมดแล้ว บ่าวไพร่ก็กระซิบกระซาบกับบุญอิ่มเบาๆ

        “แม่เกตุแก้วแต่งตัวขึ้นนะพี่บุญอิ่ม”บุญอิ่มมองตามหลังเกตุแก้ว

        “นั่นสิ” บุญอิ่มพูดสายตาชื่นชม

        “จะว่าไปแม่เกตุแก้วกำพืดก็หาเลวไม่เป็นถึงลูกสาวท่านขุนที่เมืองโคราชมาก่อนพอจับแต่งตัวแบบเจ้านายราศีเลยจับยังไงล่ะ” บุญอิ่มพูดขึ้นเท่าที่ได้รับรู้มาสักพักก็ตีเพี้ยะไปที่แขนชุ่มแต่ไม่แรง

        “นี่...แกอย่าว่าฉันปากพล่อยเลยนะนังชุ่ม ฉันว่าแม่เกตุแก้วงามกว่าคุณลำเภาเสียอีก”บ่าวชื่อชุ่มเอ่ยขึ้นบ้าง

        “เหมาะกันกับคุณหลวงอย่างกับกิ่งทองใบหยกแน่ะ”บรรดาบ่าวไพรยังคงกระซิบแก่กันตามหลังเจ้านายชายหญิงที่เดินลงไปทางรถลากวันนี้การเดินทางมิได้ไปทางเรือเหมือนเช่นเคย เพราะคุณหลวงเห็นว่าเป็นช่วงกลางคืนซึ่งที่เรือนของคุณหลวงก็มีรถลาก บ่งบอกได้ว่าเจ้าของเรือนมีฐานะเพียงใดดังนั้นคุณหลวงจึงได้สั่งให้บ่าวเอารถลากออกไปงานวัดในค่ำคืนนี้

        เมื่อมาถึงวัดทั้งสามคนก็พบขุนวิชายายืนรอท่าอยู่ที่จุดนัดพบแล้วขุนวิชยายกมือไหว้ทำความเคารพคุณหลวงภัสดาก่อนจะเข้ามายืนเคียงข้างลำเภาแต่สายตาแอบชำเลืองมองเกตุแก้วเนื่องจากหล่อนดูสวยผิดหูผิดตากว่าทุกวันคุณหลวงภัสดาเห็นสายตาขุนวิชยาก็ขยับเข้าไปยืนใกล้ชิดกับเกตุแก้ว เพื่อประกาศกรายๆว่าเป็นคนของตน ขุนวิชยายิ้มบางๆ เพราะเขาไม่ได้คิดอะไรกับเกตุแก้วเมื่อขุนวิชยากับลำเภาเดินออกมาไกลจากทั้งคู่แล้ว ชายหนุ่มจึงได้เอ่ยกับคนรัก

        “แม่เกตุแก้วนี่ พอจับแต่งตัวแล้วแลดูงามกว่าสาวๆ ในพระนครเสียอีกนะ ตอนแรกพี่ยังนึกว่าจำคนผิด” ขุนวิชยาเปรยขึ้นเสียงเรียบมิได้มีอะไรพิเศษไปมากกว่านั้น

        “อิฉันแต่งตัวให้พี่เกตุแก้วเองเจ้าค่ะตั้งใจแต่งให้งามที่สุด” ลำเภาตอบภูมิใจ

        “อยากให้คุณพี่เห็นเสียบ้างว่าคนที่อยู่ใกล้ตัวมีค่าเกินกว่าจะเป็นเพียงวัตถุสิ่งของน่ะเจ้าค่ะ”คนพูดบอกเล่าความในใจเกี่ยวกับเรื่องพี่ชายตนเล็กน้อยขุนวิชยาจับมือคนรักแน่นขึ้น เมื่อลำเภารู้สึกตัวว่าโดนจับมือเสียแน่น ก็เอียงอาย

        “สงสัยสายตาพี่จะไม่ได้เรื่องแล้วกระมัง”ท่านขุนพูดพร้อมจ้องตาลำเภา

        “เพราะคนที่งามที่สุดในคืนนี้หาใช่แม่เกตุแก้วไม่” ลำเภายิ้มก้มหน้างุดทันทีหล่อนรู้ความนัยที่ขุนวิชยาพูดออกมา

        “อิฉันพูดเรื่องของคุณพี่กับพี่เกตุแก้วอยู่ดีๆพี่ขุนกลับเฉไฉพูดเรื่องอื่นเสียนี่” ลำเภาท้วงเบาๆหากขุนวิชยาก็ยังพูดกระเซ้าไม่เลิก

        “น้องเขินรึแม่ลำเภา?” ลำเภาค้อนขวับเป็นการใหญ่ แต่ก็พยักหน้าอย่างยอมรับ

        “ก็พี่ขุนพูดจาเกี้ยวอิฉันต่อหน้านี่เจ้าคะ”ตอบกลับหน้าแดงขุนวิชยายิ้มอารมณ์ดีเขาชอบเวลาคนรักเขินอายเพราะอาการที่แสดงออกมาของหล่อนช่างดูเพลินตามิรู้เบื่อ

        “เฮ้อ...” ขุนวิชยาทำเป็นทอดถอนหายใจยาวลำเภาทำหน้าฉงน

        “เป็นอะไรไปรึเจ้าคะ?” เธอถามเพราะคิดว่าเขาหนักใจในสิ่งใด

        “พี่กลุ้มใจ” ขุนวิชยาแสร้งทำเสียงเศร้าเล็กน้อย ลำเภาสีหน้าร้อนรน

        “กลุ้มใจเรื่องใด บอกน้องได้รึไม่?”น้ำเสียงที่ถามแฝงไว้ด้วยความห่วงใยอย่างแท้จริงขุนวิชยาหน้าตากรุ้มกริ่ม อ้อมแอ้มตอบ

        “กลุ้มใจว่าเมื่อไหร่จะได้เข้าหอกับน้องเสียทีอย่างไรล่ะแม่ลำเภาพี่อยากจะเข้าหอกับน้องวันนี้พรุ่งนี้เสียให้รู้แล้วรู้รอดนัก” คนพูดยิ้มเจ้าเล่ห์ ส่วนคนฟังนี่อายม้วน หยิกไปที่แขนคนรักแต่ไม่หนักมือ

        “กะล่อนเสียจริง” ลำเภาต่อว่าแต่ไม่จริงจังขุนวิชยายิ้มให้ลำเภาอย่างรักใคร่ก่อนจะจับมือหญิงสาวแน่นแล้วเดินเที่ยวงานวัดจากนั้นก็ไปยังเวทีการแสดงหุ่นกระบอกทั้งสองต่างมีความสุขที่ได้อยู่ด้วยกัน

        ทางด้านคุณหลวงภัสดาก็พาเกตุแก้วไปทำบุญฟังเทศในงานวัดหลังจากนั้นก็พากันไปดูการละเล่นต่างๆตามที่เจ้าภาพงานได้จัดเป็นซุ้มเป็นมุมไว้ให้ผู้ที่มาวัดเข้าชมงานตามจุดต่างๆเกตุแก้วตื่นตาตื่นใจมาก เพราะไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อนแม้ที่บ้านของหล่อนจะเคยมีงานวัดแต่ก็ไม่ได้จัดยิ่งใหญ่แบบที่กำลังเห็นอยู่นี้เพราะที่นี่มีทั้งซุ้มการละเล่นประเภทต่างๆรวมไปถึงซุ้มขายของกินที่ละลานตาไปเสียหมด

        เกตุแก้วเดินเข้าซุ้มนู้นเดินออกซุ้มนี้เป็นว่าเล่น ทั้งยังพูดคุยสอบถามเป็นที่สนุกสนานกับคุณหลวงราวกับเด็กๆที่กำลังเพลิดเพลินสิ่งแปลกใหม่ ส่วนคุณหลวงภัสดาก็เดินตามต้อยๆ เป็นเงาตามตัวคุณหลวงไม่ปล่อยให้เกตุแก้วออกห่างกายเขาสังเกตเห็นว่าสายตาหญิงชายที่มองมาทางเกตุแก้วดูจะชื่นชมในความงามของหล่อนไม่น้อยยังความภาคภูมิใจมาสู่คุณหลวงที่มีเมียงามดังนั้นความหวงแหนในตัวเกตุแก้วจึงมีมากขึ้นเป็นทวีคูณยิ่งเมื่อมีกลุ่มชายหนุ่มพากันให้ความสนใจและมองเกตุแก้วมากเท่าไหร่คุณหลวงก็ยิ่งแสดงความเป็นเจ้าของมากขึ้นเท่านั้น

        คุณหลวงเดินเข้ามาจับมือหญิงสาวแล้วเดินไปด้วยกันเพื่อสำแดงความเป็นเจ้าของให้ทุกผู้คนได้รับรู้ขณะเดียวกันก็มีสายตาอีกหลายคู่ที่มองอย่างชื่นชมในความเหมาะสมกันราวกับกิ่งทองใบหยกของหนุ่มสาวทั้งสองคุณหลวงมีความสุขในหัวใจไม่น้อยเกตุแก้วมองดูนั่นดูนี่จนมาสะดุดตาที่ขนมน้ำตาลปั้นเป็นรูปร่างต่างๆเสียบไม้เอาไว้ เธอหยิบเอาตุ๊กตาผู้หญิงขึ้นมาอันหนึ่งกำลังจะควักเบี้ยอัฐจ่ายแม่ค้าไปคุณหลวงก็ชิงจ่ายให้เสียก่อน ทั้งยังหยิบตุ๊กตาผู้ชายขึ้นมาอีกตัว

        “ฉันซื้อให้” เขาพูดสั้นๆ