คุณพ่อยอดซุปเปอร์สตาร์ (นิยายแปล) **จบแล้ว**

ตอนที่ 49:บ้าไปแล้ว !

เมื่อสิทธิ์ในการเลือกถูกยกให้กับหลิวจือเซียผู้ชมทุกคนต่างก็แสดงสีหน้าคาดหวังออกมา

คำถามที่เกิดขึ้นในหัวของทุกคนตอนนี้ก็คือ เขาจะเลือกใคร ?

และคนที่กังวลที่สุดก็คือเมนเทอร์ทั้งสี่คนแทน

        “เขายังเด็กแต่กลับมีพรสวรรค์สูงแบบนี้แน่นอนว่าเขาต้องเป็นศิลปินชั้นนำของประเทศจีนได้แน่เขามีโอกาสที่จะขึ้นไปเป็นแชมป์ได้”

“ใครบ้างไม่อยากได้เขามาเข้าร่วมทีมด้วย ? ”

“ซือเจีย คุณจะเลือกใคร ! ” หลิวเยว่พูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงกังวล

“ผมขอเลือก...”

        อันที่จริงแล้วไม่ว่าหลิวจือเซียจะเข้าทีมใครเขาก็ไม่ได้สนใจเขาคุยกับหลางเวิ่นซิงมาก่อนแล้ว ไม่ว่าจะเป็นอู๋อิงและเฉินอี้เจี๋ยที่หันกลับมาเขาก็จะเลือกคนนั้น

        มันขึ้นอยู่กับว่าเขาจะเลือกอยู่กับผู้ชายรึผู้หญิง

        “คุณยี่เจีย ! ”

        ตอนที่หลิวจือเซียตัดสินใจเลือกก็มีเสียงดนตรีดังขึ้นผู้ชมต่างก็พากันปรบมือให้กับหลิวจือเซียและเฉินอี้เจี๋ย

        “หืม ? เป็นฉันงั้นหรือ เป็นฉันจริง ๆ หรือ ? ”

        เมื่อได้ยินคำพูดของหลิวจือเซียเฉินอี้เจี๋ยก็นิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง หลังจากได้สติ เธอถึงกับอยากลองหยิกตัวเองดู

“เป็นเธอนั่นแหละ ยังไม่รีบออกไปอีก ไม่งั้นฉันจะแย่งเขาไปนะ”ยู่เฉิงหมิงพูดขึ้นด้วยสีหน้าอิจฉา

“เฮ้อ เสียคนดี ๆ ไปแล้ว ! ” อู๋อิงดูเศร้าใจเล็กน้อย เขาเอามือกุมหน้าและบ่นออกมา

“น่าเสียดายจริง ๆ ! ” หลิวเยว่ถอดแว่นออกพร้อมกับส่ายศีรษะเบาๆ

        “ฮ่าฮ่า ยอดเยี่ยม ! ”เฉินอี้เจี๋ยลุกขึ้นยืนก่อนจะเดินไปที่เวทีพร้อมกับกอดหลิวจือเซียเอาไว้ “ดีใจจริงๆ ที่นายเลือกฉัน ฉันจะพานายไปที่สนามกีฬาแห่งชาติกรุงปักกิ่งให้ได้ ! ”

        แชมป์ในซีซั่นที่แล้วก็ได้ไปเล่นที่สนามกีฬาแห่งชาติกรุงปักกิ่งนี่เท่ากับการบอกว่าจะเธอพาหลิวจือเซียเป็นแชมป์ให้ได้

“ฮ่าฮ่า ยี่เจียนี่น่ารักจริง ๆ ! ”

“เมื่อไอดอลของฉันเลือกเขางั้นจากนี้ไปฉันจะเป็นแฟนคลับหลิวจือเซียด้วย ! ”

“สุดท้ายทีมของยี่เจียก็ได้นักร้องที่มีแววที่จะเป็นแชมป์ ! ”

ผู้ชมต่างก็พากันดีใจแทนเฉินอี้เจี๋ย

..................................

        เมื่อหลิวจือเซียผ่านเข้ารอบได้สำเร็จเขาก็กลับไปที่ห้องพักส่วนตัวหลังจากเข้าไปในห้องก็พบกับหลางเวิ่นซิงที่ชมออกมาไม่หยุดปาก

        จากนั้นหลิวจือเซียและหลางเวิ่นซิงก็ไปที่ลานจอดรถก่อนที่รถจะมุ่งหน้ากลับไปยังบริษัท

        ตอนนี้เป็นเวลา 3 ทุ่มแล้ว ใช้เวลา 30นาทีกว่าจะขับจากสถานีกลับไปที่บริษัท

        เวลานอนของเยว่เยว่คือ 4 ทุ่มหลิวจือเซียจะไปรับเยว่เยว่แล้วค่อยกลับบ้าน ตอนนั้นคงได้เวลานอนของเยว่เยว่พอดี

“คุณพ่อ พ่อนี่เก่งจริง ๆ เยว่เยว่ดีใจมากเลย ! ”

เมื่อกลับมาถึงบ้าน เยว่เยว่ที่นั่งอยู่ข้าง ๆหลิวจือเซียก็เต้นไปมาด้วยความตื่นเต้น เธอยิ้มออกมาไม่หุบ

“หนูดีใจอะไรหรือ ? ” หลิวจือเซียถามขึ้นมาด้วยรอยยิ้ม

        “หือ... เยว่เยว่ไม่รู้ หนูแค่รู้สึกมีความสุข”เยว่เยว่ส่ายหน้า “พี่เจี๋ยเองก็ชมหนู หนูจะได้ร้องเพลงกับพ่อและ...”

“กริ๊ง ! ”

        ตอนนั้นเสียงแจ้งเตือนการโทรเข้าที่ข้อมือของเจ้าตัวน้อยก็ดังขึ้น

        เจ้าตัวน้อยก้มหน้าลงไปดูก่อนจะร้องออกมาด้วยความดีใจ “คุณพ่อแม่ แม่โทรมา ! หนูไม่ได้คุยกับแม่มาตั้งหลายวันแล้ว”

        เพราะละครของหลี่เมิ้งอีมีหลายฉากที่ต้องถ่ายทำที่ภูเขา

        บนภูเขานั้นนอกจากวิทยุแล้วเครื่องมือสื่อสารทั้งหมดก็ไม่มีสัญญาณ เป็นธรรมดาที่มือถือของหลี่เมิ้งอีจะใช้ไม่ได้

        เป็นเวลา 8 วันแล้วที่เยว่เย่วไม่ได้คุยกับหลี่เมิ้งอี

        หลิวจือเซียลูบหัวเยว่เยว่และพูดขึ้น “ยังไม่รีบรับอีกถ้าแม่วางสาย ลูกจะไม่ได้ยินเสียงของแม่เอานะ”

“อืม ! ” เยว่เยว่พยักหน้าด้วยความตื่นเต้นและรีบกดรับสาย“สวัสดีค่ะ คุณแม่หรือเปล่า ? ”

“เยว่เยว่ ลูกคิดถึงแม่ไหม ? ”เสียงของหลี่เมิ้งอีดังออกมาจากนาฬิกาข้อมือ

        “คุณแม่ เยว่เยว่น่ะคิดถึงแม่มาก ๆ ๆ ที่สุดเลย”เยว่เยว่ยิ้มออกมา ใบหน้าของเธอทั้งใสซื่อและไร้เดียงสา

ที่ปลายสายอีกด้านเสียงของหลี่เมิ้งอีเหมือนจะสะดุดไป“แม่เองก็...”

หลิวจือเซียไม่คิดจะรบกวนการคุยกันของแม่ลูกเขาจึงกลับไปที่ห้องของตัวเองพร้อมกับเปิดคอม

เขาล็อคอินเข้าไปในเวยป๋อของตัวเองและทันทีที่เขาออนไลน์ก็มีแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้น

        “หืม ? ” หลิวจือเซียอึ้งไปเขาเช็คที่หน้าหลักของเวยป๋อและพบว่าในส่วนจำนวนแฟนคลับนั้นมีเครื่องหมาย ‘+’ อยู่ในส่วนข้อความเองก็มีเช่นกัน

        ปกติแล้วถ้ามีแฟนคลับเพิ่มเข้ามาไม่กี่คนมันจะแสดงตัวเลขออกมาข้อความก็เช่นกัน แต่ครั้งนี้มันกลับเป็นเครื่องหมาย ‘+’

        เขาเลือกคลิกไปในส่วนผู้ติดตาม

ไม่นานหลังจากที่มันโหลดเสร็จ

“นี่...”เมื่อหันกลับไปมองที่ตัวเลขเขาก็พบว่าผู้ติดตามของเขาเพิ่มขึ้นเป็น 4.69 ล้านคน !

        เมื่อเช้านี้ตอนที่เขาเปิดเวยป๋อขึ้นมาดูต้องบอกว่าการแสดงของสาขานั้นทำให้ผู้ติดตามของหลิวจือเซียเพิ่มขึ้นมากแต่ตอนเช้ามันก็แค่ 370,000 คนเท่านั้น

แค่ 10 ชม. ผู้ติดตามของเขากลับเพิ่มขึ้นมาถึง 4 ล้านคน

แม้แต่พวกดาราระดับ 3ก็ยังไม่มีผู้ติดตามเยอะขนาดนี้ไม่ใช่หรือไง ?

อีกทั้งเว็บเวยป๋อจะทำการคัดกรองแฟนคลับโดนอัตโนมัติ

บล็อกเกอร์ระดับทอง นั้นจะถูกแบ่งเป็นกลุ่มตามจำนวนผู้ติดตาม

        เมื่อหลิวจือเซียตรวจสอบข้อมูลดูก็พบว่าอันดับหนึ่งนั้นคืออู๋อิงตามมาด้วยหลิวเยว่ เฉินอี้เจี๋ย ยู่เฉิงเหมิง และดาราคนอื่น ๆ

        “พวกดารามาตามฉันตั้งแต่เมื่อไหร่ ? ” หลิวจือเซียยิ้มออกมาจากนั้นเขาก็เริ่มติดตามดาราเหล่านั้นทีละคน ๆ

        หลังจากนั้นเขาก็กดเข้าไปในกล่องข้อความ

        ทั้งหมดมาจากคำค้นหา ‘พนัน’ ของเวยป๋อรวมถึงแฮชแท็กซ์อย่าง#หลิวจือเซีย #คุณพ่อจะไปไหน #ฮัวเซียนิววอยซ์ และ #บนเส้นทางธรรมดา

.....................................

        เรื่องทั้งหมดที่เกี่ยวกับเขามันเยอะจริง ๆ

        นอกจากเรื่องการพนันที่อยู่หน้าแรกของเวยป๋อแล้ว ตอนนี้ 10อันดับแรกของการค้นหาก็เป็นของหลิวจือเซียไปถึง 6 อัน ส่วนคำที่ไม่ติด 10อันดับแรก ก็ไม่รู้เลยว่ามีกี่อันที่เกี่ยวข้องกับเขา

        #ฮัวเซียนิววอยซ์ กับ #บนเส้นทางธรรมดาคงไม่เกินวันพรุ่งนี้ก่อนจะเป็นหัวข้อฮิตของเว่ยป๋อ

        “กริ๊ง ! ” จู่ ๆ ก็มีเสียงโทรศัพท์ดังขี้นมา

        หลิวจือเซียมองไปที่จอมือถือก่อนจะยิ้มออกมา “ว่าไง ! ”

        “พี่สาม บ้าไปแล้ว บ้าไปแล้ว ! ”ทันทีที่รับสายก็มีเสียงดูร้อนรนดังขึ้นมาจากปลายสาย

        หลิวจือเซียสีหน้าหม่นลง เขาอดไม่ได้ที่จะด่าออกมา “เจ้าอ้วนนายบ้าหรือไง นายเป็นคนโทรมาแต่กลับมาด่าฉันเนี่ยนะ ? ”

        “เจ้าอ้วน นายจะพูดไหม ? ”

        “ถ้าไม่พูดก็เอาโทรศัพท์มา ฉันจะพูดเอง ! ”เสียงของซ่งจิงจ้านและไป่เหลียนเฉิงดังออกมาจากปลายสายดูเหมือนว่าทั้งสามคนกำลังแย่งโทรศัพท์กันอยู่

        “น้องสามยินดีด้วยที่ผ่านรอบบลายด์ออดิชั่นของฮัวเซียนิววอยซ์ไปได้”หลังจากนั้นสักพักก็เป็นซ่งจิงจ้านที่แย่งโทรศัพท์จากซู่ปางจือไปได้

        “ขอบคุณพี่ใหญ่” หลิวจือเซียพูดขึ้นมาด้วยรอยยิ้ม“แล้วเจ้าอ้วนเป็นอะไรไป ? ตะกี้เขาจะพูดอะไร ? ”

        “เออ ใช่สิ” ซ่งจิงจ้านหันกลับไปมอง“นายลองไปดูที่เพนกวินมิวสิคดู ยอดดาวน์โหลดเพลง ‘ได้เจอเธอพอดี’น่ะบ้าคลั่งเอามาก ๆ ” ซ่งจิงจ้านพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นนิด ๆ“ฉันว่านายต้องรีบอัพโหลดเพลง ‘คุณพ่อ จะไปไหน’ กับ ‘บนเส้นทางธรรมดา’อาศัยกระแสจากการที่นายผ่านรอบบลายด์ออดิชั่นไปได้ ! ”

        “ไม่เกินไปหน่อยหรือไง ? ” เมื่อได้ยินคำพูดของซ่งจิงจ้านหลิวจือเซียก็ส่ายหน้าก่อนจะกดเข้าไปในแอปเพนกวินมิวสิคและเมื่อกดเข้าไปแล้วเขาถึงกับตกตะลึงนิ่งค้างไป

        เหตุผลเพราะที่หน้าจอหลักของเว็บไซต์เพนกวินมิวสิคเพลงป็อปอันดับ 1, เพลงฮิตอันดับ 1, เพลงใหม่อันดับ 1 ทั้งสามชาร์จนี้กลับเป็นเพลง‘ได้เจอเธอพอดี’

        อันดับหนึ่งทั้ง 3 ชาร์จนี่มันบ้าไปแล้ว !

        “นายว่ามันน่าตกใจมั้ยล่ะ ? ” เสียงของซ่งจิงจ้านสั่นนิด ๆ“ยอดดาวน์โหลดสูงถึง 9.3 ล้าน 9.3 ล้านครั้ง น้องสาม ! ”

        ซ่งจิงจ้านไม่มีเหตุผลที่จะไม่ตื่นเต้น ตามส่วนแบ่งของเพนกวินมิวสิคกับนักร้องแล้วส่วนแบ่งเพลงของหลิวจือเซียจากเพนกวินมิวสิคนั้นจะได้เงินมากกว่า 4.6ล้านหยวนก่อนหักภาษี !

        นี่คือเงินก้อนโตคนธรรมดาทั่วไปมีใครบ้างที่จะเคยเห็นเงินมากขนาดนี้ ?

        “ก็น่าแปลกใจอยู่ ! ” หลังจากที่แปลกใจได้ไม่นานหลิวจือเซียก็เรียกสติกลับมาได้เพราะไม่ใช่ว่าเขาจะไม่เคยเห็นฉากแบบนี้มาก่อนในชีวิตก่อนหน้านี้

        สิ่งที่ทำให้เขาแปลกใจไม่ใช่ยอดดาวน์โหลดที่สูงแต่เป็นเพลงที่ขึ้นไปอันดับ1 ทั้งสามชาร์จได้ในเวลาอันสั้น

        นี่ไม่ใช่สิ่งที่จะดังไปตามกระแสได้ นี่คือความสำเร็จที่แท้จริงๆ !

        “น้องสาม ฉันอยากขอบคุณนายจริง ๆ ! ”

        ตอนนั้นเสียงของไป่เหลียนเฉิงก็ดังขึ้นมา“นายรู้ไหมว่าคุณหลี่อ้ายกังให้ฉันทำอะไร ? เขาเซ็นสัญญากับฉันในค่ายเพลงของเขา !ถ้าไม่เพราะเพลงที่นายให้ฉันมา ฉันคงไม่ได้โอกาสนี้”

        “จริงหรือ ? ” หลิวจือเซียตาเป็นประกายขึ้นมา “พี่ไป่ ยินดีด้วย! พี่คงต้องเลี้ยงข้าวพวกเราแล้วล่ะ ! ”

        “แน่นอน ฉันเลี้ยงพวกนายแน่ ! ” ไป่เหลียนเฉิงหัวเราะออกมา“แต่น้องสาม นายควรจะฟังพี่ใหญ่นายรีบอัพโหลดเพลงสองเพลงนั้นขึ้นเพนกวินมิวสิคเถอะ เพลงที่นายช่วยเขียนให้ฉัน‘กุ้ยเฟยเมามาย’ ฉันอัพมันขึ้นไปแล้วตอนสิ้นเดือนถ้าฉันได้ส่วนแบ่งแล้วจะโทรหานาย”

        เพราะ ‘กุ้ยเฟยเมามาย’นั้นเขียนขึ้นโดยหลิวจือเซียทั้งทำนองและเนื้อเพลง ลิขสิทธิ์จึงเป็นของหลิวจือเซียส่วนแบ่งจากเพนกวินมิวสิคก็ควรเป็นของหลิวจือเซีย

        การเอาเงินของพี่น้องไปนั้นไม่ใช่สิ่งที่ไป่เหลียนเฉิงจะทำได้ !

        “พี่ไป่ เงินนั่นไม่จำเป็นกับฉันหรอก ! ฉันแค่คนแต่งเพลงพี่เป็นนักร้อง ถ้าไม่มีเสียงของพี่ เพลงนี้ก็ไม่สมบูรณ์แบบขึ้นมาได้หรอก”

        “ไม่ได้ ! ” ไป่เหลียนเฉิงพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงจริงจัง“เราเป็นพี่น้องกัน ของส่วนรวมกับของส่วนตัวก็ต้องแยกกันให้ชัดเจน !ฉันยืนยันลิขสิทธิ์กับสมาคมลิขสิทธิ์ไปแล้วคุณอ้ายกังช่วยฉันทำสัญญาสำหรับการร้องเพลงนี้มาแล้วฉันจะส่งไปให้นายแล้วให้นายเซ็นทีหลัง”