อัญญายอมมาเดินเล่นตามคำชวนของเขาจนกระทั่งทั้งคู่เดินมาถึงที่จุดหนึ่งบริเวณริมชายหาดและหยุดเดินทั้งคู่มองออกไปที่ท้องทะเล บรรยากาศของลมทะเลที่พัดััผิวกายในยามเช้า
ไร้การพูดคุยอยู่ชั่วครู่หนึ่งหัวใจของเธอนั้นเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกออก และเขาเองก็ไม่ต่างอะไรจากเธอ
ระยะเวลาที่ทั้งสองเลิกรากันไปมันก็ผ่านมานานพอสมควรนานพอที่จะทำให้ลืมและเริ่มต้นใหม่ได้ แต่....
“เคยมีบ้างมั้ยที่คิดถึงกัน” เธอถามเขาขึ้นมาท่ามกลางความเงียบที่มีเพียงเสียงของลม
“ไม่เคย”
หัวใจของเธอนั้นแทบหยุดเต้นเมื่อได้ยินประโยคนั้นออกมาจากปากของเขาก่อนที่ไม่นานเขาจะพูดกับเธอต่อไปอีกว่า...
“ไม่เคยมีวันไหนที่ไม่คิดถึง” เขาหันหน้ามาที่เธอและพูดออกมาแววตาที่อบอุ่นของเขาที่เธอคุ้นเคยนั้นกำลังมองมาที่เธอ
และเธอก็ไม่สามารถห้ามความรู้สึกของตัวเองได้น้ำตาของเธอไหลพรากออกมาเมื่อได้ฟังประโยคนั้นของเขาที่บอกกับเธอมันเป็การร้องไห้ที่เธอพยายามจะยิ้มออกมาด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูก
“เจ”เธอเรียกชื่อของเขาออกมาก่อนจะเงียบ เพื่อพยายามหยุดร้องไห้และพูดกับเขาต่อ
“เจรู้มั้ยวันนี้เจดูโตขึ้นมาก มากจริงๆ”
“รู้สิเพราะเจพยายามที่จะเติบโตมาตลอด”
“อื้มดีแล้ว เราเองก็ยินดีด้วย”
“ความจริงเจควรจะพยายามั้แ่ในวันที่เรายังอยู่ด้วยกัน” เขาพูดด้วยเสียงที่เศร้า
“ทุกครั้งไม่ว่าเจจะกำลังมีความสุขกับเื่อะไรก็ตาม เราคิดตลอดนะทำไมถึงไม่มีอัญอยู่ข้างๆ”
“ทำไมวันนั้นเจถึงปล่อยให้อัญต้องพยายามอยู่ฝ่ายเดียว”
“ช่างมันเถอะ” เธอบอกกับเขา ก่อนจะพูดต่อ
“อย่างน้อยไม่ว่าใครจะอยู่ข้างๆในวันที่มีความสุขเราก็ต้องยินดีกับมัน”
“อัญรู้มั้ยครั้งแรกที่เจเห็นอัญเดินเข้ามา โคตรอยากวิ่งเข้าไปกอดเลย”
“เราว่าเราควรให้เกียรติคนปัจจุบันจะดีกว่า อย่าสร้างแผลให้ฝังลึกไปกว่านี้เลย”
พูดจบประโยคเธอก็รีบเดินออกจากเขามาทันทีอย่างไม่รีรอให้เขารั้งไว้
เธอไม่อยากรู้สึกผิดต่อใครทั้งนั้นแม้ในใจของเธอจะร้องะโว่า เธอก็รู้สึกไม่ต่างจากเขาแต่เธอทำได้เพียงข่มใจห้ามความรู้สึกและพาตัวเองเดินหนีออกมา
1K
