เกิดใหม่ยุค 70 เป็นสาวน้อยดวงดี ชาตินี้จะเป็นเศรษฐีนีพร้อมสามีคลั่งรัก

        เซียวหยวนหมิงจัดเตรียมข้าวของให้มากมายทั้งปลาเค็มและเนื้อรมควันตากแห้ง ผักดองที่เขาทำเอง ไข่เค็มและเสื้อผ้าชุดใหม่ของหยวนหยวน

        เรียกได้ว่าตอนที่เซียวหยวนซินกับหลิวเฉิงเหว่ยเดินทางกลับบ้านพวกเขาถือของพะรุงพะรังเต็มสองมือ สร้างความอิจฉาริษยาให้กับชาวบ้านจำนวนมากโดยเฉพาะพี่สะใภ้ใหญ่หลิวที่ตาร้อนผ่าวไปด้วยความริษยาถึงขนาดพยายามประจบประแจงเซียวหยวนซินหวังจะขุดคุ้ยของดีจากเธอไป แต่ก็คว้าน้ำเหลวทุกครั้งหลังจากนั้นก็ได้แต่ลับหลังนินทาว่าร้ายเซียวหยวนซินไม่หยุดหย่อน

        เนื้อหาที่ถูกพูดถึงก็หนีไม่พ้นเรื่องที่เซียวหยวนซินได้ดิบได้ดีแล้วก็ไม่เคยคิดจะกลับมาดูแลบ้าน กินดีอยู่ดีที่กองผลิตฉางซิงแต่ไม่เคยคิดถึงพ่อสามีและแม่สามีที่บ้าน เป็นคนขี้เหนียวตระหนี่ถี่ถ้วนเหลือเกิน

        ด้วยเหตุนี้ทุกครั้งที่เซียวหยวนซินกลับมาเธอก็จะได้รับสายตาแปลกๆ ที่มองมาเสมอ

        คุณย่าหลิวก็อยากได้อาหารการกินหรือเงินทองหรือไม่ก็เสื้อผ้าใหม่ๆ จากเซียวหยวนซินแต่เซียวหยวนซินก็เก็บงำเอาไว้อย่างดีแทบไม่มีโอกาสที่จะได้มากนัก

        แต่ธรรมเนียมที่ควรให้เซียวหยวนซินก็ไม่เคยขาดตกบกพร่อง แต่ถ้าคิดจะเอาอย่างอื่นจากเธอ ก็อย่าหวังเลย

        คุณย่าหลิวก็ไม่ได้ดีกับเซียวหยวนซินไม่ได้ดีกับหยวนหยวน แล้วเซียวหยวนซินจะเอาของของตัวเองไปดูแลคุณย่าหลิวคุณปู่หลิวทำไมกัน? สุดท้ายพวกเขาก็เอาของดีๆไปให้บ้านพี่ใหญ่กับพี่สาม แล้วก็จะกลับมาว่าเธอไม่ดี หาว่าเธอไม่กตัญญูเซียวหยวนซินก็ไม่ใช่พวกชอบโดนทรมาน ทำไมต้องทำให้ตัวเองลำบากขนาดนี้ด้วย?

        ไม่ผิดจากที่คิดไว้เซียวหยวนซินเพิ่งกลับถึงบ้าน พี่สะใภ้ก็เริ่มสาดโคลนใส่ในทันทีเพราะรู้ดีว่าไม่อาจหวังผลประโยชน์อันใดจากเซียวหยวนซินได้บัดนี้จึงเลิกล้มแม้แต่การประจบประแจงจอมปลอมทันทีที่เห็นหน้าเซียวหยวนซินก็เริ่มกล่าววาจาประชดประชัน

        เซียวหยวนซินก็ไม่ได้โกรธเพียงยิ้มแล้วตอบกลับว่า “ในบ้านนี้เห็นจะมีก็แต่พี่สะใภ้ใหญ่นี่แหละค่ะที่กตัญญูที่สุดพี่ต้องให้ข้าวปลาอาหารและเสื้อผ้าแก่คุณแม่เยอะเลยใช่ไหมคะไม่แปลกใจเลยว่าทำไมคุณแม่ถึงได้รักบ้านพี่สะใภ้ใหญ่ที่สุดในบรรดาลูกสะใภ้ทั้งหมดปีนี้พี่สะใภ้ใหญ่เตรียมอั่งเปาให้คุณแม่เท่าไรคะ? ได้ให้ตามธรรมเนียมแล้วหรือยัง?”

        พอได้ยินคำพูดของเซียวหยวนซินพี่สะใภ้ใหญ่หลิวก็แทบจะกระอักเลือดตาย!

        เซียวหยวนซินต้องจงใจทำแบบนี้แน่ๆ!

        ทั้งที่รู้ว่าตนเองขัดสนแต่ก็ยังจงใจกล่าววาจาเหล่านี้เพื่อปิดทางตนเอง ช่างน่ารังเกียจจริงๆ!

        “น้องสะใภ้สี่ล้อเล่นแล้ว ฉันก็แค่ชาวนาหาเช้ากินค่ำได้แต้มคะแนนงานเล็กน้อยแค่กันตายไปวันๆ ไม่เหมือนเธอที่มีฝีมือมีเงินเดือนเดือนละสิบสี่หยวน ตอนนี้เธอเงินเดือนสูงขนาดนี้คงเก็บเงินได้เยอะแล้วสินะ ปีหนึ่งมีสิบสองเดือน เดือนละสิบสี่หยวนรวมแล้วปีหนึ่งก็ได้ร้อยหกสิบแปดหยวนเชียวนะ! เธอเตรียมเงินให้คุณแม่เท่าล่ะ?”พี่สะใภ้ใหญ่หลิวเปลี่ยนหัวข้อสนทนา

        หนึ่งร้อยหกสิบแปดหยวนยังเป็นจำนวนเงินที่เธอใช้เวลาคำนวณอยู่นานมาก

        มันทำให้เธอริษยาจนแทบตาย

        ดังนั้นเมื่อเห็นเซียวหยวนซินกลับมาโดยเฉพาะเสื้อคลุมของเธอดูเหมือนใหม่ครึ่งเก่าครึ่งหลังจากได้รับการดัดแปลงแล้วก็ดูเหมือนใหม่ สวยงามมาก

        และเซียวหยวนซินก็ไม่ได้ลงนาทำงานมาปีครึ่งแล้วเมื่อก่อนเธอก็คล้ำเสียและหน้าตาอัปลักษณ์เหมือนกับตัวเอง แต่ตอนนี้ล่ะ?ผิวของเซียวหยวนซินกลับมาขาวเนียนเหมือนเด็กสาวในเมือง!

        แม้แต่รูปลักษณ์และกิริยาท่าทางก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง!

        และหลิวหยวนหยวนก็แค่เด็กผู้หญิงคนหนึ่งเท่านั้น เมื่อก่อนชื่อว่าหลิวจาวตี้ แต่ก็ยังเปลี่ยนชื่อตอนนั้นตัวผอมเล็ก ผิวคล้ำมอมแมม ตอนนี้กลับได้รับการเลี้ยงดูจนผิวขาวเนียนอวบอิ่มมีเนื้อมีหนัง ดูน่ารักน่าเอ็นดู และฉลาดเฉลียวอีกด้วย

        แล้วมองดูลูกสาวสองคนของตัวเองสิทั้งดำทั้งอัปลักษณ์

        ทั้งๆที่เป็นเด็กผู้หญิงที่ไม่มีค่าเหมือนกันแต่ทำไมหลิวหยวนหยวนถึงได้มีชีวิตที่ดีขนาดนี้!

        ดังนั้นเธอจึงอยากให้เซียวหยวนซินก็มีชีวิตที่ไม่ดีเหมือนกัน!

        คุณย่าหลิวพอได้ยินเรื่องเงินก็ตาลุกวาวทันทียื่นคอไปมอง

        เซียวหยวนซินก็ไม่เกรงใจโต้กลับไปทันทีว่า “ฉันจะหาเงินได้เท่าไรมันก็เป็นเรื่องของฉัน! และนี่ก็เป็นเงินที่ฉันหามาด้วยน้ำพักน้ำแรงของตัวเอง!พี่สะใภ้ใหญ่คะ ตลอดทั้งปีพี่ก็ได้แต้มคะแนนงานไม่น้อยเลยทำไมพี่ไม่เอาเงินออกมาดูแลคุณแม่ด้วยล่ะ? คุณแม่ไม่ใช่แค่คุณแม่ของฉันคนเดียวเสียหน่อยเป็นลูกสะใภ้ของบ้านนี้เหมือนกัน ถ้าจะดูแล ก็ดูแลให้เหมือนๆ กันสิคะแบบนี้ถึงจะยุติธรรม”

        ทันทีนั้นพี่สะใภ้ใหญ่หลิวก็กระตุกยิ้มอย่างขมขื่น ก่อนจะถอยฉากไป

        คุณย่าหลิวจ้องมองพี่สะใภ้ใหญ่อย่างโมโหชี้หน้าด่าว่า “แกมันคนขี้เหนียว!ตลอดทั้งปีก็กินของฉัน ใช้ของฉัน ตอนนี้แม้แต่จะดูแลฉันก็ไม่ยอมในอนาคตจะหวังพึ่งอะไรจากแกได้อีก! ไม่มีฝีมืออะไรเลย วันๆ ก็เอาแต่สร้างปัญหา!”

        พี่สะใภ้ใหญ่หลิวก็รู้สึกเสียใจจนไม่พูดอะไรออกมา

        เซียวหยวนซินรู้ว่านี่เป็นแค่คำพูดที่แม่สามีแกล้งพูดเท่านั้นพอลับหลังเธอไป พี่สะใภ้ใหญ่ก็จะตามง้อ แล้วทั้งสองก็จะกลับมาดีกันเหมือนเดิมเป็นพวกเดียวกันเหมือนเดิม

        คุณย่าหลิวก็หันมามองเซียวหยวนซินแล้วพูดว่า “หยวนซินเอ๋ย นานๆทีเธอจะกลับมาช่วงปีใหม่ รีบเข้าบ้านเถอะ ในหม้อมีมันเทศนึ่งอยู่เดี๋ยวแม่ไปเอาให้สักสองสามหัวไหม?”

        เซียวหยวนซินกล่าวว่า“ไม่ต้องหรอกค่ะ ฉันกับเฉิงเหว่ยกินมาแล้วตอนที่มา” พูดไปพลางเธอก็รับถุงที่หลิวเฉิงเหว่ยถือมา เปิดออกและหยิบเสื้อคลุมใหม่สองตัวออกมา ตัวหนึ่งยื่นให้คุณย่าหลิวแล้วกล่าวว่า “ตัวนี้ให้คุณแม่ ส่วนอีกตัวฉันทำให้คุณพ่อค่ะ ฉันตัดเย็บเองกับมือยัดสำลีข้างในไปเยอะมาก ใช้เงินไปเยอะเลยนะคะ”

        เมื่อถือเสื้อคลุมสำลีตัวใหม่คุณย่าหลิวก็ดีใจมาก ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม นี่ทำให้พี่สะใภ้ใหญ่อิจฉาไม่หยุด

        ปีนี้เซียวหยวนซินยังทำเสื้อคลุมสำลีใหม่ให้ผู้สูงอายุสองคนด้วยใช้เงินไปไม่น้อยเลย!

        “แม่ครับ ผ้าพวกนี้หยวนซินไปซื้อเองที่ร้านผ้าในตัวเมืองเลยนะครับ” หลิวเฉิงเหว่ยก็รีบกล่าว “เพื่อทำเสื้อผ้าสองชุดนี้หยวนซินถึงกับอดหลับอดนอนจนตาแดงก่ำเลย”

        คุณย่าหลิวกล่าวด้วยความดีใจว่า“หยวนซินช่างมีน้ำใจจริงๆ”

        เซียวหยวนซินกล่าวว่า“คุณแม่คะ แม่เป็นแม่ของเฉิงเหว่ยหนูย่อมจะดูแลคุณแม่เป็นอย่างดีอยู่แล้ว แต่มีข้อแม้ว่าคุณแม่จะต้องปฏิบัติต่อหนูและหยวนหยวนอย่างเท่าเทียมกันด้วยนะคะ”

        คุณย่าหลิวก็ยิ้มแล้วพยักหน้า“แน่นอนสิ แม่จะปฏิบัติต่อพวกเธออย่างเท่าเทียมกันแน่นอนแม่รักทุกคนเหมือนลูกในไส้ จะไม่ทำอะไรที่ไม่ยุติธรรมหรอก”

        “ถ้าอย่างนั้นที่ดินตรงหัวหมู่บ้าน คุณแม่ยกให้ฉันกับเฉิงเหว่ยได้ไหมคะฉันกับเฉิงเหว่ยอยากจะสร้างบ้านตรงนั้นค่ะ” เซียวหยวนซินรีบพูดขึ้นมา

        คุณย่าหลิวก็ตอบตกลงโดยไม่ลังเล“ได้เลย พวกเธอเอาไปได้เลยนะ”

        พี่สะใภ้ใหญ่หลิวไม่คาดคิดว่าคุณย่าหลิวจะตอบตกลงโดยไม่ปริปากบ่นเธอเองก็เคยพยายามพูดคุยกับแม่สามีเรื่องที่ดินผืนนี้อยู่หลายครั้งแต่แม่สามีก็ยืนกรานไม่ยอมตอนนี้กลับยอมยกให้เซียวหยวนซินกับหลิวเฉิงเหว่ยเสียอย่างนั้น?

        “คุณแม่คะไม่ใช่ว่าคุณแม่บอกว่าจะเก็บที่ดินตรงหัวหมู่บ้านไว้ให้หลิวเกาในอนาคตหรอกหรือคะ?”

        คุณย่าหลิวก็ตกใจเล็กน้อยเพิ่งจะนึกขึ้นได้ว่าตัวเองได้ให้คำมั่นสัญญาอะไรไป

        แต่เธอเพิ่งจะได้รับเสื้อผ้าใหม่จากเซียวหยวนซินและเพิ่งจะรับปากไปเมื่อกี้ จะกลับคำพูดตอนนี้ก็คงไม่ดีเท่าไร?

        เซียวหยวนซินเห็นท่าทางของคุณย่าหลิวก็รีบกล่าวว่า “พี่สะใภ้ใหญ่คะนี่พี่หมายความว่าอย่างไรคะ? ฉันแค่อยากถามเรื่องที่ดินจากคุณแม่แต่พี่ก็พูดจาเสียดสีอยู่ตรงนี้ปีนี้คุณพ่อกับคุณแม่ยกบ่อปลาของที่บ้านให้พี่กับพี่สะใภ้ใหญ่แล้วทำไมตอนนั้นพี่ไม่พูดอะไรเลยล่ะคะ? คุณแม่เพิ่งจะบอกว่าจะปฏิบัติต่อพวกเราอย่างเท่าเทียมกันไม่ใช่เหรอคะ?คุณแม่ว่าไงคะ?”

        เซียวหยวนซินพูดไปพลางก็เอามือวางบนเสื้อคลุมสำลีตัวใหม่ในมือคุณย่าหลิวราวกับจะบอกว่าถ้าแม่ไม่เห็นด้วยก็เอาเสื้อผ้าคืนมาให้ฉัน