ณ.จักรวาลแห่งหนึ่ง
จักรวาลอันกว้างใหญ่ไพศาลที่มีทั้งดาวเคราะห์น้อยใหญ่ต่างๆนาๆมีทั้งกลุ่มหมู่ดาวอันสวยงามเจิดจรัสมากมายนับไม่ถ้วนในจักรวาลแต่ตอนนี้ดาวเคราะห์ต่างๆกลับกลายเป็เศษธุลีดวงดาวที่เคยเจิดจรัสกลับมอดแสงลงจนดำสนิทเรียกได้ว่าไม่มีแสงสว่างให้ส่องอีกต่อไปเนื่องเกิดมาจากสมบัติชิ้นหนึ่งที่ถูกเรียกว่า'ดอกบัวดวงจิดพิภพ'สมบัติชิ้นนี้มีลักษณะเป็ดวงบัวมีเก้ากลีบสีชมพูและสีทองประสานกันทำให้ยิ่งดูยิ่งน่าหลงใหลเป็ที่สุด
ขณะนั้นเอง..
ปัง!
ปัง!
ปัง!
การต้องสู้อันดุเดือดของชราผมขาวกับชายหนุ่มผู้หนึ่งทำให้เศษอุกาบาตและชิ้นส่วนดาวเคราะห์ต่างๆได้กลายเป็เท่าธุลี
"สมบัติชิ้นนี้ต้องเป็ของข้า" ชายชราผู้มีผมขาวคิ้วขาวและหนวดที่ยาวสีขาวกล่าว
"เ้าหมาแก่คนอย่างแกอย่าหวังที่จะได้สมบัติชิ้นนี้จากข้าไปเลย" ชายหนุ่มผู้หนึ่งะโออกไปพร้อมกับจิตสังหาร
ชายหนุ่มผู้นี้มีอายุประสี่สิบปีต้นเท่านั้นเขามีผมยาวสีพระจันทร์นวลสวมอาภรณ์สีดำเป็หนุ่มรูปงามโดยไร้ที่ติอย่างแน่นอนถ้าอิสตรีไหนได้เห็นเขาต้องหลงใหลโดยไม่มีข้อแม้แต่ตอนนี้เขาถูกไล่ล่าโดยชายชราผมขาวตัวเขาในตอนนี้เต็มเป็ด้วยเืมากมายกายกองแต่ใบหน้าของเขายังคงความสง่างามใว้
จากนั้นก็พูดต่อว่า "กว่าข้าจะแย่งชิงมันมาได้อย่างลำบากแต่ต้องกลับต้องมาเจอเ้าที่แทงข้างหลังข้าข้าอุสาใว้ใจเ้ามานานนับปี" ชายหนุ่มผู้หนึ่งตะวาดเสียงออกไปด้วยความโกรธ
จู่ๆก็มีเสียงของสตรีผู้หนึ่งดังขึ้นมา
"ผู้าุโทำไมท่านถึงทำกับพวกเราเช่นนี้พวกเราต้องไปต่อสู้แย่งชิงจากคนนับล้านล้านคนมาแล้วท่านฉวยโอกาสตอนที่พวกเราอ่อนแอที่สุดแล้วลงมือฆ่า" สตรีผู้หนึ่งกล่าว
สตรีผู้นี้เป็ภรรยาของชายหนุ่มนางมีดวงตาแก้วใสที่เป็ประกายดุจดวงดาวไร้ที่สิ้นสุดผิวขาวนวลผ่องบวกกับอาภรณ์สีขาวนวลที่นางใส่พร้อมกับผมยาวที่กำลังพริ้วไสวแม้ตอนนี้นางจากาเ็จากการต้องสู้แต่นับได้ว่านางเป็หญิงสาวที่ล้มจักรวาลได้เลยที่เดียว
ทั้งสองคนเข้าไปแย่งชิงสมบัติจากผู้คนนับล้านล้านแล้วต่องสู้กันอย่างบ้าระห่ำโดยไม่มีใครยอมใครกันเลยทีเดียวแล้วพวกเขาก็หนีรอดมาได้แต่กลับถูกชายชราผมขาวคนสนิทหักหลังโดยการไล่ฆ่าพวกเขาในตอนที่ทั้งสองอ่อนแอแล้วต้องหนีอย่างหัวซุกหัวซุน
"ฮ่า ฮ่า ฮ่า!!!!"เสียงของชายชราผมขาวหัวเราะออกมาอย่างบ้าครั้ง"เ้ารู้รึป่าวทำไมข้าต้องทำแบบนั้นก็เพราะพวกเ้าทั้งสองคนมันโง่เง่าที่สุดที่ข้าเคยเจอมายังไงล่ะ"
"เอาล่ะข้าจะไม่พูดมากความแล้วล่ะ"ชายชราผมขาวยิ้มเย้ย
"ส่งมันมาให้ข้าซ่ะตอนนี้พวกเ้าสองคนไม่มีแรงจะสู้กับข้าพอหรอกน่ะ" ชายชราพูด
ปัง!
ปัง!
ตูมมมม!
"ฉิงเอ๋อเ้าหนีไปอยู่ที่ดาวเคราะห์ดวงนั้นซะตอนนี้ ไปดูแลลูกของพวกเราเดียวข้าจะสกัดเข้าเอาไว้ให้เอง" ชายหนุ่มผู้นั้นหันมาพูดกับภรรยาพร้อมกับสกัดของโจมตีของชายชราผมขาว
ชายหนุ่มและหญิงสาวที่กำลังหนีและสกัดการโจมตีของชายชราผมขาวโดยที่ผู้เป็ภรรยาอุ้มลูกเอาใว้
"ไม่นะหยวนข้าจะไม่หนีไปไหนเด็ดขาดถ้าจะตายข้าจะตายไปพร้อมเ้า" ฉิงเอ๋อหันไปบอกหยวนด้วยท่าทีทีไม่หวาดกลัว
ทั้งสองคนรวมผจญภัยมานับครั้งไม่ถ้วนต่างคนต่างสามารถตายแทนกันได้โดยไม่มีข้อแม้
"แต่ว่าลูกของพวกเรา" หยวนพูดขณะจ้องมองลูกน้อยที่ภรรยาอุ้มเอาใว้
"ไม่เป็ไรหรอกข้าใช้วิชาเกราะแห่งห่วงดาราของให้เขาใว้แล้ว"ฉิงเอ๋อพูด
จากนั้นก็มีพลังสีทองเข้าไปห่อหุ้มลูกน้อยของนางในอ้อมกอดเอาไว้ซึ่งวิชานี้ทำให้นางกระอักเืออกมาคำใหญ่เลยที่เดียวแต่สำหรับณ ตอนนี้นางไม่มีแม่แต่อารมณ์ความเ็ปใดๆ
วิชาเกราะแห่งหวงดารานั้นคือการสร้างโล่ด้วยการสละพลังลมปราณในร่างกายของตนเองให้ผู้อื่นหรือตนเองแต่ว่าการใช่วิชานี้นั้นต้องใช่ในยามฉุกเฉินหรือหลบหนีหรือจวนใกล้จะตายแล้วเท่านั้นเมื่อใช่ไปแล้วการจะไม่สามารถฟื้นฟูพลังลมปราณคืนมาได้อีกครั้งแต่ว่าตอนนี้ฉิงเอ๋อไม่มีเวลามาคิดเื่นั้นอีกแล้วเพื่อลูกน้อยของตนที่อยู่ในในอ้อมกอดให้อยู่รอดปลอดภัยคือสิ่งที่สำคัญที่สุดสำหรับนาง
"งั้นข้าจะช่วยลูกน้อยของข้าอีกแรง" พอหยวนพูดจบเขาก็ได้ถ่ายเทพลังลมปราณเข้าไปให้ลูกน้อยที่อยู่ในอ้อมแขนของผู้เป็ภรรยาทำให้เด็กน้อยในตอนนี้มีเกราะแสงสีทองนวลที่ไม่อาจพรรณนาได้ห่อหุ้มเอาใว้ต่อให้จักรวาลนี้ล้มสลายเด็กน้อยผู้นี้ก็มีชีวิตรอดได้
"นี้หยวนเด็กคนนี้ข้าตั้งชื่อเขาว่า'เหยียน'เป็ชื่อที่คล้ายๆกับชื่อของท่านท่านว่าดีรึป่าว" ฉิงเอ๋อเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มแหบแห้ง
"อืม...เป็ชื่อที่ดีที่สุดเลยล่ะ"หยวนตอบกลับด้วยท่าทีที่นุ่มนวล
หยวนหันไปมองชายชราผมขาว "เอาล่ะตอนนี้เรามาสะสางเื่ของพวกเรากันเถอะรับรองข้าจะไม่ปล่อยให้แกตายดีแน่เ้าหมาแก่"
"จุ๊ จุ๊ จุ๊....จะตายอยู่แล้วยังมาทำเป็สามห่าวใครกันแน่ที่จะไม่ตายดี" ถ้าเป็ตอนที่พวกเขายังอยู่ในสภาพที่สมบูรณ์ชายชราผู้นี้จะไม่กล้าพูดจาแบบนี้ใส่เด็ดขาดเพราะทั้งสองเป็'ยอดยุทธ์ที่เก่งกาจที่สุดในจักรวาลด้วยอายุที่น้อย'การที่จะเป็ยอดยุทธ์ด้วยวัยเพียงเท่านี้นั้นนับว่าเป็พร์ที่หาได้ยากอย่างยิ่งทั้งสองคนมีอายุประมาณสี่สิบกว่าปีเท่านั้นแต่สามารถท่องจักรวาลอันไพศาลได้แล้วแปลว่าการบ่มเพราะของทั้งสองอัศจรรย์ยิ่งนักต่างจากชายชราที่มีอายุหนึ่งร้อยเก้าสิบเจ็ดเข้าไปแล้วยังไม่ได้เป็ยอดยุทธ์และระดับยังต่ำกว่าทั้งสองคนมากโขเขาจึงรอตอนที่พวกเขาทั้งสองอ่อนแอแล้วฆ่าพวกเขาแล้วแย่งชิงสมบัติมาซ่ะแต่ว่าชายชราผมขาวผู้นี้คิดผิด!
"ฉิงเอ๋อตอนนี้ล่ะ"หยวนและฉิงเอ๋อสบตากัน
"สละชีพจักรแห่งดารา!!!!!!!!!!"
เมื่อผู้าุโผมขาวได้ยินดังนั้นเขาก็เกิดตัวสั้นขึ้นมาทันทีการสละชีพจักรแห่งดาราคือการสละชีพลมปราณในร่างกายและจิติญญาของตนถ้าสำหรับการสละชีพแบบนี้เป็การเสี่ยงชีวิตก็จริงแต่ก็เป็การสละชีพธรรมดาเท่านั้นชายชราผู้นี้สามารถรับมือได้อย่างง่ายแต่พวกเขาทั้งสองนั้นทำคือการประสานสละชีพเข้าด้วยกันเป็ของผสานลมปราณในร่างกายและจิติญญาเข้าพร้อมทั้งการยินย่อมสละร่างของคนทั้งสองให้ตายไปด้วยกันและทั้งสองยังเป็ยอดยุทธ์อีกด้วยการสละชีพนี้เหมือนเป็การะเิจักรวาลกันเลยที่เดียวทำให้ผู้าุโผมขาวผู้นั้นอกสั่นขวัญแขวนอย่างไม่ต้องสงสัย
ชายชราผมขาวผู้ขึ้นมาทันที "ข้าไม่ให้เ้าทำสำเร็จหรอก"
"ฝามือมหา์!!!"
ฝามือใหญ่สีทองที่เต็มไปด้วยพลังลมปราณมากมายมหาศาลพุ่งเข้าใส่ร่างของสองคนโดยทันที
"หึๆ..สายไปแล้วล่ะเ้ามาแก่มาตายเป็ด้วยกันเถอะ"
หยวนและฉิงเอ๋อในตอนนี้สงบนิ่งดุจสายน้ำ
จากนั้นหยวนก็พูดขึ้น
"ฉิงเอ๋อข้ารู้สึกดีใจมากที่ได้เกิดมาคู่กับเ้าแล้วได้มีลูกน้อยด้วยกัน"
"ข้าก็เช่นกันหยวนที่ได้เกิดมาคู่กับเ้า" ฉิงเอ๋อพูด
จากนั้นก็มีลูกกลมๆสีทองนวลลอยออกมาจากอ้อมแขนของฉิงเอ๋อนั้นคือเด็กทารกน้อยที่ถูกห่อหุ้มด้วยเกราะแห่งห่วงดาราเอาใว้นั้นเอง
ฉิงเอ๋อลูบลูกกลมสีทองอย่างแพ่วเบาแล้วพูดว่า "เหยียนแม่รักลูกที่สุดน่ะแม่ขอโทษทีไม่ได้เห็นตอนเ้าเติบโต"ฉิงเอ๋อพูดด้วยสายตาที่อ่อนโยน
จากนั้นหยวนก็พูดขึ้นมาทันที"เหยียนพ่อก็ขอโทษที่ไม่ได้ดูเ้าเติบโตพ่อก็รักเ้าที่สุดน่ะ"
หยวนและฉิงเอ๋อสบตาแล้วยิ้มโดยที่ไม่พูดอะไรออกมามีเพียงเสียงในใจเท่านั้นที่บอกว่า
'ไม่ว่าชาตินี้หรือชาติไหนข้าจะรักแค่เ้า'หยวน'
'ไม่ว่าชาตินี้หรือชาติไหนข้าจะรักแค่เ้า'ฉิงเอ๋อ'
"ลา..ก่อน..ที่รัก..ของข้า"
แล้วก็
.
.
.
"ลา..ก่อน..ลูกน้อย..ของข้า"
.
.
.
.
.
ตูมมมมมมมม!!!!!!!!!!!
ดาวเคราะห์ขนาดมหึมาสีทองที่มีจักรรายล้อมะเิออกพร้องกับร้างทั้งสองได้หายไปทำให้จักรวาลแห่งนั้นราบพราณสูญในทันที่พร้อมกับผู้าุโผมขาวหายไปในพริบตาเหลือเพียงลูกกลมสีทองนวลลอยอยู่โดยไม่ได้รับผลกระทบใดต่อแรงะเินั้นแม้สักนิดเดียวส่วนสมบัติชิ้นนั้นก็ค่อยเคลื่อนตัวช้าๆเข้าไปอยู่ในท้องของทารกน้อยอย่างเงียบๆ.....