ขณะเดินทางมุ่งหน้าสู่เมืองหินดำตามคำแนะนำของชายชราพ่อค้า ััอันเฉียบคมของเจยจื่อหลงก็จับกระแสพลังงานที่คุ้นเคยแต่แฝงความมุ่งร้ายรุนแรงได้ มันคือพลังงานของกลุ่มโจรป่ากลุ่มนั้น... กลุ่มที่สังหารหมู่ชาวบ้านอย่างโเี้ กลุ่มที่พวกเขาเคยเข้าปะทะด้วยความแค้นแต่ทำอะไรไม่ได้มากนักในตอนนั้น
"จื่อหลง..." วีอันอันเอ่ยขึ้นเบาๆ นางเองก็ััได้ถึงกลิ่นอายอันชั่วร้ายนั้นเช่นกัน "กลิ่นพวกมัน... อยู่ไม่ไกลจากทางนี้"
ทั้งสองสบตากัน ความทรงจำอันเลวร้ายในวันนั้นย้อนกลับมาชัดเจน ปณิธานที่เคยประกาศก้องยังคงกึกก้องอยู่ในใจ พวกเขาไม่ได้เอ่ยคำใดออกมา แต่ก็รู้ดีว่าต้องทำอะไร
"เปลี่ยนเส้นทาง" เจยจื่อหลงกล่าวเสียงเรียบแต่แฝงความเ็า "มีบัญชีที่ต้องชำระ"
พวกเขาเลี้ยวออกจากเส้นทางหลัก มุ่งหน้าตามกระแสพลังงานและความทรงจำอันเลือนรางไป ใช้เวลาไม่นานนัก ก็มาถึงบริเวณหุบเขาซ่อนเร้นแห่งหนึ่ง เบื้องล่างคือที่ตั้งค่ายของพวกโจรป่าอย่างไม่ต้องสงสัย มันเป็ค่ายขนาดใหญ่ สร้างขึ้นอย่างหยาบๆ มีรั้วไม้แหลมล้อมรอบ มีหอสังเกตการณ์อยู่หลายจุด เสียงหัวเราะร่า การดื่มสุรา และคำพูดหยาบคายดังเล็ดลอดออกมาไม่ขาดสาย คละเคล้าไปกับเสียงร้องไห้แ่ๆ ของสตรีและเด็กที่ถูกจับตัวมา เจยจื่อหลงลองประเมินคร่าวๆ ด้วยสายตาและััพลังงาน... โจรป่าในค่ายนี้ มีไม่ต่ำกว่าร้อยคน!
"ร้อยกว่าคน..." วีอันอันพึมพำ แต่แววตาไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย มีเพียงความเกลียดชังและไอสังหารที่คุกรุ่น "ดี... จะได้ล้างบางให้สิ้นซากในคราวเดียว!"
พวกเขาเคลื่อนตัวลงจากเนินเขาอย่างเงียบเชียบราวกับภูตผี พลังงานจักรวาลช่วยพรางตัวตนและกลบเสียงฝีเท้าได้อย่างสมบูรณ์แบบ พวกเขามาหยุดอยู่ไม่ไกลจากประตูค่าย รอจังหวะที่เหมาะสม
เมื่อเห็นว่าพวกโจรส่วนใหญ่กำลังมัวเมาอยู่กับการกินดื่ม เด็กทั้งสองก็ตัดสินใจลงมือ!
เปรี้ยง! เปรี้ยง! เปรี้ยง!
วีอันอันเป็ฝ่ายเปิดฉาก! นางสะบัดมือเพียงครั้งเดียว คมมีดสายลมที่เกิดจากการรวมพลังงานจักรวาลอันคมกริบและรวดเร็วราวสายฟ้าฟาด ก็พุ่งเข้าใส่หอสังเกตการณ์ทั้งสามแห่งพร้อมกัน! หอคอยไม้ผุๆ นั้นพังทลายลงมาทันที พวกโจรยามที่อยู่้าร่วงลงมากระแทกพื้น ส่งเสียงร้องโหยหวนก่อนจะแน่นิ่งไป!
ความโกลาหลบังเกิดขึ้นทันที! พวกโจรที่กำลังเมามายต่างคว้าอาวุธขึ้นมาอย่างสับสน
"เกิดอะไรขึ้นวะ!" "ใครโจมตี!"
แต่ยังไม่ทันที่พวกมันจะได้ตั้งตัว เจยจื่อหลงก็ใช้วิชาธาตุดินที่ผสานพลังงานจักรวาล กระทืบเท้าลงบนพื้นเบาๆ!
ครืนนนนน!
พื้นดินทั่วทั้งค่ายพลันสั่นะเือย่างรุนแรง! เกิดรอยแยกและหลุมยุบขึ้นมาหลายแห่ง พวกโจรเสียหลักล้มลุกคลุกคลานกันเป็แถว! เจยจื่อหลงไม่ได้หยุดแค่นั้น เขาสะบัดมือสร้างม่านหมอกหนาทึบเข้าปกคลุมค่าย ลดทัศนวิสัยและสร้างความสับสนอลหม่านยิ่งขึ้นไปอีก!
"ถึงเวลาสนุกแล้ว!" วีอันอันแสยะยิ้มอย่างเหี้ยมเกรียม นางทะยานร่างเข้าไปในม่านหมอกราวกับพายุหมุนสีดำ!
การสังหารหมู่ฝ่ายเดียวจึงเริ่มต้นขึ้น! วีอันอันเคลื่อนไหวรวดเร็วจนมองตามแทบไม่ทัน คมมีดสายลมในมือนาง (ที่ก่อรูปจากพลังงานบริสุทธิ์) วาดผ่านร่างของเหล่าโจรที่ขวางหน้า ศีรษะ แขน ขา หลุดกระเด็นไปคนละทิศละทาง! นางใช้เถาวัลย์พลังงานที่แข็งแกร่งดุจเหล็กกล้า รัดคอหรือบดขยี้ร่างของพวกมันอย่างเืเย็น เสียงกรีดร้องด้วยความเ็ปและความหวาดกลัวดังระงมไปทั่ว แต่ก็ถูกกลบด้วยเสียงหัวเราะอันเ็าของนาง
เจยจื่อหลงไม่ได้ลงมือสังหารโดยตรง แต่เขาก็ไม่ได้นิ่งดูดาย เขาสร้างกำแพงดินขึ้นมาปิดกั้นเส้นทางหนี สร้างหล่มทรายดูดเพื่อดักจับพวกที่พยายามหลบหนี ใช้พลังแสงบริสุทธิ์สลายอาวุธในมือพวกมัน หรือใช้พลังลมกดดันจนพวกมันหมดสติไป เขาควบคุมสถานการณ์ทั้งหมดอย่างเยือกเย็น คอยสนับสนุนวีอันอัน และป้องกันไม่ให้มีโจรคนใดหลุดรอดออกไปได้
พวกโจรร้อยกว่าคน ที่เคยเป็ฝ่ายไล่ล่าและสังหารผู้อื่นอย่างสนุกสนาน บัดนี้กลับกลายเป็เหยื่อเสียเอง พวกมันพยายามต่อสู้ แต่พลังอำนาจของเด็กทั้งสองนั้นเหนือกว่ามากนัก อาวุธธรรมดาไม่อาจทำอันตรายพวกเขาได้เลยแม้แต่น้อย การต่อต้านมีแต่จะนำมาซึ่งความตายที่รวดเร็วขึ้นเท่านั้น ความหวาดกลัวเข้าครอบงำจิตใจของพวกมันจนขวัญหนีดีฝ่อ
เวลาผ่านไปไม่นานนัก เสียงร้องโหยหวนก็ค่อยๆ เงียบลง ม่านหมอกที่เจยจื่อหลงสร้างไว้ค่อยๆ จางหายไป เผยให้เห็นภาพลานปะาขนาดย่อม... ซากศพของเหล่าโจรป่านอนเกลื่อนกลาดจมกองเื กลิ่นคาวคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ
เจยจื่อหลงและวีอันอันยืนอยู่กลางวงล้อมแห่งความตาย ร่างกายแทบไม่มีรอยขีดข่วน มีเพียงเสื้อผ้าที่เปรอะเปื้อนเืของศัตรู พวกเขาหายใจหอบเล็กน้อยจากการใช้พลัง แต่แววตายังคงเ็าและไร้ความปรานี
จากนั้น พวกเขาก็เริ่มเดินสำรวจค่ายอย่าง методично พวกเขาพบกับกลุ่มสตรีและเด็กที่ถูกจับตัวมาขังรวมกันไว้ในคอกไม้ซอมซ่อ สายตาของคนเ่าั้เต็มไปด้วยความหวาดกลัวเมื่อเห็นเด็กทั้งสอง แต่ก็มีความหวังริบหรี่ฉายออกมาด้วย เจยจื่อหลงใช้พลังทำลายพันธนาการทั้งหมด ปลดปล่อยพวกเขาให้เป็อิสระ
พวกเขายังพบกับเด็กๆ อีกกลุ่มหนึ่ง ซึ่งดูจากรูปพรรณและเสื้อผ้าแล้ว น่าจะเป็ลูกๆ ของพวกโจรป่าเอง เด็กเหล่านี้อายุยังน้อย และดูหวาดกลัวไม่ต่างจากพวกเชลย วีอันอันมองเด็กเ่าั้ด้วยแววตาแข็งกร้าว กำลังจะลงมือ แต่เจยจื่อหลงก็จับมือนางไว้
"พวกเขา... ยังบริสุทธิ์ อันอัน" เขากล่าวเสียงเรียบ "ความผิดของบิดามารดา ไม่ควรตกทอดมาถึงบุตรธิดาที่ไร้เดียงสา"
วีอันอันขมวดคิ้ว มองเด็กๆ เ่าั้สลับกับเจยจื่อหลง นางนึกถึงปณิธานของตนเอง... สังหารคนชั่ว... เด็กเหล่านี้ยังไม่ได้ทำชั่ว... นางถอนหายใจอย่างแรง "ก็ได้! แต่ถ้าโตขึ้นแล้วพวกมันกลายเป็โจรเหมือนพ่อแม่มันเมื่อไหร่ ข้าจะกลับมาจัดการเอง!"
เจยจื่อหลงพยักหน้า เขารวบรวมเหล่าสตรี เด็กๆ ที่เป็เชลย และลูกๆ ของโจรป่าที่รอดชีวิตมาไว้รวมกัน "พวกโจรตายหมดแล้ว พวกท่านเป็อิสระ" เขากล่าว "ทางทิศตะวันออก มีอารามแห่งหนึ่งอยู่ห่างไปราวสองวัน เดินทางไปที่นั่น พวกท่านจะปลอดภัย" เขาหยิบยื่นถุงเงินที่พอจะหาได้จากค่าย (ซึ่งดูแล้วไม่ใช่ของที่ปล้นมาโดยตรง) ให้กับกลุ่มสตรี "ใช้เป็ค่าเดินทาง"
เหล่าสตรีและเด็กร้องไห้ออกมาด้วยความโล่งใจระคนหวาดกลัว พวกเขาก้มลงกราบขอบคุณเด็กทั้งสองซ้ำแล้วซ้ำเล่า ก่อนจะรีบพากันเดินทางจากไปอย่างรวดเร็ว
เมื่อเหลือเพียงซากค่ายและซากศพ เจยจื่อหลงและวีอันอันก็ทำลายอาวุธและเสบียงที่เหลืออยู่ของพวกโจรจนหมดสิ้น เพื่อไม่ให้ใครนำไปใช้ก่อความชั่วร้ายได้อีก
พวกเขายืนมองผลงาน (?) ของตนเองอยู่ครู่หนึ่ง วีอันอันรู้สึกถึงความสะใจที่ได้ชำระแค้น แต่ขณะเดียวกันก็มีความรู้สึกว่างเปล่าเข้ามาแทนที่ ส่วนเจยจื่อหลง เขารู้สึกถึงภาระอันหนักอึ้งของการตัดสินชีวิตผู้อื่น แต่ก็ยังคงเชื่อมั่นว่านี่คือสิ่งที่จำเป็ต้องทำเพื่อสร้างโลกที่ดีกว่า
"ไปกันเถอะ" เจยจื่อหลงกล่าว "เมืองหินดำยังรอเราอยู่"
ทั้งสองหันหลังให้กับภาพความตายและความรุนแรง เดินทางต่อไปบนเส้นทางสู่เมืองหินดำ ก้าวแรกของการ "ชำระล้างโลก" ได้เริ่มต้นขึ้นแล้วอย่างดุดันและเืเย็น
1K
