ประตูเมืองหินดำตั้งตระหง่านเบื้องหน้า บรรยากาศในเมืองยังคงหม่นหมองและกดดันดังเดิม เจยจื่อหลงและวีอันอันในคราบเด็กมอมแมมแฝงตัวเข้าไปรวบรวมข้อมูล ยืนยันความชั่วร้ายของนายอำเภอหวงต้าเหนียน และััถึงพลังงานที่แข็งแกร่งผิดปกติหลายสายภายในจวนว่าการ
"เป้าหมายชัดเจน" วีอันอันกล่าวอย่างหมายมาด "ตาแก่อ้วนลงพุงนี่แหละ สมควรโดน 'ชำระล้าง' เป็รายแรก!"
"ระวังตัวด้วย อันอัน" เจยจื่อหลงเตือน แม้จะเห็นพ้องในเป้าหมาย "ข้าััได้ถึงยอดฝีมือหลายคนอยู่ในนั้น การบุ่มบ่ามเข้าไปอาจไม่ง่ายอย่างที่คิด"
พวกเขาลอบเข้าจวนในยามค่ำคืนอย่างง่ายดายด้วยพลังอำพรางตัว และเผชิญหน้ากับนายอำเภอหวงต้าเหนียนในห้องโถงใหญ่ เจยจื่อหลงประกาศกร้าวถึงการสิ้นสุดยุคสมัยกดขี่ วีอันอันสำแดงเดชเล็กน้อยด้วยการแช่แข็งและทำลายจอกสุราในมือนายอำเภอด้วยเพียงสายตา
นายอำเภอหน้าซีดเผือด ร้องเรียกหาผู้คุ้มกันเสียงหลง "ท่านเซียนกระบี่! ออกมา! คุ้มครองข้าเร็ว!"
เงาร่างทั้งเจ็ดของ 'เจ็ดดาวกระบี่พิทักษ์' ปรากฏกายขึ้น พวกเขาคือยอดฝีมืุ์ที่เจนจบในเพลงกระบี่ แม้จะประหลาดใจกับผู้บุกรุกที่เป็เพียงเด็กน้อย แต่ััได้ถึงพลังอันตรายที่แฝงอยู่ จึงไม่มีความประมาทแม้แต่น้อย
"หน้าที่ของพวกเราคือคุ้มครองผู้ว่าจ้างตามสัญญา..." หญิงชราในกลุ่มกล่าว "หากพวกเ้าไม่ยอมถอย พวกเราก็ต้องขออภัย"
เคร้ง! กระบี่เจ็ดเล่มถูกชักออกจากฝักพร้อมกัน ไอสังหารอันคมกล้าแผ่กระจายไปทั่วห้อง!
"คิดจะสู้เรอะ! พวกข้าพลังระดับฝึกมาหลายร้อยปีนะ!" วีอันอันะโอย่างไม่เกรงกลัว นางหมายจะะเิพลังออกไปตรงๆ พลังถล่มทุกอย่างให้ราบคาบในอึดใจเดียว
ทว่าเจยจื่อหลงรีบตามมาดึงนางไว้ เพราะหากใช้พลังทั้งหมดโดยไม่ควบคุมจะทำให้คนดีในปราสาทนี้ต้องตายหมด ซึ่งเป้าหมายที่ควรตายมีเพียงแค่เ้าเมืองเท่านั้น การให้คนดีต้องโดนลูกหลงมิใช่วิถีของพวกเขาเลย "อันอัน ใช้สติหน่อย จำที่เฒ่าไพรพฤกษ์สอนเรามาสิ"
"อือ เข้าใจแล้ว กำจัดแค่คนชั่วคนนั้น" วีอันอันพยักหน้า
แต่ทว่าเพลงกระบี่ของเหล่าเซียนนั้นรวดเร็วและพลิ้วไหวเกินกว่านางจะตั้งตัวทัน! เจ็ดกระบี่ประสานงานกันอย่างสมบูรณ์แบบในกระบวนท่า 'เจ็ดดาวล้อมจันทรา' วีอันอันพยายามจะรวบรวมพลังงานจักรวาลเพื่อสร้างพายุพลังงาน แต่เพลงกระบี่อันต่อเนื่องและรวดเร็วราวกับสายน้ำของเหล่าเซียนก็เข้าประชิดตัวนางเสียก่อน ทำให้นางไม่มีเวลาพอที่จะ 'ร่าย' หรือเพ่งสมาธิเพื่อดึงพลังมหาศาลนั้นออกมาใช้ได้ทัน! นางถูกบีบให้ต้องใช้เพียงพลังพื้นฐานที่ตอบสนองได้เร็ว เช่น คมมีดสายลม หรือเถาวัลย์พลังงาน ซึ่งถูกเหล่าเซียนกระบี่ปัดป้องหรือฟันทำลายไปได้อย่างง่ายดาย
"ช้าไป!" เซียนกระบี่คนหนึ่งตวาด กระบี่ในมือตวัดเป็ประกายวาบ เฉียดแก้มวีอันอันไปเพียงเส้นยาแดง!
เจยจื่อหลงรีบเข้าช่วย เขาพยายามจะใช้พลังงานจักรวาลสร้างกำแพงศิลาขนาดใหญ่ขึ้นป้องกัน แต่การจะสร้างโครงสร้างพลังงานที่ซับซ้อนและมั่นคงเช่นนั้น ต้องใช้เวลาในการเพ่งจิตและโคจรพลังงานไม่น้อย และเวลาเพียงเสี้ยววินาทีนั้นเองที่เปิดช่องว่าง! เซียนกระบี่สองคนอาศัยจังหวะที่เขากำลัง 'ร่าย' พลัง พุ่งเข้าโจมตีด้วยเพลงกระบี่ผสาน!
เจยจื่อหลงจำต้องสลายพลังที่กำลังก่อรูปทิ้ง แล้วหันมาสร้างม่านพลังแสงแบบง่ายๆ ขึ้นป้องกันเฉพาะหน้าแทน ซึ่งแม้จะรวดเร็วกว่า แต่ก็สิ้นเปลืองพลังงานภายในอย่างมาก และยังถูกพลังปราณที่แฝงมากับคมกระบี่ฟันจนสั่นคลอนแทบแตกสลาย!
"พลังของพวกเ้ามหาศาลก็จริง" หัวหน้าเซียนกระบี่กล่าวขณะตวัดกระบี่ปัดป้องพลังลมของวีอันอัน "แต่การจะดึงพลังระดับนั้นออกมาใช้ ย่อมต้องใช้เวลาและสมาธิ! พวกเราไม่เปิดโอกาสให้พวกเ้าได้ทำเช่นนั้นหรอก!"
การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือด เด็กทั้งสองตกเป็ฝ่ายตั้งรับเสียส่วนใหญ่ พลังงานจักรวาลที่เทียบเท่าการบ่มเพาะนับร้อยปี แม้จะทรงพลัง แต่กลับติดขัดด้วยข้อจำกัด พวกเขาต้องใช้เวลารวบรวมสมาธิเพื่อดึงพลังขั้นสูงออกมาใช้ ซึ่งเพลงกระบี่อันต่อเนื่องของเจ็ดเซียนไม่เคยเปิดโอกาสให้เลย การใช้พลังพื้นฐานอย่างต่อเนื่องเพื่อป้องกันและตอบโต้ ก็เริ่มทำให้พลังงานภายในและเรี่ยวแรงของพวกเขาค่อยๆ ลดลงอย่างรวดเร็ว ร่างกายเด็กที่แม้จะแข็งแกร่งขึ้นมาก แต่ก็ยังไม่อาจรองรับการใช้พลังงานมหาศาลอย่างต่อเนื่องได้นานนัก
"แฮ่ก... แฮ่ก..." วีอันอันเริ่มหอบหายใจ การเคลื่อนไหวที่เคยรวดเร็วเริ่มช้าลง นางพยายามจะสร้างะเิพลังงานขนาดย่อม แต่กลับรู้สึกว่าพลังภายในติดขัด เรียกออกมาได้ไม่ต่อเนื่องเหมือนเดิม (เหนื่อยจนต้องหยุดเรียกพลังออกมา)
เจยจื่อหลงเองก็รู้สึกถึงความอ่อนล้า การต้องคอยป้องกัน ประเมินสถานการณ์ และพยายามหาช่องว่างในการร่ายพลังขั้นสูงอย่างต่อเนื่อง ทำให้พลังงานภายในของเขาร่อยหรอลงไปมาก
"ดูท่าเด็กพวกนี้จะหมดแรงแล้ว!" เซียนกระบี่คนหนึ่งร้องขึ้น "จัดการเสีย!"
คราวนี้เจ็ดกระบี่รุกไล่หนักหน่วงกว่าเดิม หมายจะปิดฉากการต่อสู้! วีอันอันถูกคมกระบี่ฟันเข้าที่ไหล่จนล้มลง!
"อันอัน!" เจยจื่อหลงหน้าซีดเผือด เขารู้ดีว่าหากยืดเยื้อต่อไป พวกเขาต้องพ่ายแพ้และอาจถึงแก่ชีวิตแน่! เขาไม่มีเวลาพอจะร่ายพลังขั้นสูงเพื่อพลิกสถานการณ์ได้แล้ว!
ในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็ความตายนั้น เจยจื่อหลงตัดสินใจทุ่มสุดตัว! เขาไม่ได้พยายามร่ายพลังป้องกันที่ซับซ้อนอีกต่อไป แต่กลับรวบรวมพลังงานจักรวาลที่เหลืออยู่เกือบทั้งหมด ทุ่มเทสมาธิเพียงชั่วพริบตา แล้วกระทืบเท้าลงบนพื้นอย่างแรง! โดยมีเป้าหมายเพียงหนึ่งเดียวคือ... ทำลาย!
ครืนนนนน! ตูมมมม!
พลังงานมหาศาลถูกส่งตรงเข้าสู่โครงสร้างของจวนว่าการ! ไม่ใช่การควบคุมธาตุ แต่เป็การใช้พลังงานบริสุทธิ์สั่นะเืและทำลายพันธะทางกายภาพโดยตรง! เสาไม้หักโค่น พื้นยุบตัวเป็วงกว้าง เพดานและหลังคาเริ่มถล่มลงมาอย่างรุนแรง!
การกระทำนี้ส่งผลทันที! เจ็ดเซียนกระบี่ที่กำลังจะสังหารวีอันอัน จำต้องผละออกไปป้องกันตัวและคุ้มกันนายอำเภอจากซากอาคารที่ถล่มลงมาอย่างบ้าคลั่ง เกิดความโกลาหลไปทั่วบริเวณ!
"หนีเร็ว!" เจยจื่อหลงะโสุดเสียง เขาแทบจะยืนไม่ไหวหลังจากการใช้พลังงานมหาศาลในครั้งเดียว แต่ก็รีบเข้าไปฉุดมือวีอันอันให้ลุกขึ้น
ทั้งสองอาศัยจังหวะที่ทุกอย่างกำลังพังทลายและความสนใจของเหล่าเซียนกระบี่อยู่ที่การเอาตัวรอด ทะยานร่างฝ่ากำแพงที่แตกออก พุ่งหายไปในความมืดและความสับสนอลหม่านของเมืองหินดำ
พวกเขามาหยุดพักในตรอกแคบๆ ที่มืดและอับชื้น หอบหายใจอย่างหนัก เนื้อตัวมีาแและความเหนื่อยล้าปรากฏชัด
"เกือบ... เกือบไม่รอดจริงๆ ด้วย" วีอันอันพึมพำ ใบหน้ายังคงซีดเผือด "ตาแก่พวกนั้น... ร้ายกาจเกินไป"
"พลังของเรามากมายก็จริง" เจยจื่อหลงกล่าว พลางพิงผนังอย่างอ่อนแรง "แต่ต้องใช้เวลาในการรวบรวมและก่อร่าง นานเกินกว่าจะรับมือความเร็วและเพลงกระบี่ของพวกเขาได้ทัน... แถมการใช้พลังต่อเนื่องก็ทำให้พวกเราหมดแรงเร็วกว่าที่คิด"
วีอันอันพยักหน้าอย่างหงุดหงิด "ใช่! ยังไม่ทันจะได้ร่ายคาถาในใจจบเลย กระบี่ก็มาจ่อคอหอยแล้ว! แถมใช้พลังติดๆ กันแป๊บเดียวก็เหนื่อยซะแล้ว! ร่างกายเด็กนี่มันไม่ได้เื่เลย!"
ความพ่ายแพ้ (หรืออย่างน้อยก็การล่าถอย) ครั้งนี้ สอนบทเรียนราคาแพงให้แก่พวกเขา โลกมนุษย์ไม่ได้มีเพียงคนชั่วที่อ่อนแอ แต่ยังมียอดฝีมือที่มีทักษะและประสบการณ์สูงส่ง พลังมหาศาลเพียงอย่างเดียวไม่เพียงพอ พวกเขา้าเทคนิค ความเร็ว ประสิทธิภาพ และความเข้าใจในขีดจำกัดของตนเองและคู่ต่อสู้มากขึ้น
แผนการยึดครองโลก... ดูท่าจะต้องซับซ้อนและยากลำบากกว่าที่คิดไว้เยอะทีเดียว
17K
