คุณชาย Superstar

เขานั้นก็ได้ทำงานอยู่ทั้งวัน โดยที่ไม่ได้กินข้าวเที่ยง ตอนนี้ก็เย็นแล้ว

"หรือว่าจะทำงานต่อ?"

"กลับบ้านก่อนดีกว่า เดี๋ยวแม่เป็นห่วง"

เขาพูดกับตัวเขาเอง

จากนั้นเขาก็ได้ขับรถมาถึงบ้าน

เวลา 19:34 น.

"อ้าวลูกก~ ทำไมพึ่งกลับมาป่านนี้ล่ะ

อย่าหักโหมงานมากเกินไปสิลูก~

แล้วกินอะไรหรือยังล่ะเนี่ย?"

แม่เขาทักซะยาวเลย

"ยังครับ"

เขาตอบเรียบๆสั้นๆ

แม่เขานั้นก็รีบสั่งให้แม่บ้านทำกับข้าวง่ายๆให้เขาได้กิน

"ป้ายอน ช่วยทำกับข้าวให้อูเขาหน่อยนะ

เอากับข้าวง่ายๆก็ได้"

แม่เขาหันไปคุยกับแม่บ้าน

"ได้ค่ะ คุณนาย"

แม่บ้านตอบรับอย่างยิ้มแย้ม

หลังจากที่เขากินเสร็จนั้น ก็รีบขึ้นห้องไป

อาบน้ำ นอน เพราะเขาเพลียเกินไป

และเขาก็ยังใช้ชิวิตแบบนี้ทุกวัน

จนได้มาถึงวันศุกร์ ตอนเช้า

เขาก็ อาบน้ำ แต่งตัว และลงมากินข้าวอย่างปกติ

"ลูกทำงานหนักเกินไปหรือเปล่าคุณ?"

แม่เขาหันไปดุพ่อ

"เอ่อ.. ก็.. ลูกทำงานหนักเหรอลูก?"

พ่อเขาตอบไม่ได้ จึงหันไปถามเขาแทน

"ก็ไม่ได้หนักนะครับ"

เขาตอบเสียงเรียบ

"แล้วลูกศึกษาไปถึงไหนแล้วล่ะ?"

พ่อเขาเริ่มจริงจัง

"จำได้หมดแล้วครับ"

เสียงเขาก็ยังคงเรียบ

"ว่าไงนะลูก!! นั้นมันเร็วเกินไปแล้ว"

พ่อของเขาตกใจ

แต่ก็นึกขึ้นมาได้ ก็เพราะเขาทำงานหนัก

มาตลอดเลยนี่ ช่วงนี้

เขาพูดด้วยความจริงจัง

"ไม่เร็วเกินไปหรอกครับ"

"ดูเหมือนว่าบริษัทจะมีปัญหาเล็กๆอยู่นะครับ ถ้าไม่รีบแก้ไขมันก็จะเป็นปัญหาที่ใหญ่มากๆเลยนะครับ

"พ่อก็รู้แล้วล่ะ งั้นวันนี้ลูกก็เข้าห้อง

ประขุมมาด้วยกันสิ"

พ่อเขาถาม

"ได้ครับ"

หลังจากนั้นพวกเขาก็ได้ไปที่บริษัท และเข้าประชุมอย่างเคร่งเครียด

สักพักใหญ่ๆพวกเขาก็ประชุมกันเสร็จ

"งานนี้ต้องให้ความดีความชอบให้คุณอูเลยนะครับ ไม่คิดว่าจะแก้ปัญหาได้ง่ายและเร็วขนาดนี้ ฮ่าๆ"

"ใช่ๆ นั้นสิ"

"มาทำงานแค่อาทิตย์เดียว ก็ยังเก่งขนาดนี้ วันหน้าคงต้องพึ่งคุณแล้วล่ะ"

พวกบริหารหรือผู้อาวุโส ต่างก็ให้ความสนใจและชื่นชมในตัวเขากันทั้งนั้น

เขาก็ได้แค่ยิ้มตอบเท่านั้น

ตอนที่พวกเขาประชุมเสร็จนั้นก็ก็ได้เวลาพักเที่ยงกันพอดี

เขาด้วยความที่ว่าง เพราะงานก็เสร็จแล้วหมดแล้ว เขาจึงโทรไปหา...

"พี่ซัน เงียบไปเลยช่วงนี้?"

เขาถามอย่างสงสัย

"ก็เพราะกำลังเรียบเรียงงานของนายอยู่ไง! คนอะไรงานจะเข้ามาเยอะขนาดนี้"

พี่ซันก็ตอบเขาไป

"ฮ่าๆ ลำบากแย่ งั้นเย็นนี้พี่แวะมาที่บ้านสิ

จะได้ลองดูว่าจะทำงานไหนบ้าง?"

เขาหัวเราะ

"โอเคๆ เจอกัน~"

จากนั้นเขาก็ไปหาอะไรกินที่ร้านอาหารที่ใกล้ๆกับบริษัท

และเขาก็ได้ตัดสินใจ เลือกร้านอาหาร

อูด้งใกล้ๆบริษัท

เขาก็เดินเข้าร้านอย่างปกติ ซึ่งความปกติอีกอย่างนั้นก็คือ ความกรี๊ดกร๊าดและการถ่ายรูป นั้นเอง

เขานั้นก็ไม่ได้สนใจอะไร และเขาก็สั่งไป

หลังจากที่เขาได้กินและจ่ายเงินเสร็จ

"ขอลายเซ็นได้ไหมคะ?"

แฟนคลับถาม

เขานั้นก็ไม่ได้ปิดกั้นอะไร

"ได้สิครับ"

เขาตอบและยิ้มอย่างเป็นมิตร

คนอื่นๆต่างก็อิจฉากัน

เขาก็มองผู้คน แล้วพูดขึ้นว่า

"ถ้าจะขอลายเซ็นก็ได้นะครับ~"

ผู้คนได้ยินแบบนั้นต่างก็ดีใจกันยกใหญ่

"เอ่อ..ขอถ่ายรูปคู่ได้ไหมคะ?"

แฟนคลับถามอย่างกล้าๆกลัว

"แน่นอนสิครับ~"

และเขานั้นก็ยุ่งอยู่กับการให้ลายเซ็นและถ่ายรูปกับแฟนคลับไปสักพักใหญ่เลย

"END"