“นายครับนาย...นายครับ” ชายร่างรูปร่างสูงใหญ่ ผิวคร้ามแดดผมสีน้ำตาลเข้มวิ่งกระหืดกระหอบท่าทางตื่นตระหนกและใด้วยข่าวร้ายที่ต้องนำมาแจ้งนายผู้เป็ที่รัก สำหรับคนนอกนายคือคนโหดร้าย ใจดำทำได้ทุกอย่างเพื่อความพอใจของตนเองแต่ในความจริงแล้วมันไม่ใช่สักนิดเดียว นายเป็คนใจดีรักลูกน้อง คอยดูแลด้วยใจภายใต้ท่าทีเรียบเฉยเหมือนจะไม่สนใจสิ่งใด
แม้เพียงแค่สิ่งเล็กน้อยนายก็มองเห็นถ้าเป็นายคนอื่นคงจะไม่สังเกตว่าเขาไอหลายครั้งและถี่ด้วย นอกจากจะบังคับให้พักผ่อนรักษาตัวแล้ววันเกิดนายก็มีของขวัญให้ด้วย แม้จะเล็กน้อยแต่ก็มีคุณค่าทางใจสำหรับลูกน้องทุกคนจนถึงกับบอกว่าจะอยู่ด้วยจนกว่าจะทำงานไม่ไหว นายไม่เคยไปทำร้ายหรือระรานใครก่อนเพียงแค่ตอบโต้และป้องกันตัวเองและลูกน้องทุกคนเท่านั้นเอง
“ว่าไงจูโน่ ใครเป็อะไรตายอีกนายถึงได้วิ่งกระหืดกระหอบเหมือนกับหมาหอบแดดมาแบบนี้” อพอลโล่ทักลูกน้องคนสนิทด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยกึ่งล้อกึ่งประชดประชันหน้าตาก็ไม่หล่อทีหนึ่งแล้วพอเกิดอะไรขึ้นก็ดันมีนิสัยตื่นตระหนกผลีผลามง่ายแบบนี้นะสิผู้หญิงเขาถึงไม่สนใจจะผูกสัมพันธไมตรีด้วย
แต่ลักษณะท่าทางใบหน้าคล้ำแดดแดงขึ้นสีเต็มไปด้วยความร้อนรนกระวนกระวาย ทำให้เขาสงสัยว่ามีเื่อะไรใหญ่นักหนาจูโน่ถึงได้ทำท่าเหมือนกับว่าญาติข้างไหนตายอย่างนั้นแหละ คิ้วคมเข้มเลิกขึ้นสูงขณะยกแก้วไวน์ขึ้นมาจิบทีละน้อย ค่อยๆ ชิมรสชาติหวานลิ้นของไวน์ฝรั่งเศสที่สั่งหามาเฉพาะเพื่อใช้สำหรับลูกค้าวีไอพีที่มาใช้บริการของโรงแรมและกาสิโนว่าคุณภาพเหมาะสมกับราคาหรือเปล่า
เคยเหมือนกันที่ถูกลองดีด้วยการนำไวน์คุณภาพต่ำสอดใส่ปะปนมาคงจะคิดว่าเขาสั่งจำนวนมากแล้วจะไม่เช็กของให้ดี ดีเลยกล้าที่จะทำ แต่ก็ดี ทำให้เขาได้เขียนเสือให้วัวกลัวด้วยการทำให้คนอื่นเห็นเป็ตัวอย่างว่าการที่มากล้าลองดีกับเขาผลที่ได้รับจะเป็ยังไง
“คุณเพิร์ลครับนายคุณเพิร์ล”
“เพิร์ล...หลานสาวฉันเป็อะไร”อพอลโล่ถามกลับด้วยความสงสัยหลานสาวตัวแสบช่างออดอ้อนของเขามีความสุขกับคู่รักคู่หมายจอมเ้าชู้และปากหวานที่ควงคู่กันมาหลายปีดีดักนี่น่าป่านนี้คงจะมีความสุขหน้าตาเริงรื่น จนลืมอาคนนี้ไปแล้วก็เป็ได้อพอลโล่ถอนหายใจเมื่อคิดถึงชายหนุ่มผิวขาว ใบหน้าหล่อเหลาคมคายตาชั้นเดียวที่ปากหวานจนสามารถเอาชนะใจหลานสาวที่ไม่ค่อยให้ความสนใจกับผู้ชายคนไหนไปได้อย่างสวยงาม
แต่ไอ้บ้านั่นกลับเป็เหมือนลิงได้แก้วไก่ได้พลอย พอเห็นว่าฝ่ายหญิงให้ความสำคัญก็เริ่มออกลายปรายตามองสาวคนอื่นไปทั่วทำให้นิศามณีต้องนอนช้ำใจน้ำตาตกในร้อนถึงเขาที่เป็ฝ่ายทนไม่ได้เมื่อเห็นน้ำตาหลานสาวสุดรักสุดดวงใจจำใจต้องออกโรงปกป้องและขู่เข็ญให้อีกฝ่ายรู้จักรักษาน้ำใจคนที่รักเสียบ้างเพราะหลานสาวเขาเมื่อทุ่มไปทั้งกายและใจก็ควรได้รับกลับมาอย่างเท่าเทียมกันเมื่อถึงวันหนึ่งความอดทนและความปรารถนาที่มีจางหายไปเมื่อนั้นจะมาเสียใจไม่ได้เมื่อเขาเอาหลานสาวกลับคืนมา
กรามหนาขบกัดเข้าหากันจนใบหน้าคมคร้ามอยู่แล้วดุและแข็งกร้าวมากขึ้นดวงตาสีสนิมเปล่งประกายเหมือนกับมีเพลิงไฟกำลังลุกไหม้อยู่หรือว่าไอ้บ้านั่นจะผิดคำสัญญาที่ให้ไว้ทำให้หลานสาวเขาเสียใจอีกแล้วเดี๋ยวไปงานแต่งงานคงต้องตักเตือนกันยกใหญ่อีกแน่
เขาไม่ชอบคนรักของหลานสาวสักนิดเพียงแค่เห็นสายตาก็รู้แล้วว่าไอ้หนุ่มหน้าอ่อนนั้นมันหวังฟันแล้วทิ้งแต่พอเจอลูกเล่นของหลานสาวเขาเข้า ก็เลยเปลี่ยนเป็อยากได้มาอยู่เคียงข้างกายแต่ก็ไม่วายสอดส่ายสายตามองหญิงอื่นอยู่ร่ำไป ส่วนเขาถึงจะเป็ห่วงและไม่ปรารถนาให้ทั้งสองคนคบหาและผูกพันกันแค่ไหนแต่เมื่อใจและกายหลานสาวมอบให้ไอ้หนุ่มนั่นไปแล้วจึงทำได้เพียงแค่อย่างเดียว
เฝ้ามอง...เฝ้าติดตามดูแลไม่ให้คลาดสายตาหากว่าไอ้หนุ่มนั่นทำให้นิศามณีแม่ไขมุกหลานสาวแสนสวยน่ารักของเขาต้องเสียใจและเจ็บช้ำอย่างที่เคยเป็มาอีกละก็คราวนี้เขาจะไม่ใจดีปล่อยให้มันหยามน้ำหน้าแล้วลอยนวลไปได้อีกแน่มันจะต้องกำราบให้ต้องหลาบจำและเข็ดไปจนตาย
“คุณเพิร์ล...คุณเพิร์ลถูกรถชนอาการสาหัสครับนาย”จูโน่รายงานน้ำเสียงขาดกระท่อนกระแท่นและขาดเป็ห้วงๆจนจับคำแทบไม่ได้และเตรียมรับพายุอารมณ์ของเ้านาย
อพอลโล่รักหลานสาวญาติสนิทคนที่ทำให้เขายังรู้สึกว่ายังมีครอบครัว ไม่ใช่คนไร้ญาติขาดมิตรอย่างที่คนในเกาะอาคีโอสพยายามนินทาลับหลังว่าคุณนายผู้หญิงไอริสท้องกับใครมาก็ไม่รู้โดนผู้ชายคนนั้นขับไล่ไสส่งจนต้องระหกระเหินหอบความบอบช้ำทั้งร่างกายและจิตใจกลับมาหาพ่อซึ่งกำลังป่วยใกล้จะตายจะมีก็แต่คนในเท่านั้นที่รู้ว่าคุณผู้หญิงไอริสยังคงติดต่อกับคนรักอยู่เสมอ
จวบจนทั้งคุณผู้หญิงและนายท่านเสียชีวิตไปอพอลโล่ก็เป็ฝ่ายติดต่อกับญาติทางพ่อที่อีกฝ่ายไม่มีใครยอมรับเขาสักคนเพราะคิดว่าการที่เขาติดต่อไปนั้น เพราะ้ามีส่วนในทรัพย์สินเงินทอง โดยที่ฝ่ายนั้นไม่รู้เลยว่าไอ้ทรัพย์สินแค่เล็กน้อยมากเมื่อเทียบกับทรัพย์สินของเขา
คงจะมีเพียงบิดาของนิศามณีเท่านั้นที่ให้การต้อนรับเป็อย่างดีที่สำคัญก็คือเด็กน้อยตัวหญิงวัยห้าขวบกำลังน่ารักน่าชังช่างพูดจำนันจาสามารถผูกใจแข็งเป็หินของคุณอาวัยหนุ่มก่อเกิดความรักจนแทบจะหายใจเข้าและออกเป็เพิร์ล
เมื่อบิดาของนิศามณีถึงแก้กรรมก่อนวัยอันควรด้วยโรคปัจจุบันทันด่วนกรรมหนักจึงตกอยู่ที่อพอลโล่ที่ต้องรับภาระดูแลเด็กน้อยที่ถูกญาติฝ่ายพ่อและแม่ผลักไล่ไสส่งด้วยไม่้าเปลืองเงินเปลืองทองที่สำคัญคือ้าลดตัวหารในทรัพย์สมบัติอันน้อยนิดที่มี
หนุ่มน้อยอายุเพิ่งจะแตะเลขสองจึงกลายเป็คุณพ่อลูกติดที่แต่ละคนต่างก็ทั้งหวงและห่วงใยซึ่งกันและกันเรียกได้ว่าใครที่ได้เห็นต่างก็หลงรักและเทใจให้กับสองอาหลานจนหมดบ้านที่มีนิศามณีอยู่ด้วยเป็บ้านอันแสนสุข ไม่ว่าอพอลโล่จะอารมณ์เสียมาจากไหนเมื่อกลับเข้าบ้านใบหน้าที่บึ้งตึงขึ้งเคียดเหมือนจะฆ่าได้กลับเต็มไปด้วยยิ้มอย่างคนอารมณ์ดีกลายเป็คนขี้เล่นและหัวเราะเสียงดังลั่นเสียทุกครั้งไป
ยามที่มีผู้หญิงมาเข้าใกล้อาหนุ่มสุดหล่อเด็กหญิงเพิร์ลหรืออีกนามหนึ่งคือไข่มุก นิศามณี อิสระภัทรพงศ์จะกลั่นแกล้งหญิงสาวที่ให้มาสนใจอาหนุ่มพร้อมอาละวาดใส่อาหนุ่มจนอีกฝ่ายต้องพ่ายแพ้ ถ้าหากจะมีอะไรกับผู้หญิง จะต้องทำลับหลังและสั่งให้ลูกน้องทุกคนปิดเป็ความลับด้วย
แต่เมื่อเวลาผ่านพ้นไปนิศามณีเติบโตเป็สาวสวยสะพรั่ง เป็ที่ต้องตาต้องใจของหนุ่มๆ หลายคน แต่ถูกคุณอาดูแลเป็อย่างดีจึงไม่มีใครกล้าแหย็มเข้ามา แต่มาพลาดก็ตอนที่หญิงสาวเดินทางไปศึกษายังต่างแดนบวกกับงานของอพอลโล่ก็เริ่มมีศัตรูทางธุรกิจที่เล่นงานทั้งต่อหน้าและลับหลังทำให้ทั้งสองคนเริ่มห่างกัน แล้วศรวัณหนุ่มหล่อปากหวานก็เข้ามาแทรกกลางพอดีทำให้นิศามณีหลงรักได้ในที่สุด
“คุณเพิร์ลถูกรถชนอาการสาหัสครับ”
แก้วไวน์สีสวยหลุดจากมือใหญ่กับร่างกายแข็งแกร่งและทรงพลังที่ซวดเซไปยืนอิงขอบบาร์
“นะ...นายว่าอะไรนะจูโน่หลานสาวฉันเป็อะไรมากหรือเปล่า” อพอลโล่เอ่ยเสียงแหบและเบาจนแทบจะไม่ออกจากปากหนาหัวใจแข็งแกร่งเหมือนจะหยุดเต้นและหล่นตุบลงบนพื้นให้คนที่มีความเกลียดชังเเหยียบย่ำเล่น
“คนที่นายส่งไปให้คอยดูแลคุณเพิร์ลโทรมาบอกว่า...”จูโน่กลืนน้ำลายลงคอเฮือกใหญ่ด้วยความกลัวทั้งสายตาและน้ำเสียงที่นายถามมาเมื่อครู่มันเย็นะเืราวกับมีน้ำแข็งเกาะอยู่เขาเลยสาวเท้าถอยไปด้านหลังเล็กน้อย
“คะ...คุณเพิร์ลถูกรถชนอาการสาหัสครับ”
“มันเป็ใครมันเป็ใครที่กล้าทำร้ายหลานรักของฉัน” อพลอลโล่กัดฟันถามในดวงตาเป็ประกายแข็งกร้าวและดุร้ายเหมือนเสือ
ไม่คิดว่านิศามณีจะเกิดอุบัติเหตุเหตุอันเกิดมาจากความประมาทจะต้องมีใครทำให้เื่ร้ายนี้เกิดขึ้น เพราะอะไรนะหรือ...กรามหนาขบกันจนมีเสียงดังกรอดเพราะความเ้าชู้ของศรวัณไงละ นี่คงจะไปให้ความหวังใครเขาอีกแล้วนะสิพอรู้ว่าอีกฝ่ายกำลังจะแต่งงาน ทางเดียวที่จะหยุดยั้งเื่นี้ได้คือกำจัดหลานสาวเขาเสียก่อน
ฮึ!คราวนี้เขาจะไม่ยอมปล่อยให้หลานสาวอยู่กับคนเลวๆ คนนั้นอีกแล้ว กรามหนาขบกดบดเบียดจนนูนเด่นประกายในดวงตาแข็งกร้าวลุกโชนเป็ไฟด้วยโทสะที่อัดแน่นสุมอยู่ในอกอยากที่จะเดินทางไปหาหลานสาวพร้อมกับจัดการได้คนที่มันทำร้ายหลานสาวเขาให้ต้องเจ็บและจำไปจนตาย
“เตรียมเครื่องบินให้พร้อมนะจูโน่ฉันจะเดินทางไปเมืองไทย เร็วที่สุด” อพอลโล่สั่งการเสียงแข็งกร้าวเหมือนสัตว์ร้ายกำลังคำรามทั้งที่ความจริงแล้วเขามีกำหนดการเดินทางไปร่วมงานแต่งงานของนิศามณีในอีกห้าวันข้างหน้าแต่เมื่อเกิดเื่ร้ายแรงนี้ขึ้น ก็จำต้องเปลี่ยนแผนการเดินทางในทันทีงานเร่งด่วนที่ยังมีคั่งค้างอยู่ก็จำต้องมอบภาระให้เป็หน้าที่ของจูโน่และจูปิเตอร์เป็คนจัดการ
“นายติดต่อกลับไปหาเ้าพวกนั้นให้หาข้อมูลของคนที่ขับรถชนหลานสาวให้ด้วย ฉันอยากรู้ว่ามันเป็ใครทำไมถึงได้กล้านัก” อพอลโล่สั่งการใบหน้าแข็งแกร่งสะท้อนแสงไฟทำให้ดูน่ากลัวจนแม้แต่จูโน่ซึ่งเป็คนใจแข็งก็อดที่จะกลัวตัวสั่นแทนคนที่จะถูกจัดการไม่ได้
“ทางโน้นส่งข้อมูลมาให้นายเรียบร้อยแล้วครับ”จูโน่ตอบกลับด้วยความกระเหี้ยนกระหือรือ ดวงตาสีฟ้าตาน้ำข้าวแข็งกร้าวและดุร้ายเช่นเดียวกับคนเป็นายกรามหนาขบกัดบดเบียนจนนูนเด่น อยากที่จะจัดการคนที่มันกล้าทำร้ายดวงใจของนายและหัวใจของเขาให้ต้องได้รับทุกข์ทรมานร้อยเท่าพันเท่าให้เหมือนกับตายทั้งเป็
“อือ” อพอลโล่รับคำ“นายตามพี่ชายมาหาฉันด้วยนะจู่โน่”
จูโน่ที่คิดว่านายจะต้องพาเขาไปจัดการเื่นี้ด้วยมองหน้านายอย่างไม่ค่อยจะพอใจสักเท่าไหร่เพราะถ้านายเรียกหาพี่ชายนั่นหมายถึงว่า เขาจะต้องอยู่โยงเฝ้าโรงแรมไม่ได้ทำให้เขากังวลเท่ากับกาสิโนที่มักจะมีปัญหาไม่เว้นแต่ละวัน
ยิ่ง่นี้เจสันกำลังหาทางเล่นงานนายอยู่วันก่อนก็เพิ่งจะเข้ามาเล่นตุกติกโกงกันหน้าตาเฉย ทำให้กาสิโนเสียหายไปหลายล้านก่อนจะเดินลอยหน้าลอยตาพร้อมเสียงหัวเราะออกไปจากกาสิโนหน้าตาเฉย จนถึงตอนนี้เขากับทุกคนยังจับไม่ได้เลยว่ามันใช้วิธีไหนถ้าหากมันรู้ว่านายไม่อยู่ จะต้องรีบมาหาเื่ กวาดเงินในบ่อนไปทุกวันเป็แน่รายได้หายไปเขาและทุกคนไม่เป็กังวลเลย ทำธุรกิจแบบนี้มีได้ก็ต้องมีเสียแค่ส่วนใหญ่ก็ได้มากกว่าเสียเท่านั้นเอง แต่ที่ทนไม่ได้คือถูกหยามหน้าต่างหากละ
“แต่นายครับเอ่อ...”
คนที่กำลังก้าวเดินไปห้องทำงานหยุดชะงักใบหน้าคมคร้ามที่เต็มไปด้วยความเครียดปรายตาไปมองลูกน้องหนึ่งในสองคนที่สนิทที่สุดมือที่สดเข้าไปในกางเกงแสลกสีขาว ไหล่กว้างที่อยู่ภายใต้เสื้อเชิ้ตสีขาวสั่นอย่างเห็นได้ชัดคงจะเป็เพราะความเป็ห่วงเป็ใยในตัวหลานสาวที่ตอนนี้ยังคงอยู่ในห้องไอซียู
“มีอะไรจูโน่”
“ให้ผมไปด้วยนะครับ”
“ไม่ต้องฉันจะรีบไปจัดการเื่ส่งมุกไปรักษาตัวกับหมอที่ดีที่สุดแล้วจะเก็บเอาคนที่กล้าทำร้ายหลานสาวฉันมาทรมานให้มันอยากจะอยู่ก็ไม่ได้ ตายก็ไม่ได้”
“แต่...นายครับ”
มือใหญ่ยกขึ้นโบกเบาๆเขารู้ว่าจูโน่เองก็ร้อนใจเป็ห่วงนิศามณีไม่แพ้เขาเช่นกัน เพราะอีกฝ่ายคิดกับหลานสาวเขาเกินความเป็หลานสาวของนายแต่ที่ไม่สนับสนุนเพราะจูโน่เป็คนใจร้อนหุนหันพลันแล่นและที่สำคัญคือว่ายอมทำตามความ้าของหลานสาวเขาไปเสียหมด อีกฝ่ายชี้นกเป็ไม้ชี้ไม้เป็นก แทนที่จะกลายเป็ผู้นำกลับกลายเป็หมาตามก้นนายเสียมากกว่า
“ฉันรู้ว่านายกำลังคิดอะไรไม่ต้องเป็ห่วง นายได้เจอกับคนที่ทำร้ายเพิร์ลแน่ อีกอย่างงานทางนี้ก็สำคัญฉันอยากให้นายอยู่ช่วยจูปิเตอร์ดูแลกาสิโน” แน่ใจได้เลยว่าหากเจสันรู้ว่าเขาไม่อยู่ที่กาสิโนอีกฝ่ายจะต้องมาหาเื่เป็แน่
จูโน่ค่อยเบาใจหน่อย เขาไม่ยอมให้คนที่ทำร้ายดวงใจของนายและหัวใจของเขาลอยนวลอยู่เป็คนแน่แม้จะรู้ดีว่านายหวังให้พี่ชายเขาเป็คนดูแลนิศามณีต่อไปแต่เป็เพราะอีกฝ่ายมัวแต่ก้มหน้าก้มตาทำงาน ไม่เคยที่สนใจผู้หญิงคนไหนเลยประจวบกับศรวัณเข้ามา ความหล่อเหลาและปากหวานที่มีจึงสามารถผูกใจนิศามณีให้หลงใหลได้ภายเวลาเพียงไม่นานความจริงแล้วศรวัณเพียรพยายามสอยดอกฟ้าลงไปคลุกดินอยู่นานแล้วติดที่อพอลโล่สั่งห้ามเด็ดขาด ถ้าหากเรียนไม่จบห้ามมีความสัมพันธ์กับชายอื่นอย่างใกล้ชิดถึงเนื้อถึงตัว
วันที่นิศามณีโทรมาบอกข่าวว่าได้หมั้นหมายกับศรวัณแล้วแม้ปากบอกยังรับไหว แต่ในอกของพี่ชายก็ตรมไหม้ไม่แพ้เขาแต่ฝืนเก็บความรู้สึกปวดร้าวไว้ภายใน ผิดกับเขาที่ทนไม่ได้กินเหล้าเมามายไปหลายวัน จนถึงตอนนี้ก็ยังทำใจยอมรับไม่ได้ เฝ้าหวังเฝ้าภาวนาว่าก่อนถึงวันแต่งงานขอให้นิศามณีทนกับพฤติกรรมเ้าชู้ของศรวัณไม่ได้ยกเลิกการแต่งงานและหันกลับมามองเขาบ้าง
“ที่นายให้ผมเรียกพี่ชายมา”จูโน่ก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดี ในเมื่อไม่คิดจะพาเขาหรือพี่ชายไปด้วย แล้วเรียกหาทำไม
“ฉันจะให้นายและพี่ชายอยู่ดูแลงานทางนี้ส่วนฉันจะไปจัดการลากตัวไอ้คนที่มันกล้าทำร้ายหลานฉันมาที่นี่”
อพอลโล่บอกด้วยน้ำเสียงดุกร้าวที่มันลอดออกมาจากไรฟันที่ขบกัดกันแน่น“หวังว่าก่อนที่ฉันจะกลับมานายกับพี่ชายจะจัดการกับไอ้ตัวที่มันเข้ามาก่อกวนกาสิโนให้มันเละเป็โจ๊กจนไม่กล้ามาลบเหลี่ยมฉันอีกที่สำคัญก็เตรียมของรับขวัญไว้ด้วยก็ดี”
แม้น้ำเสียงที่เปล่งออกมาจะเรียบเฉยแต่จูโน่ก็รู้ดีว่างานที่นายมอบหมายไว้ให้นั้นสำคัญเพียงใด
“ได้ครับนายผมกับพี่ชายจะทำให้ดีที่สุด” จูโน่รับปากอย่างแน่นหนักหันตัวกลับออกที่รถขับออกไปหาพี่ชายที่ควบคุมดูแลงานอยู่ที่กาสิโนอย่างรวดเร็ว
อพอลโล่มองตามร่างลูกน้องด้วยดวงตาแข็งกร้าวั์ตาสีสนิมเป็ประกายน่ากลัวเหมือนกับแววตาของมัจจุราชที่ผุดขึ้นมาจากขุมนรกก็ไม่ปาน
50K
![[จบ] ย้อนยุคมาเป็นแม่สามีสุดโหด](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1763706439_11816429.webp)
