ความคิดอันไร้สาระดังขึ้น หัวใจที่ตายด้านของเขาเต้นแรงไม่เป็ปกติ ลมหายใจติดขัด เขากัดฟันแน่นละตาจากริมฝีปากเธอ มองไปยังภาพเพดานแทน
สาวตัวเล็ก ลุกเหยียดตัวขึ้น แหวกเส้นผมสีทองดูแผลบนหัว กลิ่นกายสาวถูกสูดเข้าโดยจมูกโด่ง หน้าอกนุ่มๆ ของเธอเกือบจะแนบหน้าเขา
“เสร็จหรือยัง”
“อีกสักครู่ค่ะ แผลมันมีหลายจุด” เธอบอก ก่อนจะเทยาสีแดงเข้มแต้มบนแผล แล้วนั่งลงเช่นเดิม
“ถอดชุดออก”
“คะ?”
“เธอถามเพราะไม่ได้ยิน หรือแค่โง่เฉยๆ” เขาติเธออีกครั้งก่อนจะเอื้อมมือมาดึงเชือกที่ผูกชุดคลุมของเธอ
“นะ นาย าเ็อยู่นะคะ!”
“...แล้ว”
“จะทำ.. เื่อย่างว่าไหวหรอคะ”
“เื่อย่างว่า?”
“คือ บะ ใบ หมายถึง ให้ทำหน้าที่…” ด้วยความประหม่า ฉันเผลอแทนชื่อออกไป
“ฉันจะทำแผลให้เธอ” เขาพูดเสียงเข้ม คิ้วขมวดแสดงความหงุดหงิด
“อ่อ เอ่อ มะ ไม่เป็อะไรค่ะ มันมีแค่รอยถลอก...”
“เธอโดนกระทืบแทนฉันไม่ใช่หรอ”
ฉันตาเบิกโพลง ใกับคำตอบของเขา โดนฟาดหัวไปขนาดนั้น ยังมีสติรับรู้อยู่หรอ อีกอย่างเขาจะสนใจทำไม ในเมื่อฉันก็แค่สินค้าชิ้นนึง
“....”
“หลังมีอยู่นิดเดียว กระดูกไม่หักก็บุญแล้ว”
“มะ ไม่เป็…”
“ถอดชุด”
“....”
“เดี๋ยวนี้”
เขาสั่งเสียงเข้ม แววตาไร้แววความสนุกหรืออยากทำเื่อย่างว่า ฉันค่อยๆ ปลดเปลื้องชุดคลุมของโรงแรมออกพลิกตัวหันไปอีกด้าน โชว์รอยช้ำที่กลางแผ่นหลัง
เขาถอนหายใจออกมา แล้วค่อยๆ ทายาบริเวณนั้นให้ นิ้วมือที่เย็นเฉียบค่อยๆ ลูบวนอย่างแ่เบาเหมือนกลัวฉันเจ็บ
“รอยแผลที่อะไร”
“คะ? แผล...”
“พวกรอยที่กลางหลังเธอ”
“อ่อ.. โดนป้าตีค่ะ”
“เพราะอะไร”
“…ป้าคิดว่าฉันตั้งใจจะทำให้ลุงกับป้ามีปัญหากันค่ะ”
“แล้วมันจริงหรือเปล่า”
“ไม่ค่ะ... ฉันไม่เคยคิดเื่น่ารังเกียจแบบนั้นเลย”
ทันทีที่ถูกถาม ภาพอดีตที่แสนเ็ปก็ผุดขึ้นฉายอีกครั้ง เขาเงียบฟังเสียงสะอื้นไห้ ถึงจะไม่ได้ปลอบโยน แต่ก็ไม่ด่าว่ารำคาญอย่างที่ผ่านมา
“ฮึก...”
“ทำไมไม่หาคนช่วย หรือโทรแจ้งตำรวจ”
“ฉันไม่มีโทรศัพท์ค่ะ ป้ายึดพลาสสปอร์ตเอาไว้ เคยขอให้คนข้างบ้านช่วย เขาก็เมินเฉย ไม่มีใครสนใจเด็กเอเชียอย่างฉันหรอก...ฮึก”
“…..”
“ต่อให้แจ้งตำรวจได้ เด็กไม่มีที่ซุกหัวนอนอย่างฉัน ก็ต้องถูกส่งกลับไปหาผู้ปกครองอย่างป้าอีกแน่นอน”
“อยากให้ฉันช่วยอะไรไหม”
“ไม่ค่ะ… ฮึก มันจบแล้ว และฉันไม่ได้อยู่ในจุดนั้นแล้ว”
เขาเงียบเป็คำตอบ พลางดึงเสื้อคลุมปิดหลังอันเปลือยเปล่าให้
“เปิดไฟหัวเตียงไว้ ฉันไม่ชอบนอนในที่มืดสนิท”
“ค่ะ รับทราบค่ะ”
ฉันจัดการเก็บกล่องยา ปิดไฟดวงใหญ่กลางห้อง และหยิบหมอน เตรียมลงไปนอนที่พื้นข้างเตียง
“ถือหมอนทำไม”
“ไปนอนที่พื้นค่ะ” ดวงตากลมโตมองเขากลับด้วยความใสซื่อ
“มานอนบนเตียง พื้นมันแข็ง เธอเจ็บหลังอยู่..”
“นายไม่อนุญาตให้นอนบนเตียงเดียวกับนายไม่ใช่หรอคะ”
“ใบหวาน…” เขาถอนหายใจเอ่ยชื่อเธอ คิ้วย่นลงแสดงความหงุดหงิดที่พยายามเก็บเอาไว้
‘เขาไม่ชอบให้ตั้งคำถาม ต่อคำสั่งของเขา’
ฉันไม่กล้าหืออือในคำสั่ง ถึงใจจะเต้นรัวที่ถูกเรียกชื่อจากปากเขาก็ตาม สองขาก้าวไปนั่งอีกมุมของเตียง ค่อยๆ เอนตัวลง โดยที่หันหลังให้เขา
“ฉันชอบที่เธอเรียกตัวเองว่า ใบ... ฉันไม่เคยได้ยินใครแทนตัวเองแบบนั้น”
“!!...”
หมายความว่าไง ‘ชอบ’ ... แปลว่าอยากให้พูดอีกงั้นหรอ
ฟึ้บ
ก่อนที่สติจะกระเจิงไปกว่านี้ ผ้าห่มผืนหนาถูกโยนคลุมตัวฉัน คนข้างๆ ล้มตัวลงนอน ลมหายใจหนักเริ่มผ่อนลงจนเงียบไป ฉันยังนอนตากลม ข่มตาหลับไม่ลง เพราะทั้งปวดร้าวที่กลางหลัง และใจที่เต้นระรัวจากการหลับนอนกับผู้ชายบนเตียง (ไม่นับรวมถึงหน้าที่) ความรู้สึกมันแยกไม่ออกว่ากลัวหรือ… อะไรกันแน่
‘เขาก็….มีมุมอ่อนโยนเหมือนกันนะ’
2K
![รักของผมน่ะไม่ธรรมดา 3P [END]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1677948620_96374755.webp)
