ท่ามกลางความเสียใจและผิดหวังเพราะไม่คิดว่าเ้าสาวของพี่ชายจะเป็คนรักของตน เฉินเซี่ยค่อยๆเดินเข้ามาหาม่านเฉวใกล้ๆ ณ ตอนนั้นเขาเหมือนคนบ้าที่พยายามจะหาข้อมาหักล้างว่าเื่ที่เกิดขึ้นวันนี้นั้นมันเป็แค่ฝัน มันไม่ใช่ความจริง เขากำลังติดอยู่ในฝันร้าย เสียงของต้าถังมันทำให้เฉินเซี่ยกลับคืนมาสู่โลกแห่งความจริงอีกครั้ง
“ข้าบอกแล้วว่าเ้าจะต้องยินดีกับข้าจนพูดไม่ออก ข้าพูดผิดเสียที่ไหนล่ะ ฮ่าฮ้าฮ่า”
“ั้แ่เมื่อไหร่?” เฉินเซี่ยไม่สนใจคำพูดของต้าถัง เขาเอาแต่ตั้งคำถามกับม่านเฉวด้วยความสงสัย
“...........” ม่านเฉวเงียบ เบือนหน้าหนีเพราะนางรู้สึกผิดที่ยังไม่ได้ตัดความสัมพันธ์กับเฉินเซี่ยแต่กลับมาแต่งงานกับชายอื่น เวลานี้นางอับอายจนแทบจะแทรกแผ่นดินหนีอยู่แล้ว
“ตอบข้ามาสิ!!! ม่านเฉว...ั้แ่เมื่อไหร่?”
“นี่ๆ เ้าไม่ควรมาตวาดเสียงใส่ว่าที่ภรรยาข้าแบบนี้นะเฉินเซี่ย เพราะอย่างน้อยๆตอนนี้นางก็ได้ชื่อว่าเป็ว่าที่พี่สะไภ้ของเ้า เ้าควรจะให้เกียรตินางบ้าง”
“ข้าขอคุยกับนางสองคน คนอื่นอย่ามายุ่ง!!!”
“เห็นทีจะไม่ได้ เพราะตอนนี้นางเป็ของข้า เ้าไม่มีสิทธิอะไรในตัวนางั้แ่วันที่เ้าทิ้งนางเพื่อไปเลือกรับตำแหน่งเ้าแห่งัแล้ว”
“ข้าไม่เคยทิ้งนาง นางต่างหากที่กำลังจะหักหลังข้า!!!” ตอนนี้เฉินเซี่ยเริ่มโมโหและตวาดเสียงจนนางเริ่มอับอายคนในงานแล้ว น้ำตาม่านเฉวไหลอาบแก้มเมื่อรู้ว่าเฉินเซี่ยกับต้าถังเป็พี่น้องกันนางไม่เคยคิดว่าโลกมันจะกลมขนาดนี้ ในขณะที่ม่านเฉวรู้สึกผิดต่อสิ่งที่นางทำ ต้าถังกลับสะใจที่เห็นคนในงานมองว่าเฉินเซี่ยมาเพื่อทำลายงานแต่งของเขา แน่นอนว่าเฉินเซี่ยไม่ได้คิดถึงเื่นั้นเลย ตอนนี้สิ่งที่เขา้าได้ยินคือคำอธิบายจากปากของคนที่เขารักมากและตั้งใจจะไปสู่ขอนางหลังจากวันฉลองการรับตำแหน่งเ้าัผ่านไป สุดท้ายมันก็ไม่ทันเพราะเขาไม่อาจล่วงรู้ได้เลยว่านางแอบปันใจให้ชายอื่นไปแล้วและที่เ็ปไปมากกว่านั้นคือการได้รู้ว่าชายผู้นั้นคือต้าถังพี่ชายที่เขาก็รักมากเช่นกัน
“ว่ายังไงม่านเฉว พูดกับข้าสิ!!!ทำไมเ้าถึงเงียบใส่ข้าเช่นนี้”
“........” ม่านเฉวไม่ต้องอะไร เอาแต่ก้มหน้าร้องไห้เพราะรู้สึกผิดแต่ก็ทำอะไรไม่ได้แล้ว
“ที่นางไม่พูดเพราะนางไม่อยากตอบคำถามคนพาลอย่างเ้ารึเปล่า”
“หากข้าถามนางไม่ได้ เช่นนั้นข้าจะถามท่านแทน ในพื้นที่แปดหมื่นลี้ไม่มีใครไม่รู้ว่าข้ากับม่านเฉวเราสองคนรักกันและข้าก็ไม่เชื่อว่าท่านจะไม่รู้”
“หวังเฉินเซี่ย เ้านี่มันฉลาดแต่ยังไม่เฉลียว เพราะแบบนี้ไงนางจึงปันใจให้คนอื่น เ้าจงตรองดูเถิด หากนางรักเ้าจริงๆวันนี้นางจะยอมแต่งงานกับข้างั้นหรือ เ้ารู้หรือไม่ว่าั้แ่พ่อของเ้าตายไป เ้าก็มุ่งหน้าเข้าหางานจนลืมดูแลความรู้สึกนาง ตัวข้าเองเป็พี่ชายของเ้าจึงต้องหันมาทำหน้าที่ตรงนี้แทน ความใกล้ชิดผูกพันมันก่อตัว..........”
“หมายความว่าท่านรู้อยู่แล้วว่านางคือคนรักของข้า แต่ท่านก็ยัง......”
“ใช่!!!ข้ารู้...แล้วมันยังไง? ข้าไม่ได้บังคับให้นางมายืนข้างข้าเสียหน่อย อีกอย่างเราสองคนก็.......”
“สายเืัในตัวท่านไม่สามารถทำให้ท่านรู้จักผิดชอบชั่วดีบ้างเลยหรือไร!!!”
“ฮ่าฮ้าฮ่า เฉินเซี่ย เ้าโตขึ้นมากจริงๆ แต่ก่อนเ้าไม่เคยกระแทกเสียงใส่ข้าเช่นนี้”
“ท่าน้าอะไรจากข้า!!!” ต้าถังพยายามยั่วโมโหเฉินเซี่ย แน่นอนว่ามันได้ผลตอนนี้เฉินเซี่ยรู้สึกผิดหวังจากม่านเฉวและโมโหต้าถังที่เข้ามาแย่งคนรักของตน ต้าถังยังคงเดินหน้ายั่วอารมณ์ของเฉินเซี่ยต่อ
“ข้ารู้ว่าเ้ารักนางมากแค่ไหน เอาอย่างนี้สิ ถ้าเ้าอยากได้นางคืนข้ามีข้อเสนอ”
“..........” เฉินเซี่ยไม่พูดอะไร แต่กลับมองหน้าต้าถังด้วยสายตาที่แค้นใจมาก
“เ้าจงปลดตัวเองออกจากตำแหน่งเ้าแห่งัซะ แล้วข้าจะคืนนางให้เ้า”
“ท่านพี่หลิว!!!นี่ท่านพูดอะไรออกมา ่เวลาที่มาผ่านท่านไม่ได้รักข้าเลยรึไง!!!”
“หุบปาก!!!” ต้าถังตวาดเสียงใส่ม่านเฉวเพื่อให้นางหยุดโวยวาย บัดนี้ม่านเฉวรู้เหมือนโดนมีดคมปักเข้าที่กลางใจ นางคิดมาตลอดว่าต้าถังรักนางแต่พอมาถึงวันนี้นางรู้แล้วว่าที่ต้าถังทำเื่ทั้งหมดนี้ก็เพื่ออยากจะเอาชนะเฉินเซี่ยนั่นเอง
“ที่แท้ สิ่งที่ท่าน้าก็คือ......”
“ใช่...ั้แ่เด็กๆ ข้าตกเป็รองเ้ามาตลอด แม้กระทั่งคบรอบอายุยี่สิบปีข้าก็ยังได้พรจากเทพไท่ซีน้อยกว่าเ้า ข้าตกเป็ที่สองรองจากเ้ามาโดยตลอดและจากนี้ข้าจะไม่ยอมอีกต่อไป ทุกสิ่งที่เป็ของเ้า ข้าจะแย่งมาให้หมดไม่ว่าจะอะไรก็ตาม รวมถึงตำแหน่งเ้าแห่งัด้วย!!!” ต้าถังหันไปซัดฝ่ามืออัคนีใส่ร่างของม่านเฉวจนนางกระเด็นไปชนกันกระถางต้นไม้เพื่อเปิดศึกกับเฉินเซี่ยอย่างเป็ทางการ ร่างเล็กของหญิงสาวลอยละลิ่วฟุบลงจมกองเืและแน่นิ่งไปในที่สุด ผู้คนในงานต่างวิ่งหนีกันจ้าละหวั่น ทว่าเฉินเซี่ยนั้นกับพุ่งตัวไปรับร่างของม่านเฉวเอาไว้ ร่างที่มีลมหายใจโรยรินได้ใช้เฮือกสุดท้ายในการพูดความใจในกับเฉิยเซี่ย
“เฉินเซี่ย ข้อขอโทษที่หักหลังท่าน เฮือก!!! ข้ามันเลวที่นอกใจท่านไปปันใจให้ชายชั่ว บัดนี้ความผิดของข้าได้ถูกชำระแล้ว หากชาติหน้ามีจริงข้าขอเกิดมารักกับท่านอีกครั้งและข้าสัญญาว่าข้าจะรักและซื่อสัตย์กับท่านเพียงผู้เดียว เฮือก!!!”
“ไม่นะ ม่านเฉว ข้าจะรักษาเ้า เ้าต้องไม่ตาย ม่านเฉว พูดกับข้าสิ ม่านเฉว ไม่!!!!!!” แน่นอนว่าบัดนี้ไม่ทันแล้วเพราะนางเหลือแค่ร่างที่ไร้ิญญาไปเสียแล้ว เฉินเซี่ยกอดร่างม่านเฉวร้องไห้อย่างบ้าคลั่งเพราะเขาไม่คิดว่าต้าถังจะลงมือใส่ม่านเฉวเช่นนี้ ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาเฉินเซี่ยไม่เคยยุ่งกับใครเลย เขามีใจรักและภักดีกับม่านเฉวมาโดยตลอด การตายของม่านเฉวครั้งนี้ทำให้สองพี่น้องกลายเป็ศัตรูกันโดยสิ้นเชิง แท้จริงแล้วต้าถังตั้งใจใช้งานแต่งวันนี้เพื่อประกาศศึกกับเฉินเซี่ยอย่างเป็ทางการ เฉินเซี่ยไม่ตอบโต้อะไร เขานิ่งเงียบกลับวังัพร้อมร่างอันไร้ิญญาของม่านเฉว ส่วนต้าถังครองตัวเป็ใหญ่ในเผ่าวิหกเพราะม่านเฉวเป็ลูกสาวคนเดียวของเผ่าวิหก เมื่อม่านเฉวตายต้าถังจึงยกตนเองขึ้นมาปกครองเผ่าวิหกในฐานะสวามีของม่านเฉวไปโดยปริยาย แน่นอนว่าเป้าหมายของต้าถังไม่ได้สิ้นสุดอยู่ ณ ตรงนี้ เพราะนอกจากเผ่าวิหกแล้ว เขายัง้าเผ่าัอีกด้วย เพราะนั่นคือทางเดียวที่เขาจะอยู่เหนือเฉินเซี่ยได้และเขาก็กำลังวางแผนที่จะเอาตำแหน่งนั้นมาให้ได้ ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไร เขาก็พร้อมที่จะทำมัน...หลังจากที่ม่านเฉวตายไป เฉินเซี่ยก็เอาแต่ปิดตัวเงียบไม่ร่าเริงและไม่ไปร่วมงานใดๆกับเผ่าไหนอีกเลย เขากลายเป็คนปิดตัวไม่พบปะพูดคุยกับคนภายนอก เอาแต่ไปในสถานที่เดิมซ้ำๆอยู่แบบนั้นจนกระทั่งเวลาผ่านไปเกือบร้อยปี วันนี้เป็วันครบรอบวันตายของม่านเฉว เฉินเซี่ยตั้งใจที่จะไปเยี่ยมนางที่หลุมศพ แต่ทว่าเมื่อไปถึงเขาก็ได้พบกับเด็กคนนึงที่กำลังขุดดินอยู่บริเวณฝังศพของม่านเฉว เฉินเซี่ยโมโหหนักที่หลุมศพของคนรักถูกเด็กที่ไหนไม่รู้มาขุดเล่น
“บังอาจ!!! นี่เ้าเป็ใครกัน เข้ามาในนี้ได้ยังไง!!!” เด็กหญิงมองหน้าเฉินเซี่ยด้วยความกลัว นางทำท่าจะร้องไห้แต่เฉินเซี่ยห้ามไว้เสียก่อน
“ข้าเกลียดน้ำตา ถ้าเ้าคิดจะร้องไห้ หยุดซะ!!! ตอบข้ามาเ้าเข้ามาในนี้ได้ยังไง?”
“........ข้า....ข้าหลงทางมา...ข้าพลัดหลงกับท่านแม่....แม่ของข้ามาส่งผักในนี้เ้าค่ะ”
“ใครใช้ให้เ้ามาขุดมั่วซั่ว!!! ิคัง ิคัง!!!”
“ขอรับคุณชาย”
“พาเด็กคนนี้ออกไปให้พ้นๆตาข้าและอย่าให้ข้าเห็นใครเข้ามาในนี้อีก!!!” เด็กน้อยมองหน้าเฉินเซี่ยตาแป๋ว ก่อนที่จะหยิบอะไรบางอย่างที่นางขุดได้ยื่นให้เฉินเซี่ย
“อะไร?”
“ข้าขุดมันได้ตรงนี้ ข้าขอโทษที่มาขุดสวนของท่าน แต่มีคนเรียกให้ข้ามาในนี้ ข้อขอตัวก่อน” เด็กน้อยยื่นก้อนหินสีขาวให้เฉินเซี่ยก่อนจะเดินตามิคังออกไป ทันทีที่เห็นหินสีขาวนั้นเฉินเซี่ยถึงกับน้ำตารื้น เพราะหินนั่นมันคือไข่มุกในปิ่นปักผมที่เขาเคยซื้อให้ม่านเฉวนั่นเอง เฉินเซี่ยกำไข่มุกในมือไว้แน่นพร้อมกับทรุดตัวลงต่อหน้าหลุมศพของม่านเฉว เวลาผ่านไปเกือบร้อยปีแล้วการจากไปของม่านเฉวไม่ได้ทำให้เฉินเซี่ยรักนางน้อยลงเลย หากแต่ว่าเขากลับรักและคิดถึงนางมากกว่าเดิมด้วยซ้ำ....
4K
