ชิมิสึ เรย์โกะ เธออาศัยอยู่กับพ่อของเธอที่เมืองไทยพ่อย้ายไปทำธุรกิจอสังหาริมทรัพย์เกี่ยวกับโรงแรมที่ภูเก็ตจังหวัดหนึ่งในภาคใต้ของประเทศไทย ั้แ่เธออายุ 9 ขวบถึงอย่างนั้นเธอกับแม่ก็ยังคงติดต่อกันอยู่เสมอแต่ก็ไม่ได้กลับไปหาแม่เลยั้แ่นั้น
วันนี้เป็ครั้งแรกในรอบเกือบ 10 ปี ที่จะได้เจอแม่ เธอแต่งตัวและเก็บกระเป๋าเดินทางพร้อมแล้วที่จะรอน้องชายของเธอให้มารับเพื่อไปหาแม่ด้วยกันที่นางาโนะตอนนี้เธอพักอยู่ที่โรงแรมแถวสนามบินนาริตะเนื่องจากเธอเพิ่งจะบินมาถึงเมื่อวานนี้แล้วนัดเจอกับเร็นที่ร้านคาเฟ่เมื่อคืน
ก๊อกๆๆๆ เสียงเคาะประตูดังขึ้นเธอเปิดประตูออกไปและเห็นน้องชายสุดหล่อของเธอสะพายกระเป๋าเป้เพียงใบเดียว
“สัมภาระนายมีแค่นี้เองหรอ”เรย์โกะมองสำรวจ
“อะไร จะให้เอาอะไรไปเยอะแยะล่ะเสื้อผ้าของฉันอยู่ที่โน้นแล้วไง”
“เออ ก็จริงเนอะ”
“เดี๋ยวฉันช่วยถือให้”
ทั้งสองเดินทางด้วยรถไฟใช้เวลาประมาณเกือบ4 ชั่วโมงก็ถึงนางาโนะ พวกเขานั่งแท็กซี่ต่อไปจนถึงบ้านบริเวณโดยรอบบ้านมีสวนเล็กๆ ที่อยู่ห่างจะถนนหลักเล็กน้อยแม่ของพวกเขาและพ่อเลี้ยงยืนต้อนรับอยู่ที่รั้วหน้าบ้าน
“สวัสดีค่ะแม่ คิดถึงจังเลย”เรย์โกะวิ่งเข้าไปกอดแม่ด้วยความคิดถึง และโค้งคำนับให้กับพ่อเลี้ยงพวกเขาช่วยกันยกของเข้าบ้าน แม่ดูดีใจมากที่ได้เจอเธอ
“เรย์โกะลูกแม่ หนูโตขึ้นเยอะเลยนะตอนวิดีโอคอลกันหนูดูอ้วนกว่านี้นะ ทำไมตัวจริงถึงผอมจัง หิวรึเปล่ากินอะไรกันมารึยัง แม่เตรียมอาหารไว้เยอะแยะเลยนะ เรากินข้าวกันเถอะ” โคบายาชิริกะ แม่ของเธอพูดเป็ชุดใหญ่ เธอ เร็น และพ่อเลี้ยงได้แต่มองหน้ากันแบบขำๆกับความเป็ห่วงของแม่
“ใจเย็นๆสิ ที่รักเรย์โกะเพิ่งจะกลับมาเองนะ พูดแบบไม่เว้นช่องว่างให้เรย์โกะเลยนะ” โคบายาชิทัตสึยะ พ่อเลี้ยงพูดพร้อมกับนำน้ำผลไม้มาให้ทั้งสองพี่น้อง
“ก็คนมันคิดถึงนี่คะไม่ได้เจอกันตั้งเกือบ 10 ปี ชูอิจิ ไม่เคยพาลูกมาหาฉันเลย” แม่เธอกำลังพูดถึง
ชิมิสึ ชูอิจิ พ่อแท้ๆของทั้งสองพี่น้อง
“พ่อก็บ่นว่าแม่ไม่พาเร็นมาเจอพ่อบ้างเหมือนกันค่ะ”เรย์โกะพูด
“หนอย เ้าบ้านั่น กล้าย้อนฉันหรอฝากไปบอกไอคนบ้างานคนนั้นด้วยนะ ทีหลังก็ส่งตั๋วเครื่องบินมา ฉันจะได้พาลูกไป”ริกะพูดแบบเหวี่ยงๆ
“เอาหน่างั้นคริสต์มาสปีหน้าเราไปหาพวกเขาที่เมืองไทยกันนะ” ทัตสิยะโอบไหล่ริกะเพราะอยากให้เธอใจเย็น
อาหารมื้อเย็นผ่านไปอย่างอบอุ่นเรย์โกะและเร็นรู้สึกดีที่ได้กลับมาอยู่ด้วยกันอีกครั้งถึงจะเป็่เวลาไม่นานเธอจะอยู่ที่นี่ประมาณสามอาทิตย์เพื่อฉลองคริสต์มาสและปีใหม่ที่นี่ก่อนจะกลับเมืองไทยทุกอย่างเป็ไปอย่างปกติสุข
เวลาผ่านไปเกือบสองอาทิตย์ เร็นต้องกลับไปเข้าแคมป์ฤดูหนาวของชมรมเบสบอลม.ปลายที่คารุอิซาวะ
“ไม่ไปไม่ได้หรอ เร็นนานๆทีพี่เราจะมาหานะ แม่อยากให้เราอยู่ต่ออีกสักหน่อย” ริกะพูด
“ผมก็อยากอยู่นะครับแม่แต่การไปตั้งแคมป์ครั้งนี้มีรุ่นน้องที่เข้ามาใหม่อีก 2-3 คน ทุกคนเลยอยากจะให้ไปครบทุกคนให้ได้น่ะครับผมไปแค่ 3 วันเอง เดี๋ยวจะกลับมานะครับ” เร็นพูดและหันไปกอดแม่
“อีก 3วันเจอกันนะเรย์โกะ เดี๋ยวฉันจะพาเธอไปเที่ยวก่อนกลับนะ”เร็นเอามือโยกหัวเรย์โกะเบาๆ ด้วยความเอ็นดู
“แน่นอนอยู่แล้วนายต้องพาฉันไปทุกที่ที่ฉันอยากไป ต้องตามใจฉันเท่านั้นไม่งั้นฉันจะทึ้งหัวนายแน่” คำพูดของเรย์โกะทำเร็นอดหมั่นไส้ไม่ได้เลยดีดหน้าผากเธอไปทีนึง
เธอร้องเสียงหลงเพราะมันเจ็บมากๆ เลยชกเร็นกลับไปที่นึงแต่ก็ต้องเจ็บมือเองเพราะกล้ามเขาแน่นมาก เร็นได้แต่ยืนหัวเราะให้กับความบ๊องของพี่สาวตัวเอง
6K
