ความคลับคล้ายคลับคลาของใบหน้าเสี้ยวหนึ่งและแผ่นหลังบางที่แล่นลับหายไปกลางลานจอดรถแผดเผาจิตใจของ ‘ภูดิศ’ จนแทบกระอัก
ชายหนุ่มก้าวเท้าฉับกลับเข้ามาในตัวอาคารผู้ป่วยนอกใบหน้าคมคายดุดันบึ้งตึง หน้าบึ้งตึงจนพนักงานและช่างตกแต่งรอบข้างพากันก้มหน้าหลบตาด้วยความหวาดกลัวเขาไม่รอช้า ใช้อำนาจเด็ดขาดในฐานะประธานบริหารสูงสุดสั่งการให้ฝ่ายประสานงานและพื้นที่เช่าดึงเอกสารสัญญาเช่าที่ของ ‘ร้านมนัสขนมไทย’ มาตรวจดูทันทีหวังจะหาพิกัดที่อยู่ของหญิงสาวในดวงใจ
เมื่อแฟ้มเอกสารระบุรายละเอียดถูกส่งถึงมือฝ่ามือหนาที่กำลังเปิดดูต้องชะงักลงด้วยความขัดใจ เพราะกลับกลายเป็ว่าเป็ชื่อของ "ธราธร กิจไพศาล..."
ภูดิศพึมพำชื่อเ้าของสัญญาเช่าด้วยน้ำเสียงรอดไรฟันชื่อผู้ประกอบการกลับไม่ใช่ชื่อของมนัสวี แต่เป็ชื่อผู้ชายที่เขาไม่คุ้นเคยเมื่อไม่ได้คำตอบที่แน่ชัด สัญชาตญาณจอมบงการและไม่ยอมแพ้จึงบีบให้ภูดิศตัดสินใจสั่งเลื่อนนัดหมายทั้งหมดในบ่ายวันนั้นเขาคว้ากุญแจรถยนต์ขับบึ่งออกไปตามที่อยู่ที่ระบุไว้ในเอกสารสัญญาทันที
++++++++++
รถสปอร์ตคันหรูแล่นมาจอดซุ่มอยู่ใต้ร่มไม้ใหญ่ฝั่งตรงข้ามบ้านสวนหลังย่อมบรรยากาศรอบบ้านร่มรื่นไปด้วยทิวไม้ ไม่เหมือนหัวใจของภูดิศที่กลับร้อนรุ่มราวกองเพลิงชายหนุ่มลดกระจกรถลง แอบมองผ่านแนวรั้วบ้านเข้าไปในบริเวณบ้าน และในวินาทีนั้นเองภาพที่ปรากฏตรงหน้าก็ทำให้ดวงตาคู่คมของเขาเบิกกว้าง ร่างกายแข็งทื่อราวก้อนหิน
ที่ลานหญ้าหน้าบ้านชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งคนหนึ่งกำลังหัวเราะร่าเริง โดยมีเด็กชายตัวน้อยสวมชุดเอี๊ยมยีนส์ขี่คอเล่นอย่างสนุกสนานเสียงหัวเราะเอิ๊กอ๊ากใสซื่อของเด็กตัวน้อยดังแ่แว่วมาตามสายลม
หากแต่ทว่า...สิ่งที่ทำให้หัวใจภูดิศกระตุกรัวอย่างรุนแรงจนแทบทะลักออกมานอกอกคือรูปร่างหน้าตาของเด็กชายคนนั้น... เด็กน้อยมีผิวขาวเนียนละเอียดคิ้วเข้มหนาพาดเฉียง และดวงตาคมกริบระยับพราวดุจดวงดาวเครื่องหน้าทั้งหมดมันถอดแบบมาจากตัวเขาราวกับแกะออกมาจากพิมพ์เดียวกัน!
‘ทำไม... ทำไมเด็กคนนั้นหน้าตาเหมือนเราขนาดนี้’ สมองของภูดิศหมุนประมวลผลอย่างบ้าคลั่ง ความสงสัยและสายใยบางอย่างแล่นริ้วเข้ามาในอกจนเขาเกือบจะเปิดประตูรถพุ่งตัวเข้าไปหา
แต่แล้ว...ความโกรธระคนสงสัยก็ถูกทำลายลงในชั่วพริบตา เมื่อบานประตูบ้านไม้ถูกเปิดออกพร้อมกับการปรากฏตัวของสตรีที่เขาโหยหามานานห้าปี
‘มนัสวี’ เดินก้าวเท้าออกมาจากในบ้านด้วยชุดผ้าฝ้ายสีอ่อนละมุนตาทว่าประโยคที่หลุดออกมาจากปากของเธอ กลับเป็ที่ดั่งค้อนทุบทำลายหัวใจของภูดิศจนแหลกละเอียด
"เติมเต็มครับลูก... พอได้แล้วครับ แดดเริ่มแรงแล้วนะ มาหาแม่มา" มนัสวีส่งยิ้มหวานหยาดเยิ้ม เดินเข้าไปอ้าแขนรับร่างกลมป้อมของลูกชายลงมาจากคอของทิวเธอคว้ามือเรียวเล็กของเด็กชายมากุมไว้แน่นพลางหันไปพยักหน้าส่งยิ้มอย่างสนิทสนมให้ชายหนุ่มข้างกาย
"เข้าบ้านกันเถอะค่ะพี่ทิวมนเตรียมน้ำเย็นไว้ให้แล้ว"
"ครับมน... วันนี้น้องเติมเต็มซนชะมัดเลย"
‘ธราธร กิจไพศาล’ หรือ ทิว หัวเราะร่วนเอื้อมมือไปลูบหัวเด็กชายอย่างแสนรัก ก่อนจะเดินตามแผ่นหลังบางของมนัสวีและเด็กชายตัวน้อยเข้าบ้านไปพร้อมกันบานประตูสับกลอนปิดลงทิ้งไว้เพียงความเงียบงัน
ภายในรถสปอร์ต...ภูมิทัศน์รอบข้างดูเหมือนจะมืดดับลงในความคิดของภูดิศใบหน้าคมขมวดคิ้วหนาเข้าหากันจนแทบชิดขบกรามแน่นจนเส้นเืที่ลำคอปูดโปนด้วยความโกรธแค้น ผิดหวังและเสียใจอย่างที่สุดจนเนื้อตัวสั่นกระแสความหึงหวงและโกรธเกรี้ยวประทุขึ้นซัดหัวใจจนพังยับเยิน
‘มน... ที่เธอรับเงินแม่ฉันแล้วหนีหายมาห้าปีที่แท้เธอไม่ได้หนีมาลำบาก... แต่เธอหนีฉันมาแต่งงานใหม่สร้างครอบครัวกับผู้ชายคนนี้จนมีลูกด้วยกันงั้นเหรอ!’
ความเข้าใจผิดครั้งใหญ่หล่อหลอมให้ภูดิศแปลความหมายภาพความอบอุ่นของพี่น้องต่างสายเืกลายเป็การทรยศหักหลังอันเจ็บแสบความอ่อนโยนในอดีตถูกทำลายลงแปรเปลี่ยนเป็ความแค้นเหมือนไฟสุมทรวง อีกทั้ง... ท่ามกลางเพลิงโทสะ าแความค้างคาใจเื่หน้าตาของ‘น้องเติมเต็ม’ ยังคงตอกย้ำดึงรั้งสติของเขาไว้
เด็กคนนั้นหน้าเหมือนเขาเกินกว่าจะเป็ลูกของชายอื่นได้เขามั่นใจ ชายหนุ่มกำพวงมาลัยรถแน่น แววตาคมกริบวาวโรจน์เต็มไปด้วยรังสีความแค้น
‘ต่อให้เธอแต่งงานใหม่ หรือชู้รักของเธอจะเป็ใครก็ตาม...แต่ถ้าเด็กคนนั้นคือสายเืของฉัน มนัสวี... เธอไม่มีวันซ่อนเขาไว้ได้ และฉันจะทำทุกวิถีทางเพื่อเอาลูกของฉันกลับคืนมา ส่วนเธอ ฉันก็จะลากเธอ ให้กลับมาชดใช้ความผิดที่เธอทำไว้กับฉันฉันให้จงได้!’
ชายหนุ่มใหญ่วันสามสิบสองกระชากเกียร์เหยียบคันเร่งรถยนต์สปอร์ตเสียงดังสนั่นขับทะยานออกไปจากบ้านสวนทันทีเพื่อเตรียมวางแผนขั้นเด็ดขาดในการกลับมาทวงคืนทุกสิ่งทุกอย่างที่ควรจะต้องเป็ของเขา
265
