เมื่อที่รักของผมเป็นซีอีโอเจ้าเสน่ห์

        หัวหน้าหม่าก้นกระแทกพื้นด้วยความเจ็บปวดทุกสิ่งเหมือนจะสมบูรณ์แบบ เขาวางแผนเตรียมการมาอย่างดี ทั้งขาตั้งและกล้องวิดีโออีกไม่นานหนึ่งในผู้หญิงที่ฮอตที่สุดในบริษัทก็จะตกเป็นของเขา

        แต่มันเกิดเรื่องบ้าอย่างนี้ขึ้นได้ยังไง!?

        "แกกำลังจะทำอะไร...ใครอนุญาตให้แกเข้ามาในนี้" หัวหน้าหม่ากล่าวอย่างตื่นกลัว

        หยางเฉินผลักหญิงสาวลงบนเตียงหนึ่งพลางเหลือบมองหลิวหมิงอวี้ที่นอนสลบอยู่อีกเตียงหนึ่ง

        เมื่อหัวหน้าหม่าเห็นหยางเฉินนิ่งเงียบก็หยิบเสื้อผ้าแล้วเดินย่องไปที่หน้าประตู

        หยางเฉินมองอุปกรณ์ในห้องอย่างสนอกสนใจหัวหน้าหม่าผู้นี้ มีประสบการณ์โชกโชนยิ่ง เขานำเซ็กทอย กล้องถ่ายวิดีโอ และขาตั้งกล้องมาด้วยดูเหมือนว่าเขาเป็นปรมาจารย์ในด้านนี้อย่างแท้จริง

        เมื่อเห็นหัวหน้าหม่ากำลังย่องไปที่ประตูหยางเฉินแสยะยิ้ม จับบ่าหัวหน้าหม่า แล้วกล่าวว่า

        "หัวหน้าหม่าจะรีบไปไหนล่ะครับเรายังไม่ทันได้เล่นสนุกกันเลย"

        "เล่นอะไร..." หัวหน้าหม่าเอ่ยถามเสียงสั่นจนกลายเป็นติดอ่างหยางเฉินชี้ไปที่กล้องวิดีโอ

        "คุณจะถ่ายหนังไม่ใช่เหรอครับเรามาถ่ายกันตอนนี้เลยไหม"

        หัวหน้าหม่าจ้องไปที่กล้องวิดีโออย่างงุนงงทันใดนั้นเขาก็พูดขึ้นด้วยความประหลาดใจ

        "แกก็ต้องการเล่นกับผู้หญิงคนนี้เหมือนกันงั้นหรือแล้วทำไมไม่บอกกันตั้งแต่แรก เรามาจอยกันได้นะ" หัวหน้าหม่าพูดพลางคิดว่าในเมื่อเหตุการณ์มันกลับตาลปัตรเป็นแบบนี้ไปแล้วการดึงหยางเฉินมาร่วมด้วยก็เป็นความคิดที่ไม่เลว

        "ขอบคุณในความหวังดีนะครับแต่ผมไม่อยากทำให้หนังดีๆ เสียหาย" หยางเฉินยิ้มกล่าว

        "อย่างไรก็ตามนางเอกในเรื่องไม่ใช่หลิวหมิงอวี้ แต่เป็นเธอ…" หยางเฉินพูดพลางชี้ไปที่หญิงสาวอีกนางหนึ่ง

        "ผมคิดว่าหัวหน้าหม่าคงจะคุ้นเคยกับเธอเป็นอย่างดีถ้าพวกคุณเล่นหนังด้วยกัน มันจะกลายเป็นคู่สร้างคู่สมและกลายเป็นหนังที่ยอดเยี่ยมอย่างที่สุด"

        หัวหน้าหม่าได้ยินดังนั้นก็เปลี่ยนท่าทีโดยสิ้นเชิง

        "นี่แกกำลังขู่ฉันเรอะ..."

        "เปล่าเลย...ผมแค่ต้องการเก็บภาพร่างกายอันแข็งแกร่งของคุณไว้ เผื่อในอนาคตคุณอาจมาขู่ผมหรือขู่เพื่อนร่วมงานทั้งหลายของผม" หยางเฉินกล่าวอย่างยิ้มแย้ม

        "บัดซบทางที่ดีแกควรออกไปตอนนี้จะดีกว่า ฉันรู้จักคนในโลกมืดมากมาย...ถ้าแกมายุ่งเกี่ยวรับรองแกจะไม่ได้ตายดี..."

        แปะ!

        เสียงฝ่ามือกระทบหน้าดังสนั่นแก้มตุ้ยนุ้ยของหัวหน้าหม่าพลันบิดเบี้ยว รอยฝ่ามือแดงเริ่มปรากฏบนใบหน้า

        "ฉันไม่มีเวลามาคุยเรื่องไร้สาระกับแกถ้าหากแกไม่เริ่ม ฉันจะตีจนกว่าแกจะเริ่ม!"

        "ไอ้สารเลว..."

        แปะ! ปับ!

        หัวหน้าหม่าพยายามส่งเสียงแต่สองฝ่ามือก็พุ่งเข้าปะทะใบหน้าเสียก่อน นั่นทำให้เขามึนงงความโกรธของเขาพุ่งถึงขีดสุด และพยายามปล่อยหมัดสวนกลับไปที่ใบหน้าหยางเฉิน

        แต่ทันทีที่เขายกแขน... ฝ่ามือของหยางเฉินก็สวนกลับมากระทบใบหน้าอย่างรวดเร็ว

        แปะ!

        ร่างหัวหน้าหม่าร่วงลงกับพื้นจากการตบหน้าครึ่งซีกบวมเป่ง หัวหน้าหม่าปวดแสบแสนสาหัสขยับหนีไปมุมหนึ่งของห้องด้วยความหวาดกลัว

        "อย่า... อย่าเข้ามานะข้ามีคนหนุนหลังอยู่มากมาย"

        "ฉันไม่สนว่าแกจะมีใครหนุนหลังอยู่บ้างแต่ถ้าแกไม่ถอดเสื้อผ้า ฉันจะเป็นคนถอดเสื้อผ้าพวกแกเอง" หยางเฉินพูดขึ้นพร้อมรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม

        หญิงสาวได้ยินดังนั้นก็ทั้งอับอายและหวาดกลัวเมื่อเธอเห็นหัวหน้าหม่าไม่อาจต่อกรใดๆ กับหยางเฉินได้เธอได้แต่กอดเข่ามองหยางเฉินด้วยความหวาดกลัว

        เหงื่อเย็นไหลย้อยชุ่มโชกใบหน้าของหัวหน้าหม่าแม้เขาต้องการจะต่อต้าน แต่เขาก็ไม่ใช่คู่มือของหยางเฉินอีกทั้งยังไม่สามารถหลบหนีไปได้อีก

        "ดูท่าหัวหน้าหม่ายังคงไม่รีบจัดการ..."หยางเฉินเดินไปหาหัวหน้าหม่าช้าๆยกแขนข้างหนึ่งเตรียมทำอะไรบางอย่าง

        ทันใดนั้นหัวหน้าหม่ารีบตะโกนบอก 'หยุด' จนน้ำลายสาดกระเซ็นกล่าวว่า

        "ฉัน... ฉันจะทำตามที่แกบอกแต่ว่าแกต้องสัญญามาก่อนว่า แกจะไม่ขู่ฉันอีกถ้าฉันไม่ไปยุ่งเกี่ยวหลิวหมิงอวี้และคนอื่นๆ"

        หยางเฉินถอนหายใจเหยียบต้นขาของหัวหน้าหม่าอย่างแรง

        "โอ้ว!" หัวหน้าหม่ากรีดร้องด้วยความเจ็บปวดเขารู้สึกเหมือนมีแท่งเหล็กตกกระแทกใส่ขา

        "แกไม่มีสิทธิต่อรองหรือสงสัยใดๆฉันบอกให้แกทำอะไร แกก็ต้องทำ" หยางเฉินกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ

        "ฉันจะทำ... ฉันจะทำแล้ว"หัวหน้าหม่าไม่คิดเลยว่า ฉากที่เคยเห็นในทีวีเขาจะต้องมาประสบพบเจอด้วยตัวเอง

        โดยไม่รอให้หยางเฉินได้กล่าวอะไรต่อหัวหน้าหม่าฝีนทนต่อความเจ็บปวดแล้วรีบคลานไปที่เตียงจากนั้นเขาจึงแผดเสียงตะโกนสั่งหญิงสาวอย่างเกรี้ยวกราด  

        "นังตัวแสบรีบถอดเสื้อผ้าออกซะ"

        "ตะ... แต่... หัวหน้าหม่าคะฉันไม่ต้องการ"

        แปะ!

        เวลานี้กลายเป็นหัวหน้าหม่าที่เป็นฝ่ายตบ

        "ถอดออกซะ...อย่ามาทำเป็นใสซื่อต่อหน้าฉัน"

        หญิงสาวน้ำตาไหลพรากแต่เธอก็ถอดเสื้อผ้าออกตามคำสั่งอย่างรวดเร็วแม้จะไม่เต็มใจ

        หน้าอกเต่งตึงขนาดมหึมา ขาเนียนเรียวยาวรับกับสะโพกกลมกลึง เป็นรูปร่างอันพิถีพิถัน ถ้าหากหล่อนทำงานอยู่ที่ไนต์คลับเธอสมควรได้เป็นดาวยั่วอันดับหนึ่งของบาร์

        เมื่อเสื้อผ้าถูกเปลื้องออกกระทั่งเหลือเพียงชุดชั้นในตัวบางกับกางเกงในชิ้นน้อยปกปิดร่างกาย หยางเฉินจึงเริ่มต้นถ่ายวิดีโอด้วยความตื่นเต้น

        หัวหน้าหม่าเคยแต่ถ่ายคนอื่นแต่ในเวลานี้กลับกลายเป็นฝ่ายโดนถ่ายเสียเอง เขาต้องฝืนทนต่อความอับอาย ร่างเทอะทะของหัวหน้าหม่ากอดร่างระหงของหญิงสาวและระดมพรมจูบอุ่นร้อนไปทั่วร่าง

        หญิงสาวที่กำลังร้องไห้แต่หลังจากได้รับการกระหน่ำจูบจากคู่ขาแล้วเธอก็จำใจยอมรับว่าเธอเป็นของเล่นให้ชายแก่คนนี้จากนั้นเธอก็ไม่มียางอายหลงเหลืออีกต่อไป ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ล้วนใกล้ชิดและเมื่อลงเรือลำเดียวกันแล้ว บางทีเธออาจได้รับผลประโยชน์บ้าง คิดได้ดังนั้นความรู้สึกไม่ดีเมื่อครู่ก็มลายหาย

        ภายใต้การถ่ายทำชายหญิงทั้งสองต่างมีความคิดชั่วร้ายผุดเข้ามาในจิตใจ ยิ่งพวกเขากอดจูบ เล้าโลมและพัวพันกันมากขึ้นเท่าไหร่ความสุขอันเร่าร้อนปนด้วยความระทึกของพวกเขาก็หวนกลับมาอีกครั้ง