[นิยายแปล] Logging 10000 Years into the Future - เทพไร้พ่าย ลุยเดี่ยวอนาคตหมื่นปี【จบ】

        แล้วผู้คนในกลุ่มก็เริ่มสอบถามค่าพลังชีวิต ค่าพลังการต่อสู้ และสนามสอบสำหรับการสอบศิลปะการต่อสู้พรุ่งนี้กันอย่างคึกคัก

        ลู่เซิ่งกวาดสายตามองเล็กน้อยแล้วก็ออกจากกลุ่มไป

        ลู่เซิ่งเอนกายพิงพนักเก้าอี้อย่างแผ่วเบา แหงนหน้ามองเพดาน

        ตอนที่ซื้อวิลล่าหลังนี้มาก็ตกแต่งเสร็จสรรพแล้ว รายละเอียดต่างๆ ทำออกมาได้อย่างงดงาม

        ลู่เซิ่งจ้องมองลวดลายที่มุมเพดาน พลางคิดถึงสิ่งที่ตนเองเก็บเกี่ยวมาในช่วงหลายเดือนที่ผ่านมา

        ตอนนี้ พลังจากภายในของเขาทะยานขึ้นสู่จุดสูงสุดของนักสู้ระดับสี่ พร้อมที่จะก้าวเข้าสู่ระดับห้าได้ตลอดเวลา

        ในความจริง หากต้องการเลื่อนระดับเป็นห้า ลู่เซิ่งก็สามารถทำได้นานแล้ว

        ที่ลากยาวมาจนถึงตอนนี้ ก็เป็นเพราะเขาใช้ “ทักษะการหายใจอย่างเป็นธรรมชาติ” ขัดเกลาพลังจากภายในซ้ำไปซ้ำมา

        ขัดเกลามาแล้วสองครั้ง และครั้งที่สามนี้ก็ใกล้จะสำเร็จแล้ว

        พลังจากภายในสีทองจางๆ แปรเปลี่ยนเป็นดั่งอำพันสีทอง ไหลเวียนอยู่ภายในร่างกายของเขา

        อานุภาพก็เพิ่มขึ้นจากเดิมหลายเท่าตัว

        แล้วก็มีในส่วนอื่นๆ ค่าพลังชีวิตที่เพิ่มขึ้นจากคัมภีร์ส่องจิตทุคติราชันทะลุไปถึงยี่สิบเปอร์เซ็นต์

        เคล็ดวิชานี้ยิ่งฝึกฝนก็ยิ่งยาก

        เพราะโครงสร้างร่างกายของคนเรามีการเปลี่ยนแปลงอยู่เสมอ และเขาก็กำลังอยู่ในช่วงของการเติบโตอย่างรวดเร็ว ทั้งพละกำลังและร่างกาย การเปลี่ยนแปลงก็ยิ่งรวดเร็วขึ้น

        ลู่เซิ่งสร้างหัวใจขึ้นมาก่อน สุดท้ายก็ต้องหันกลับไปแก้ไขใหม่ เป็นเรื่องที่ยุ่งยากมาก

        หลายเดือนที่ผ่านมา ทำได้เพิ่มมาอีกครึ่งหนึ่งก็ถือว่าเป็นผลลัพธ์ที่ดีแล้ว

        ส่วนในด้านอื่นๆ ดาวฤกษ์แผดเผาในช่วงแรกของการฝึกกายทองอมตะนั้นสำเร็จไปแล้ว ช่วงที่สองของการฝึกฝนก็มีความก้าวหน้าอย่างรวดเร็วราวกับการระเบิด

        ตอนนี้ลู่เซิ่งสามารถใช้ดาวฤกษ์แผดเผาได้ถึงยี่สิบเท่า

        ทักษะการหายใจพิเศษทั้งสี่ก็ถือว่ามีความคืบหน้า

        จากข้อมูลอย่างเป็นทางการที่เคยได้ยินมาตอนคัดเลือกนายพลวีนัส ลู่เซิ่งประเมินว่า

        ตอนนี้เคล็ดวิชาลมหายใจวายุ พสุธา และอัสนีของเขา น่าจะบรรลุถึงระดับหัตถากำกับขั้นที่หนึ่ง

        ส่วนลมหายใจอัคคีนั้นอยู่ในระดับหัตถากำกับขั้นที่สอง

        ลมหายใจอัคคีระดับสอง นอกเหนือจากจะทำให้ลู่เซิ่งสามารถสร้างลูกไฟออกมาจากอากาศได้แล้ว ในด้านการโจมตียังมีพลังทำลายล้างแบบระเบิดกระจายที่รุนแรงมาก

        แน่นอนว่า สิ่งเหล่านี้ต้องแสดงออกมาในการต่อสู้สนามจริง

        ช่วงนี้ลู่เซิ่งได้ฝึกฝนกับปรมาจารย์เทพีแห่งสงครามทุกวัน ตอนนี้ก็สามารถยืนหยัดอยู่ภายใต้การโจมตีของปรมาจารย์เทพีแห่งสงครามได้นานถึงห้านาทีโดยไม่ตาย!

        เมื่อเทียบกับตอนแรกที่เจอหน้าก็ถูกจัดการแล้ว

        นับว่าเป็นความก้าวหน้าที่ยิ่งใหญ่

        แน่นอนว่า สิ่งเหล่านี้เป็นผลมาจากการวิวัฒนาการของศิลปะการต่อสู้ขั้นสมบูรณ์รูปแบบที่หนึ่ง

        หลายเดือนมานี้ ลู่เซิ่งไม่รู้ว่าตนเองดูดซับเศษเสี้ยวความทรงจำไปมากเท่าไรในพื้นที่แห่งความฝัน

        ถึงแม้ว่าส่วนใหญ่จะเป็นความทรงจำที่ซ้ำซากและไร้ประโยชน์ แต่ก็ผลักดันให้ศิลปะการต่อสู้ของเขาทะยานขึ้นสู่จุดสูงสุดของวิชาระดับสมบูรณ์แบบ

        เมื่อสิ่งหนึ่งขยับ ที่เหลือก็ขยับตามไปด้วย

        ผลลัพธ์ที่ตามมาก็คือ ค่าพลังการต่อสู้ของลู่เซิ่งในศิลปะการต่อสู้ขั้นสมบูรณ์รูปแบบที่หนึ่งพุ่งทะยานขึ้นอย่างบ้าคลั่งอีกครั้ง

        นี่คือการเปลี่ยนแปลงเชิงปริมาณที่นำไปสู่การเปลี่ยนแปลงเชิงคุณภาพโดยรวม

        “หากศิลปะการต่อสู้ทั้งหมดของฉันทะลุถึงเขตแดนล้ำลึก ศิลปะการต่อสู้ขั้นสมบูรณ์จะสามารถเข้าสู่รูปแบบที่สองได้ไหม?”

        ลู่เซิ่งไม่แน่ใจ แต่เขาก็ตั้งตารอคอย

        อันที่จริง เมื่อเทียบกับการสอบเข้ามหาวิทยาลัย สิ่งที่ลู่เซิ่งปรารถนามากกว่าคือการเอาชนะปรมาจารย์เทพีแห่งสงครามในพื้นที่แห่งความฝัน

        นั่นคือความท้าทายที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเขาในตอนนี้

        “หลังจากการสอบเข้ามหาวิทยาลัย หากไม่มีอะไรผิดพลาด ขอบเขตอำนาจของจะต้องถึงระดับสี่อย่างแน่นอน

        รอจนกว่าจะได้ศิลปะการต่อสู้ระดับสิบเอ็ดทั้งสามชุดมา แล้วความแข็งแกร่งก็จะก้าวข้ามขีดจำกัด พลังจากภายในเปลี่ยนเป็นพลังแกร่งกล้า ก้าวเข้าสู่ระดับห้า น่าจะสามารถจัดการปรมาจารย์เทพีแห่งสงครามได้สำเร็จสินะ..”

        ยิ่งได้ปะทะกับปรมาจารย์เทพีแห่งสงครามมากเท่าไร ลู่เซิ่งก็ยิ่งปรารถนาที่จะได้ครอบครองเคล็ดวิชาหอกอันมหาศาลและงดงามราวกับธารน้ำแข็งที่เธอเชี่ยวชาญมากขึ้นเท่านั้น

        ถึงแม้ว่า...

        ตอนนี้ลู่เซิ่งก็ถือว่ามีอาวุธของตัวเองแล้ว

        “ฉิ้ง”

        ราวกับเสียงของดาบยาวที่ถูกชักออกจากฝัก

        จากด้านหลังของลู่เซิ่ง มีใบมีดสีเงินขนาดเท่านิ้วหัวแม่มือจำนวนมากถึงร้อยใบพุ่งออกมา

        ใบมีดเหล่านี้หมุนวนอย่างรวดเร็วอยู่บนเพดานห้อง ส่งเสียงแหลมแหวกอากาศ

        ทันใดนั้น ใบมีดก็รวมตัวกัน ประกอบขึ้นเป็นดาบโค้งสีเงินรูปพระจันทร์เสี้ยวที่พื้นผิวไม่เรียบเนียน แต่เต็มไปด้วยเหลี่ยมมุมมากมาย

        คมมีดไร้สิ้นสุด

        ในสัปดาห์ที่สองที่ลู่เซิ่งกลับมายังเมืองไป๋เหอ ถังเม่าหลินก็โอนผลกำไรทั้งหมดจากการขายแร่เงินปริศนาเข้าบัญชีของลู่เซิ่ง

        มากถึงสองพันเจ็ดร้อยล้าน!

        นั่นหมายความว่า เหมืองแร่เงินปริศนาที่ลู่เซิ่งขุดพบ สามารถสกัดแร่เงินปริศนาได้มากถึงยี่สิบเจ็ดกิโลกรัม

        ในชั่วข้ามคืน ลู่เซิ่งก็กลายมาเป็นมหาเศรษฐีพันล้าน

        แล้วก็ในชั่วข้ามคืน กลับกลายเป็นยาจกอีกครั้ง

        แค่ซื้อวัสดุทำคมมีดไร้สิ้นสุด ก็ใช้เงินไปกว่าสองพันหกร้อยล้านแล้ว

        วัสดุที่จำเป็นสำหรับคมมีดไร้สิ้นสุดนั้นมากเกินไป เป็นหลายสิบเท่าของอาวุธระดับแร่เงินปริศนาทั่วไป!

        ลองคิดดูว่า ตอนนั้นลู่เซิ่งฆ่านักพลังจิตระดับสามคนนั้นไป ไหมเงินปริศนายังหนักแค่ไม่กี่กิโลกรัม

        แต่ตอนนี้ คมมีดไร้สิ้นสุดในมือของเขากลับหนักถึงสามสิบจุดเจ็ดกิโลกรัม!

        แล้วจ้างคนผลิตบนสกายเน็ต ก็ใช้เงินไปอีกหลายสิบล้าน

        นี่เป็นราคาที่ลดแล้ว เพราะเขามีใบรับรองนักพลังจิตระดับสี่

        หลังจากวุ่นวายอยู่พักใหญ่ ตอนนี้เงินในตัวของเขาก็เหลือแค่ไม่กี่ล้าน

        พอนึกถึงความคิดที่ว่าตัวเองเคยคิดจะซื้อวัสดุเสริมคมมีดไร้สิ้นสุดด้วยเงินห้าล้านแล้ว ลู่เซิ่งก็อดขำไม่ได้

        ไม่แปลกใจเลยที่นักพลังจิตถึงได้มีค่าตัวแพงขนาดนี้ ช่วยไม่ได้...

        อาชีพนี้มันเป็นหลุมดำดูดเงินดีๆ นี่เอง!

        แน่นอนว่า หลังจากได้รับคมมีดไร้สิ้นสุดที่สำเร็จรูปแล้ว ลู่เซิ่งก็ยังรู้สึกว่ามันคุ้มค่า!

        ดาบโค้งสีเงินขนาดยักษ์ยาวเกือบหนึ่งเมตร กว้างครึ่งเมตร ลอยอยู่เงียบๆ ในห้อง ภายใต้แสงไฟส่องสว่าง สะท้อนแสงสีเงินที่ลึกลับและพร่ามัว

        หากอยู่ในสนามรบ อาวุธที่หรูหราและงดงามเช่นนี้ จะกลายเป็นเครื่องจักรสังหารที่น่าสะพรึงกลัวแบบไหนก็ไม่รู้

        และในช่วงหลายเดือนที่ผ่านมา ลู่เซิ่งก็สามารถใช้เคล็ดลับการสังหารของคมมีดไร้สิ้นสุดได้อย่างราบรื่น

        ภายใต้ระดับห้า มีเพียงเคล็ดลับการสังหารนี้เท่านั้น

        คลังข้อมูลโครงการไฟเออร์ซีด

        อธิบายเคล็ดลับการสังหารนี้ไว้อย่างง่ายๆ มีเพียงสี่คำสั้นๆ ว่า

        สามารถสังหารปรมาจารย์ได้!

        แน่นอนว่า นี่เป็นเพียงการตีความพลังของท่านี้เท่านั้น ปรมาจารย์ก็ไม่ใช่คนตาย ที่จะยืนนิ่งๆ ให้คุณสังหาร

        เพียงแต่บอกว่าสามารถทำลายสนามพลังของปรมาจารย์ได้ มีโอกาสที่จะทำร้ายหรือกระทั่งฆ่ายอดฝีมือระดับปรมาจารย์ระดับเจ็ดได้

        ถึงจะเป็นอย่างนั้น ลู่เซิ่งก็มองเห็นเขี้ยวเล็บที่แท้จริงของนักพลังจิตได้อย่างรางๆ จากสี่คำนี้

        ถึงแม้ว่าศิลปะการต่อสู้จะมีมายาวนานกว่าหมื่นปี นักพลังจิตก็ยังคงเป็นอาชีพศิลปะการต่อสู้ระดับสูงซึ่งเป็นที่ต้องการ

        ก็ไม่ใช่ไม่มีเหตุผล

        ระดับห้าก็สามารถสังหารปรมาจารย์ได้แล้ว

        แล้วระดับหก ระดับเจ็ดล่ะ...

        ทักษะการต่อสู้ของนักพลังจิตที่แข็งแกร่งกว่าคมมีดไร้สิ้นสุดล่ะ?

        เส้นประสาททั่วร่างของลู่เซิ่งสั่นสะท้าน เซลล์สมองทั้งหมดต่างตั้งตารอคอย

        และชื่อของเคล็ดลับการสังหารนี้ ก็ทรงพลังอย่างมาก ชื่อว่าชีวิตหลังความตายชั่วนิรันดร์!

        “เมื่อประกายดาบสีเงินเปล่งประกาย จับมือกันบนเส้นทางหลังความตาย...”

        ลู่เซิ่งคิดสโลแกนสำหรับการโจมตีของตนเองแล้ว พอนึกดูอีกทีก็รู้สึกว่ามันแปลกๆ

        “ชีวิตหลังความตายชั่วนิรันดร์นี้ สามารถผสานรวมกับเจตจำนงแห่งปรมาจารย์ของฉันได้ และสีของพลังภายในของฉันก็เป็นสีทอง ดังนั้นมันควรจะเป็นประกายดาบสีทองที่เปล่งประกาย...”

        ลู่เซิ่งพยักหน้าอย่างพึงพอใจ

        “ไม่รู้ว่าด้วยความแข็งแกร่งในตอนนี้ของฉัน หากต้องเผชิญหน้ากับการโจมตีของอวี๋เฟยอี้อีกครั้ง ใครจะชนะ?”

        ดวงตาของลู่เซิ่งเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น มีความรู้สึกอยากกลับไปยังตอนคัดเลือกนายพลวีนัส เพื่อรับการโจมตีของอวี๋เฟยอี้อีกครั้ง

        เขาประเมินว่าตนเองสามารถสร้างความเสียหายให้อวี๋เฟยอี้ได้อย่างรุนแรงในการโจมตีเพียงครั้งเดียว ท้ายที่สุดแล้ว ท่านี้เขาได้ทดลองใช้กับปรมาจารย์เทพีแห่งสงครามแล้ว

        ผลลัพธ์ออกมาดีมาก ปรมาจารย์เทพีแห่งสงครามเกือบถูกผ่าท้อง

        เพียงแต่ปรมาจารย์เทพีแห่งสงครามมีความสามารถในการต่อสู้ที่แข็งแกร่งเกินไป ไม่สามารถเทียบได้กับปรมาจารย์ทั่วไป

        และการปลดปล่อยท่านี้ของลู่เซิ่ง พลังจิตระดับห้าก็จะถูกดูดออกไปจนหมดสิ้น เปลี่ยนเป็นคนไร้ประโยชน์ในทันที และในวินาทีถัดมาก็จะถูกปรมาจารย์เทพีแห่งสงครามแทงจนแหลกเป็นเถ้าถ่านด้วยหอก

        “ยังขาดไปอีกนิดหน่อย หากความแข็งแกร่งของฉันสามารถรองรับการปล่อยชีวิตหลังความตายชั่วนิรันดร์ได้อีกหลายครั้ง ปรมาจารย์เทพีแห่งสงครามก็ต้องล้มแน่นอน

        ท้ายที่สุดแล้ว ตอนนี้เธอก็ไม่ใช่ปรมาจารย์ที่แท้จริงแล้ว”

        กล่าวโดยสรุปว่า ความแข็งแกร่งโดยรวมของลู่เซิ่งได้เกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างสิ้นเชิงในช่วงหลายเดือนที่ผ่านมา

        แม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่แน่ใจว่าขีดจำกัดค่าพลังการต่อสู้ของตนเองในตอนนี้อยู่ที่ระดับใด

        และการสอบศิลปะการต่อสู้ในวันพรุ่งนี้

        ก็เป็นโอกาสที่ดีที่สุดในการทดสอบ

        “อันดับหนึ่งของเมือง อันดับหนึ่งของมณฑล...”

        ลู่เซิ่งพึมพำกับตัวเอง ดวงตาของเขาเปล่งประกายออกมา

        “เป้าหมายของฉัน ไม่ได้มีแค่นั้น...”

        “พี่!”

        เสียงร้องที่ดังลั่นทำลายความคิดของลู่เซิ่ง

        เสียงของลู่ชิงเหอผู้เป็นน้องสาวดังมาจากชั้นล่าง

        “ลงมากินข้าวได้แล้ว! กินข้าวได้แล้ว!”

        บ้านหลังใหญ่มีเสียงสะท้อน

        ลู่เซิ่งลุกขึ้นออกไปนอกห้อง ยืนอยู่บนระเบียงแล้วเขย่าโทรศัพท์มือถือในมือ ขมวดคิ้วแล้วพูดว่า “ลู่ชิงเหอ เธอไม่รู้หรือไงว่าบนโลกนี้ยังมีสิ่งของที่เรียกว่าโทรศัพท์มือถือ?”

        ลู่ชิงเหอแลบลิ้นออกมาอย่างเขินอาย พูดด้วยความรู้สึกผิดว่า “เรียกจนติดปากแล้ว ลืมไปเลย”

        ลู่เซิ่งส่ายหัวอย่างจนปัญญา แล้วเดินลงบันไดไป

        ช่วงหลายเดือนที่ผ่านมา เขาได้ฝึกพิเศษให้กับลู่ชิงเหอ

        ทั้งการฝึกร่างกายและยาต้มเสริมกล้ามเนื้อบำรุงเลือด ทำให้ลู่ชิงเหอมีความแข็งแกร่งของนักสู้ระดับหนึ่งอย่างเป็นทางการไปนานแล้ว เพียงแต่ยังไม่ได้ไปประเมินเท่านั้น

        และในด้านการต่อสู้สนามจริง ลู่ชิงเหอที่ถูกลู่เซิ่งซ้อมอย่างหนักมาหลายเดือน ตอนนี้ไม่ใช่คนที่คนรุ่นเดียวกันทั่วไปจะสามารถเทียบได้

        พอเดินไปถึงห้องนั่งเล่นก็ได้กลิ่นหอมของเนื้อโชยมาจากห้องทานอาหาร

        ฝีมือของแม่เจิ้งอวี้เฟินนั้นยอดเยี่ยม เพียงแค่ไม่กี่สิบนาทีก็ทำอาหารออกมาได้เต็มโต๊ะ

        ตอนนี้สูตรอาหารที่ใช้กันเป็นประจำในบ้านของลู่เซิ่ง ได้ถูกแทนที่ด้วยเนื้อสัตว์ประหลาดไปหมดแล้ว

        ในฐานะที่เป็นนายพลวีนัส เป็นคนที่ได้รับการชื่นชมจากพลตรีอวี๋เฟยอี้ ลู่เซิ่งจะรับเนื้อสัตว์ประหลาดที่ส่งมาจากกองทัพเขตตะวันออกทุกสัปดาห์ นี่มันมากเกินไปไหม?

        ไม่เกินไปสักนิด

        ตงฉิงเสวี่ยบอกว่า ของพวกนี้เกือบจะกองเป็นภูเขาแล้วในกองทัพเขตตะวันออก แนวหน้าขนกลับมาด้วยรถบรรทุกทุกวัน

        ไม่ได้มีค่าอะไรแค่จัดการยาก เนื้อสัตว์ประหลาดจำนวนมากเน่าเสียอยู่ในโกดังจนจัดการไม่ทัน

        ตอนที่ลู่เซิ่งเดินไปที่ห้องทานอาหาร เจิ้งอวี้เฟินผู้เป็นแม่กำลังจัดชามตะเกียบ ส่วนลู่ต้าไห่นั่งอยู่ที่โต๊ะด้วยสีหน้าไม่พอใจ พร้อมกับบ่นไปด้วย