Timebound รักข้ามภพ โอบหัวใจข้าไว้ให้มั่น 1682

เมื่อเสี่ยวหลานส่งคำสั่งให้พี่สาวเรียบร้อย เสี่ยวซินก็จัดชุดชาเบลนด์พิเศษอีกชุดอย่างเงียบ ๆ

เธอไม่เอ่ยถามว่าทำไมเขาสั่งเพิ่ม ไม่แสดงสีหน้าประหลาดใจใด ๆ ทั้งสิ้น — มีเพียงความนิ่ง เรียบ และสวยงามตามแบบของเธอ

ไม่นานนัก เธอก็ยกถาดชามายังโต๊ะที่แม่ทัพหนุ่มนั่งอยู่ แล้ววางลงเบา ๆ ด้วยท่าทีมั่นคงไม่สะดุด

“ท่านแม่ทัพคงเดินทางมาเหนื่อยไม่น้อย ชุดนี้ข้าเบลนด์ให้เอง หวังว่าจะช่วยคลายล้าท่านได้บ้าง”

โจ ซือเหยียนเงยหน้าขึ้นสบตาเธอชั่วครู่ — เพียงหนึ่งวินาที แต่เขากลับรู้สึกว่าตัวเองแทบจะไม่สามารถละสายตาได้

“...ขอบคุณ” เขาตอบสั้น ๆ น้ำเสียงยังทุ้มเรียบตามบุคลิก แต่แววตากลับมีแววไหวบางอย่าง

เสี่ยวซินยืนอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยต่อ

“ข้าไม่ค่อยเห็นท่านที่เมืองนี้มาก่อน...หรือว่าเป็นครั้งแรก?”

“ใช่ ข้ามาตรวจเมืองรอบนอก...เป็นครั้งแรกที่ผ่านเส้นนี้” เขาตอบชัดเจน แต่มีแววเกร็งเล็ก ๆ เพราะไม่ค่อยถนัดคุยกับหญิงสาวแบบนี้

“โชคดีของร้านข้าแล้วเจ้าค่ะ ที่ได้ต้อนรับท่านเป็นครั้งแรก” เสียงเธอราบเรียบแต่กลับทำให้หัวใจเขาเต้นดังชัดเจนขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

เขาพยายามไม่แสดงอะไรเกินจำเป็น เพียงยกถ้วยขึ้นจิบเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้าช้า ๆ “ชานี้...อ่อนนุ่ม แต่มีแรงปลายลิ้น…เหมือนคนชง”

คำพูดนั้นทำให้มือของเสี่ยวซินชะงักไปเสี้ยววินาที แต่เธอยังยิ้มบาง ๆ ตามมารยาท แล้วเอ่ยตอบเบา ๆ “ข้าจะถือว่านั่นเป็นคำชม”

“มันคือความจริง” โจ ซือเหยียนพูดทันทีอย่างไม่คิด และเพียงพูดจบ เขาก็รีบเบือนหน้าหลบ ราวกับตัวเองเพิ่งยิงธนูออกไปโดยไม่ตั้งใจ

เสี่ยวซินยังคงนิ่งและไม่พูดอะไรอีก ก่อนจะโค้งศีรษะเบา ๆ แล้วเดินกลับไปยังเคาน์เตอร์ ทิ้งไว้เพียงกลิ่นชาที่ลอยฟุ้ง...และหัวใจของแม่ทัพที่ยังไม่หายเต้นแรง