ในขณะที่ทุกคนเดินมุ่งหน้าลงจากสะพานครูกซ์เป็คนเดียวที่เดินย้อนขึ้นมากลางสะพานเขานำเศษชิ้นส่วนกระจกทั้งห้ามาต่อกันมันเป็กระจกทรงกลมที่ใช้เืวาดรูปดาวห้าแฉกเอาไว้ ทันทีที่เศษกระจกชิ้นสุดท้ายถูกประกอบลงไปกระจกส่องแสงสีแดงทะลุขึ้นมากลางหมอกครูกซ์ลองยื่นมือผ่านแสงนั้นก็พบว่ามือของเขาหายเข้าไปในแสงราวกับว่ามันผ่านทะลุไปยังมิติอื่นที่ต่างออกไปิญญาชายหนุ่มในชุดนอนมองดูทุกอย่างอย่างใคร่รู้
“นี่คุณ ทำอะไรน่ะ”ครูกซ์ไม่ตอบ เขายื่นมืออีกข้างเข้าไปในมิติก่อนจะก้าวข้ามผ่านเข้าไปทั้งตัว “เฮ้ยยังไม่รู้เลยว่ามันอันตรายมั้ย เข้าไปได้ยังไงฟะ”
ถึงจะบ่นอุบแต่ิญญาชายหนุ่มในชุดนอนก็ลอยตามครูกซ์เข้ามาในมิตินี้ด้วยเมื่อข้ามมาได้พวกเขาพบว่ายืนอยู่ท่ามกลางสวนดอกไม้หลากสีสันท้องฟ้าปลอดโปร่งมีแสงอาทิตย์อ่อนๆส่องลอดเข้ามาทำให้มองเห็นทุกอย่างได้ชัดเจนมีสะพานไม้ทอดข้ามบ่อน้ำไปยังเรือนไทยซึ่งทำจากไม้สักทั้งหลังตั้งตระหง่านอยู่เดียวดายกลางสวนครูกซ์เดินข้ามสะพานไปยังเรือนไม้โดยมีิญญาชายหนุ่มในชุดนอนลอยตามไปติดๆ
“ผมว่าจะถามนานแล้วทำไมคุณตามผมมาล่ะครับ”
“แล้วตามมาไม่ได้หรือไงคุณมาทำลุ่มล่ามกับลีอา ผมก็ต้องคอยจับตาคุณไว้สิ”
“คุณเป็อะไรกับคุณลีอาหรือครับ”
“ก็เพื่อนไงเพื่อนห่วงเพื่อนไม่ได้หรือ”
“แล้วทำไมคุณถึงมาอยู่ในสภาพิญญาล่ะครับ”
พวกเขาหยุดบทสนทนาเมื่อเห็นหญิงสาวคนหนึ่งยืนรออยู่ที่อีกฟากของสะพานไม้เธอยืนมองครูกซ์ด้วยสีหน้าไม่มั่นใจนัก แต่ครูกซ์เดินเข้าไปหาเธอด้วยความมั่นใจเมื่อไปหยุดตรงหน้าเธอเขาจึงเรียกเธอเบาๆ “อาเดียร์ครับ”
“เธอมาที่นี่ได้ยังไงแล้วพี่ธนัตต์ล่ะ”
“คุณพ่อโดนอาถรรพ์ของแหวนเพชรครับ”ครูกซ์ตอบแค่นี้แต่สีหน้าของเดียร์บ่งบอกว่าเธอเข้าใจเื่แล้ว
“งั้นเธอก็มาตามหาเครื่องประดับอื่นๆด้วยสินะ”
“อาครับ ผมได้อ่านบันทึกของพ่อเกี่ยวกับเื่ของพวกอาพ่อสนใจเื่คติความเชื่อมาทั้งชีวิตเพราะอยากแก้คำสาปของเครื่องประดับประจำตระกูลเราแต่กลับพลาด”
“ฉันรู้พี่พยายามมาช่วยฉันครั้งหนึ่ง แต่ฉันปฏิเสธ”
“อารู้ใช่มั้ยครับว่าผมมาทำไม”
“เธอจะมาเอากำไลเพชรที่ฉันมีอยู่ใช่มั้ย” เธอชูแขนซ้ายที่ใส่กำไลให้เขาดู “แต่ฉันยังทำใจไม่ได้”
“กับคนๆนั้นหรือครับ”ครูกซ์มองไปบนเรือนไม้ มีชายหนุ่มรูปร่างสันทัดอายุราวสามสิบยืนมองมาทางพวกเขาเขาใส่เสื้อเชิ๊ตกางเกงขายาว ใบหน้าสะอาดสะอ้านสวมแว่นตาเหมือนคนคงแก่เรียน“คุณหมอตายไปนานแล้วนะครับ”
“ฉันรู้แต่กำไลนี่ช่วยให้ฉันอยู่กับเขาที่นี่ตลอดไปได้”
“กำไลช่วยได้หรืออาแค่คิดไปเองครับ” ครูกซ์มองหน้าอานิ่ง“อารู้ใช่มั้ยว่าสิบปีมานี้มีคนต้องตายไปกี่รายแล้ว”
เดียร์ยกมือขึ้นปิดหู“ฉันไม่อยากได้ยิน ไม่อยากรับรู้อะไรทั้งนั้น”
“บันทึกของพ่อบอกว่าเครื่องประดับประจำตระกูลจะทำให้สมปรารถนาแต่ต้องแลกมาด้วยการบูชายัญ อุบัติเหตุที่เริ่มขึ้นั้แ่สิบปีก่อนคือการบูชายัญเพื่อให้อาได้ในสิ่งที่ปรารถนาคือการได้อยู่กับคุณหมอ แต่อาเรียกภาพลวงตานี่ว่าสมปรารถนาหรือครับ”
“ฉันไม่อยากไปจากที่นี่”จบคำของอาเดียร์ อยู่ๆชายที่ยืนอยู่บนเรือนไทยก็ค่อยๆสำลักน้ำออกมาเนื้อตัวของเขาเปียกโชก ใบหน้าบวมจนแว่นล่วงมาบนพื้นเขาลอยมายืนอยู่ข้างหน้าอาเดียร์อย่างรวดเร็วลูกตาที่ผุดออกจากเบ้าเล็กน้อยบนใบหน้าที่อืดบวมของเขามองมาทางครูกซ์ิญญาชายหนุ่มในชุดนอนผงะไปด้วยความใ แต่ครูกซ์ยืนเผชิญหน้ากับเขานิ่ง
“อาลองมองคุณหมอสิอาทำให้ศพของเขากลายเป็แบบนี้”
“หยุดพูดนะ”อาเดียร์โวยวายขึ้น ผีพรายที่เคยเป็คุณหมอจึงวิ่งเข้ามาจะคว้าคอครูกซ์เขาย่อตัวหลบได้แบบเฉียดฉิวก่อนลากขาของอีกฝ่ายจนหงายหลังล้มลง
“นี่คุณกำลังสู้อยู่กับผีนะทำไมคุณแตะต้องพวกเขาได้ด้วย”ิญญาชายหนุ่มในชุดนอนถามขึ้นในขณะที่ครูกซ์ใช้เข่ากดคอผีพรายเอาไว้แต่แรงของผีพรายมีมากกว่าเขา ไม่นานครูกซ์ก็ต้องยอมลุกขึ้นถอยห่างออกมา
“มันเป็ศพมันมีปฏิกิริยาต่อความรู้สึกของอาเดียร์ ยิ่งเธอปฏิเสธความจริง มันจะยิ่งโจมตีผู้ที่บุกรุกแดนมิตินี้”
“ผีเฝ้าประตูเรอะ”ิญญาชายหนุ่มในชุดนอนมองดูอาเดียร์ที่กำลังร้องไห้ มันทำให้เขานึกถึงตอนที่ถูกนำตัวส่งโรงพยาบาลเมื่อสิบปีก่อนโดยมีลีอาวิ่งตามเตียงพยาบาลมาถึงห้องไอซียูหลังจากวันนั้นเขาก็เป็ฝ่ายเฝ้ามองลีอาโดยที่อีกฝ่ายไม่รู้ว่าเขารับรู้ได้เขากัดฟันเหมือนกำลังไม่พอใจไม่รู้ว่าไม่พอใจตนเองหรือว่าไม่พอใจเหตุการณ์ตรงหน้ากันแน่ ”คุณรู้อยู่แก่ใจใช่มั้ยคุณรู้ว่าคุณหมอก็กำลังเ็ปเหมือนกันแต่เขาพูดไม่ได้”
“หุบปากนะ เธอจะไปรู้อะไร”ยิ่งอาเดียร์ขุ่นเคือง ผีพรายก็ยิ่งจู่โจมใส่ครูกซ์หนักขึ้น เขาพยายามหลบแต่เขาเคลื่อนไหวไม่คล่องแคล่วนักในที่สุดก็ถูกคว้าขาเอาไว้ได้
“คุณไปยั่วโมโหอาเดียร์ทำไมครับ”ครูกซ์กล่าวพลางพยายามสลัดขา แต่ิญญาชายหนุ่มเหมือนจะไม่ได้สนใจครูกซ์
“รู้สิผมก็อยากพูดกับลีอาเหมือนกัน ผมอยากให้เธอเลิกรู้สึกผิดซักที”
ดูเหมือนท่าทีของอาเดียร์จะเริ่มอ่อนลงเพราะผีพรายหยุดโจมตีแล้ว มันยืนนิ่งราวกับรูปปั้น“เธอเป็ิญญาสินะ”
“ผมรู้ว่าเธอปล่อยวางไม่ได้แต่มันน่าอึดอัดเวลาที่เธอมาเยี่ยมผมทีไรต้องร้องไห้ทุกทีผมอยากให้เธอมาหาผมแบบมีความสุขบ้าง ไม่ใช่เจอหน้าก็ร้องไห้ ทั้งที่เื่ที่เกิดกับผมมันไม่ใช่ความผิดของเธอ”เขายิ่งพูดยิ่งเสียงดังเหมือนกำลังระบายอารมณ์ “ที่แย่ยิ่งกว่าคือผมพูดแบบนี้กับเธอไม่ได้เพราะเธอไม่ได้ยินผม”
อาเดียร์นิ่งเงียบเหมือนกำลังช็อคกับคำพูดของอีกฝ่าย เธอทรุดลงคุกเข่า“ใครบอกให้เขาตายไปคนเดียวล่ะ เขาขับรถตกสะพานแล้วยังพยายามออกแรงทุบกระจกเพื่อหาทางช่วยฉันสุดท้ายตัวเองก็สิ้นลมก่อนจะได้ขึ้นไปบนผิวน้ำถ้าเป็แบบนั้นก็น่าจะปล่อยให้ฉันตายไปพร้อมกับเขายังดีกว่า”
“อาครับ แต่สิ่งที่อาทำทำให้มีคนจำนวนมากต้องมีจุดจบเหมือนกับที่อาเจอนะครับ”
“ฉันไม่ได้อยากให้เป็แบบนั้นเลย”เธอเอามือจับกำไล “ครั้งแรกกำไลนี่บอกกับฉันว่าถ้าอยากให้เขาฟื้นก็ต้องหาตัวตายตัวแทนเขาที่สะพานตอนเที่ยงคืนวันนั้นอยู่ๆหมอกก็ลงจัด ฉันจึงลองโบกรถให้วิ่งชนรั้วสะพานศพแรกเป็ชายหนุ่มที่กำลังขับรถกลับจากทำงาน พอมีตัวตายตัวแทน ศพของคุณหมออยู่ๆก็ฟื้นขึ้นมามีชีวิตเหมือนคนปกติได้”
“แล้วทำไมคุณไม่เลิกซะั้แ่ศพแรกล่ะ”ิญญาชายหนุ่มในชุดนอนถามหลังจากสงบอารมณ์ได้แล้ว
“พอครบปีร่างกายของคุณหมอก็เริ่มเปื่อยเน่า ฉันจึงลองทำเหมือนเดิมเพื่อให้เกิดศพที่สองแล้วคุณหมอก็กลับเป็ปกติ”
“นี่คือสาเหตุที่ต้องมีอุบัติเหตุทุกปีสินะครับ”
“เอาเถอะมันคงต้องสิ้นสุดเสียที” อาเดียร์ถอดกำไลออกศพของคุณหมอเริ่มเน่าเปื่อยก่อนเนื้อจะสลายไปเหลือแต่กระดูกบรรยากาศรอบๆเกิดเป็รอยร้าวราวกับลูกแก้วที่กำลังจะแตก เธอยื่นมันให้กับครูกซ์“ช่วยจบคำสาปของตระกูลให้ที ฉันเองก็เหนื่อยเต็มทีแล้ว”
ครูกซ์รับมาพิจารณาดูอย่างละเอียดมันเป็กำไลทองสลักลวดลายทั้งอันและฝังเพชรน้ำงามขนาดไม่เล็กไม่ใหญ่ห้าเม็ดเอาไว้เมื่อครูกซ์ลองใส่มัน อยู่ๆก็เกิดแผ่นดินไหวทำให้แผ่นดินรอบๆตัวอาเดียร์แยกออกเป็หลุมมีใบมีดนับไม่ถ้วนลอยขึ้นจากหลุมแล้วเฉือนตามตัวเธอจนเนื้อหลุดเป็ชิ้นๆเธอร้องเ็ปทรมานก่อนร่างจะลอยหายลงไปในหลุมไม่นานนักหลุมบนแผ่นดินก็เคลื่อนปิดครูกซ์กับิญญาชายหนุ่มในชุดนอนได้แต่ยืนตะลึงกับเหตุการณ์ตรงหน้า
พอได้สติครูกซ์ก็ทรุดลงนั่งบนพื้นดินที่พึ่งเคลื่อนปิดแล้วเคาะดูแต่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น“อาถรรพ์ย้อนกลับหรือ”
“หมายถึงยังไงอธิบายให้เข้าใจหน่อยสิ”
“ผู้ที่สมปรารถนาเพราะคำสาปเมื่อภาพลวงตาถูกทำลาย อาจถูกอาถรรพ์ย้อนกลับ” ครูกซ์กล่าวเมื่อนึกถึงบันทึกของพ่อ“พ่อไม่เคยเห็นกับตาเลยไม่ได้บันทึกอย่างละเอียด”
“ทุกคนจะโดนแบบนั้นหรือ”
“ผมก็ไม่รู้เหมือนกันพึ่งเคยเห็นเป็ครั้งแรก”
“นั่นญาติคุณไม่ใช่หรือถ้าคุณยังหาเครื่องประดับพวกนี้ต่อ ไม่แน่ว่าจะเจอแบบนี้อีกนะ”
“ถ้าพวกเขาไม่ได้ขอพรก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น”
“บอกตามตรงนะ ถ้าไม่มีกิเลสก็ไม่ใช่มนุษย์หรอก ผมว่ามีโอกาสสูงที่คุณจะต้องเจอแบบนี้อีก”
“แต่ผมเชื่อว่าไม่ใช่ทุกคนที่เป็แบบนี้”ครูกซ์ดึงกำไลออกจากมือก่อนจะเก็บเข้ากระเป๋าสะพาย “เรารีบไปกันเถอะทุกคนรอกันอยู่ที่รถนานแล้ว”
“รอคุณคนเดียวน่ะสิ” ิญญาชายหนุ่มในชุดนอนกล่าวก่อนจะลอยตามหลังครูกซ์พลางนึกในใจถึงพฤติกรรมแปลกๆของเขาเวลาคนอื่นเห็นญาติตนเองเป็แบบนั้นจะมีปฏิกิริยาแบบครูกซ์ซักกี่คนหรือเขาเพียงแค่ชินกับเื่ของคำสาป
รถตู้วิ่งกลับมาถึงที่พักทุกคนลงจากรถดูอิดโรยราวกับผ่านการฝึกหนักอะไรซักอย่างมา นาฬิกาในห้องนั่งเล่นบอกเวลาตีสามแล้วทุกคนต่างแยกย้ายกันกลับห้องพักของตนเองเบลล์รื้อของออกจากกระเป๋าเตรียมอาบน้ำในขณะที่ลีอากำลังเดินเข้าห้องน้ำระหว่างที่รอเพื่อนเธอจึงชวนคุยไปพลาง
“เื่วันนี้พอจะสรุปได้ยังว่ามีผีจริงมั้ย”
ลีอาะโตอบออกมาจากห้องน้ำ“สำหรับฉัน เชื่อแน่นอนล่ะ ไม่เจอกับตัวไม่รู้หรอก”
“ฉันยังไม่ได้เห็นกับตาเลยเห็นแค่ตาลุงหื่นนั่นมีจุดจบยังไง” เบลล์ขนลุกเมื่อพูดถึง“แต่ฉันว่าอาจารย์แปลกกว่าอีก”
“แปลกยังไง”
“เธอไม่สังเกตหรือเขาดูไม่สะทกสะท้านกับเื่ที่เกิดขึ้นเลยนะ”
“เขาเป็อาจารย์ด้านคติชนวิทยาไม่แปลกหรอกมั้ง เขาน่าจะเคยเจอพวกเื่แปลกกว่านี้มาแล้ว”
“แหม แหม เข้าข้างกันเลยนะแค่วันเดียวเอง”
“ไม่ได้เข้าข้างฉันแค่ว่าไปตามความน่าจะเป็ เธออคติเองแหละ”
“ว่าแต่พรุ่งนี้เธอจะเขียนคอลัมภ์ยังไงน่ะ เห็นพี่เชนว่าตอนเจอก็ถ่ายภาพไม่ติดไม่ใช่หรือ”
“ก็เขียนตามข้อมูลที่สัมภาษณ์มาได้แล้วก็ข้อมูลบางส่วนจากข่าวเก่าๆที่อาจารย์รวบรวมวิเคราะห์มานั่นแหละอาจจะมีเขียนเื่ที่เจอวันนี้นิดหน่อยแต่สรุปแบบกลางๆดีกว่าขืนไปชี้ชัดว่ามีจริงหรือไม่มี มีหวังโดนคอมเมนต์ยับแน่”
“น่าเสียดายนะ เื่ตาลุงนั่นฆ่าข่มขืนผู้หญิงไม่มีหลักฐานไม่งั้นคงได้สกู๊ปข่าวใหญ่ด้วย”
“ฉันกะว่าจะพาดพิงเบาะแสเื่นั้นแต่ไม่พูดถึงฆาตกรรม เผื่อมีตำรวจคนไหนสงสัยขึ้นมาจะได้ตามสืบต่อ”
เบลล์นอนแผ่กลางเตียงพลางบ่นพึมพำ “เฮ้อ แบบนี้ไม่ค่อยน่าสนใจเลยแฮะฉันอยากเห็นของจริงกับตาบ้างจัง”
หลังอาบน้ำเสร็จครูกซ์ก็หยิบโน้ตแพตขึ้นมาเลื่อนดูเว็บไปเรื่อยแต่สิ่งที่กวนใจเขาอย่างมากก็คือิญญาชายหนุ่มในชุดนอนที่ตอนนี้กำลังชะโงกหน้ามองดูโน๊ตแพตของเขาราวกับเป็ของเพื่อนสนิทครูกซ์มองหน้าอีกฝ่ายเหมือนจะมีคำถาม แต่ิญญาชายหนุ่มเป็ฝ่ายเริ่มบทสนทนาก่อน
“แค่ขอดูด้วยเอง”
ครูกซ์เดินเปิดประตูระเบียงออกไปยืนข้างนอกก่อนจะกล่าวตอบิญญาชายหนุ่ม“ทำไมคุณไม่ไปตามคุณลีอาล่ะครับ”
“ก็ผู้หญิงสองคนอยู่ในห้องเขาอาจจะอาบน้ำกันอยู่ก็ได้ ปกติเวลาแบบนี้ผมก็จะไปเดินเล่นรอบๆนั่นแหละ”
“ถ้างั้นก็ไปเดินเล่นรอบๆสิครับ”
“ก็กว่าผมจะมีเพื่อนคุยนี่มันในรอบสิบปีเลยนะ คุณเป็คนแรกที่เห็นิญญาได้น่ะ”
“ปกติคุณจะหายตัวไปกี่โมงหรือครับ”
“ผมอยู่ั้แ่เที่ยงคืนถึงหกโมงเช้าน่ะ” ิญญาชายหนุ่มตอบพลันนึกได้“ยังไม่ทันไรก็จะไล่แล้วหรือ”
“ผมควรจะมีเวลาส่วนตัวบ้างใช่มั้ยครับ”
“เอ่อคุยกับใครอยู่หรือครับ” แน็คแทรกขึ้นเมื่อเห็นครูกซ์พูดคนเดียวที่ระเบียง
“แค่นี้นะครับ”ครูกซ์แกล้งเอามือป้องหูก่อนตอบกลับไป “ผมคุยโทรศัพท์ พึ่งวางสายเองครับ”
“แฟนหรือครับโทรมาซะดึกเชียว”
“เปล่าครับ พยาบาลของพ่อน่ะแต่ไม่มีอะไรน่าเป็ห่วง”
แน็คพยักหน้ารับรู้“พรุ่งนี้ถ้าอาจารย์อยากไปเที่ยวไหนก็บอกได้นะครับ ไม่งั้นเราก็จะกลับกันเลย”
“ไม่ครับผมมีธุระต้องไปทำต่อ”
“ตอบทันทีแบบไม่ต้องคิดเลยหรือครับ” แน็คบ่นผิดหวังแต่ก็ไม่ได้เซ้าซี้ต่อเมื่อเห็นครูกซ์เดินไปนอนบนเตียง
เช้าวันรุ่งขึ้นรถตู้มาส่งครูกซ์ที่หน้ามหาวิทยาลัยตอนสิบโมง เขาเดินกลับไปที่หอพักแล้วจึงกดโทรศัพท์ไปที่ชื่ออาเล็กพลางมองดูกำไลทองที่พึ่งได้มาเสียงสัญญาณดังขึ้นสองครั้งก่อนที่อีกฝ่ายจะกดรับโทรศัพท์
“ว่ายังไงลองไปหาอาเดียร์ตามที่ฉันบอกหรือยัง”
“ครับ ผมได้กำไลมาแล้วด้วย”
“ฮะ…ฉันแค่บอกให้ไปหาเบาะแสของกำไลเท่านั้น แกไปเอามาทำไม”
“เื่มันเกินกว่าที่คาดไว้น่ะครับ”เขาเก็บกำไลลงกระเป๋าเสื้อ “อาบอกว่าจะให้เบาะแสต่างหูที่อาเก็บไว้ถ้าผมไปพบอาเดียร์”
“รู้แล้วน่า ว่าแต่อาแกเป็ยังไงบ้าง”
“เธอ…”เขาชั่งใจว่าควรบอกความจริงดีหรือไม่ “เธอมอบกำไลให้ผมแล้วก็หายตัวไปครับ”
“อีกแล้วหรือเมื่อไรตระกูลเราจะพร้อมหน้ากันซักที” เสียงของอีกฝ่ายตัดพ้อ “คิดว่าอาเดียร์จะเห็นแก่พ่อแกยอมกลับมาด้วย”
“ไม่หรอกครับ”ครูกซ์อึกอักพยายามเปลี่ยนเื่ “แต่อาไม่รู้จริงๆหรือครับว่าพ่อเก็บแหวนเอาไว้ที่ไหน”
“ฉันจะไปรู้ได้ยังไงล่ะไม่ได้สนใจด้วย ของมีอาถรรพ์แบบนั้นขนาดฉันยังเก็บไว้ที่บ้านตากอากาศไม่เคยไปแตะเลย”
“บ้านตากอากาศที่ไหนครับ”
“รู้สึกจะเป็ที่หัวหินนะ”อีกฝ่ายกล่าวช้าๆเหมือนกำลังใช้ความคิด “ไหนๆก็ไหนๆฉันได้ข่าวมาว่าพวกแม่บ้านที่บ้านพักตากอากาศถูกอาถรรพ์จากต่างหูเล่นงานกัน แกลองไปดูให้หน่อยได้มั้ย”
“ผมไปให้ได้ครับแต่ขอต่างหูคู่นั้นได้มั้ยครับ”
“อยากได้ก็เอาไปเถอะฉันจะบอกพวกแม่บ้านไว้ให้” อาเล็กเงียบไปพักหนึ่ง“รู้มั้ยว่าฉันเก็บไว้ในลิ้นชักโดยไม่ต้องล็อกกุญแจด้วยซ้ำมันเป็ของที่อันตรายมาก แกเองก็เห็นตัวอย่างจากพ่อของแกแล้วนี่”
“เพราะเห็นพ่อผมผมเลยอยากรู้ความจริงเกี่ยวกับอาถรรพ์ครับ”
“ฉันจะไม่ห้ามแล้วล่ะ แต่คนปกติเวลาเจอแบบนี้ไม่มีใครเขาเป็เหมือนแกหรอกนะ”
“เป็ยังไงครับ”
อาเล็กเงียบไปพักหนึ่ง “ช่างเถอะแกจะไปเมื่อไรล่ะ”
“ผมไปวันนี้ได้มั้ยครับขับรถไปน่าจะถึงประมาณบ่ายสี่โมง”
“ฮะ…”อาเล็กตอบแบบงงๆ “เออ ตามสบายเลย ฉันจะบอกทางโน้นไว้ให้
รถเก๋งสี่ประตูสีบรอนด์น้ำตาลวิ่งออกจากหอพักใกล้มหาวิทยาลัยมาตามทางด่วนวันนี้ถนนมีรถวิ่งสัญจรไปมาเรื่อยๆ แม้จะไม่ถึงกับรถติดแต่ถนนไม่โล่งมากนัก ครูกซ์ขับรถแบบไม่เร่งร้อนมีเวลาแวะกินข้าวก่อนจะขับรถออกมาใช้เวลาสามชั่วโมงกว่าก็น่าจะถึงบ้านพักตากอากาศที่หัวหิน เขามองดูกำไลทองที่วางอยู่หน้าคอนโซลรถนับั้แ่อาเดียร์ตายไปเขาก็ไม่เห็นปฏิกริยาใดๆจากกำไลอีกเลยมันทำให้เขาอยากรู้ว่าต่างหูจะมีอาถรรพ์แบบไหน
รถวิ่งผ่านหาดหัวหินไปอีกเพียงไม่กี่กิโลเมตรก็ถึงโซนบ้านพักซึ่งตั้งเรียงรายอยู่สองข้างถนนแต่บ้านหลังหนึ่งมีพื้นที่กว้างขวางทำให้ดูไม่แออัดมากนักด้านหลังของบ้านพักตากอากาศแต่ละหลังอยู่ติดทะเล ทำให้ผู้พักอาศัยสามารถลงเล่นน้ำทะเลได้ตามสะดวกอาเล็กไม่ได้มีบ้านพักแบบนี้แค่หลังเดียว ซึ่งเป็เครื่องพิสูจน์ว่าเธอเป็คนนึงในตระกูลที่ประสบความสำเร็จจนมีฐานะมั่งคั่งรุ่นของพ่อในตระกูลออร์ลันของครูกซ์มีคนประสบความสำเร็จแค่สามคนคือลูกชายคนโตลูกชายคนที่สามและอาเล็ก
ครูกซ์ขับรถเลี้ยวเข้าบ้านหลังที่ห้านับจากผ่านโซนบ้านพักตากอากาศเข้ามาประตูรั้วเปิดอัตโนมัติ เขาเข้าไปจอดที่ลานจอดรถข้างสวนก่อนเดินไปหยิบสัมภาระที่หลังรถแล้วเดินเข้าประตูบ้านพักแม่บ้านคนหนึ่งรีบเข้ามาต้อนรับเขา
“สวัสดีค่ะคุณผู้หญิงโทรมาบอกว่าหลานจะมาพัก เธอส่งรูปคุณมาให้ดูด้วย”
“ผมชื่อครูกซ์ครับ เป็หลานของอาลินด์”
แม่บ้านรีบช่วยครูกซ์ถือสัมภาระ“ฉันจะพาขึ้นไปที่ห้องพักชั้นสองนะคะ”
ครูกซ์ให้แม่บ้านเดินนำพลางมองสำรวจรอบบ้านกำแพงบ้านทาสีขาวจากห้องรับแขกมาถึงห้องโถงที่มีบันไดโค้งขึ้นชั้นสองพื้นบันไดทำจากไม้ปาเกต์เคลือบเงาชั้นสองนี้ฝั่งหนึ่งเป็รั้วบันไดทำให้มองลงไปยังชั้นล่างได้ส่วนอีกฝั่งมีประตูห้องเรียงกันอยู่สี่ห้อง แม่บ้านพาเขามาที่ห้องสุดทางเดิน
“คุณผู้หญิงให้ฉันจัดห้องนี้ให้คุณเธอว่าของที่คุณอยากได้อยู่ในลิ้นชักห้องนี้ค่ะ” แม่บ้านกล่าวพลางวางสัมภาระแล้วยื่นกุญแจให้ครูกซ์
“ขอบคุณครับ” เขารับมาแม่บ้านจึงหันหลังจะเดินจากไป แต่แล้วเธอก็เปลี่ยนใจหันกลับมาหาครูกซ์อีกครั้ง
“เอ่อ…ถ้าคุณเจออะไรแปลกๆก็รีบบอกได้เลยนะคะเดี๋ยวฉันเปิดห้องใหม่ให้”
ครูกซ์พยักหน้ารับ “ขอบคุณครับ”
“คุณไม่เคยได้ยินเื่อาถรรพ์จากคุณอาบ้างเลยหรือคะ”
“ผมทราบเื่แล้วครับถ้ามีอะไรผมจะเรียกครับ”
แม่บ้านแปลกใจกับท่าทีนิ่งเฉยของครูกซ์ แต่ก็ไม่ได้รบเร้าอะไรต่อเธอเดินกลับลงไปชั้นล่างเพื่อไปทำงานต่อ
849
