แวววลีกล่าวโดยไม่ยอมสบั์ตาสีฟ้าเข้มคลั่กคู่นั้นคาร์ลอสเหยียดปากออก เขานึกชิงชังรังเกียจคนในครอบครัวขึ้นมาในทันใดดูเหมือนทุกคนพร้อมใจกันมาแก้ตัวเพื่อว่าที่เ้าสาวของเขาแท้ ๆชายหนุ่มยังกดร่างเล็กไว้กับอกแน่นซะจนรชนิชลหายใจแทบไม่ออก เขายิ้มขุ่น
“คุณพูดเหมือนจะรู้ว่าวีหนีไปไหนพูดเหมือนจะรู้ทุกอย่างที่เกิดขึ้น”
“ฉันไม่รู้หรอกว่าเขาไปไหนแต่เขาหนีไปกับแฟนเก่าซึ่งฉันคิดว่าลูกสาวของฉันจะลืมผู้ชายคนนั้นได้แล้ว”
“หนีไปพร้อมสินสอดที่ผมโอนเงินสดเข้าธนาคารให้ว่าที่เ้าสาวของผมเมื่อวานนี้ห้าสิบล้านดอลล่าห์อย่างนั้นใช่มั้ย!”
ประโยคนั้นทำให้ทั้งแวววลีและรชนิชลอึ้งพร้อมกันโดยเฉพาะหญิงวัยกลางคนที่งุนงงกับสิ่งที่คาร์ลอสโพล่งออกมามันทำให้นางเข่าอ่อนจนแทบล้มทั้งยืน
“คะ...คุณว่าไงนะ...นี่คุณโอนเงินให้วีตั้งห้าสิบล้านดอลล่าห์เชียวหรือคะ”
“มันเป็เงินที่ผมตั้งใจจะให้ลูกสาวคุณแต่ไม่รู้เลยว่าวีจะมาตลบหลังผมในวินาทีสุดท้ายแบบนี้ผมมันโง่บัดซบสิ้นดีที่ไม่รู้ทันเล่ห์เหลี่ยมของพวกคุณ!”
“พวกเราไม่รู้เื่นี้นะคะป้าก็ไม่รู้เื่นี้เลย...สาบานได้ค่ะคาร์ล”
รชนิชลตอบแทนป้าของเธอเสียงสั่นคาร์ลอสเลิกคิ้วสูงพร้อมเลิกมุมปากขึ้น เขาผลักร่างบางออกห่างและชี้หน้าหญิงสาว
“ไม่ต้องมาสาบานอะไรทั้งนั้นจดจำสิ่งที่พี่สาวของคุณทำและพวกคุณต้องชดใช้มันคืนกลับให้ผม”
“คุณจะให้พวกเราทำอะไร”
แวววลีถามขึ้นพร้อมทั้งก้าวเข้ามาและกอดหลานสาวไว้แน่นคาร์ลอสจ้องหน้ารชนิชลนิ่งก่อนลั่นเสียง
“ถึงคืนนี้เ้าสาวของผมจะหนีไปกับชายชู้แต่ก็ไม่เป็ไร...เพราะผมจะให้นีนี่แต่งชุดเ้าสาวของวีเข้าพิธีแต่งงานแทนพี่สาวของเธอและจำเอาไว้ว่าเื่ที่เกิดขึ้นจะไม่จบเพียงแค่นี้!”
บทที่ 2 หนี้ที่ต้องชดใช้
แวววลีจับมือหลานสาวและเผลอบีบไว้จนแน่นขณะที่รชนิชลเองก็ทำอะไรแทบไม่ถูกแม่ของว่าที่เ้าสาวซึ่งสร้างความเจ็บแค้นให้เ้าบ่าวในงานเลี้ยงวิวาห์คืนนี้คาดเดาไว้ไม่ผิดว่ามันต้องยุ่งยากมากกว่าที่คิดนางรู้ว่าคาร์ลอสต้องไม่ปล่อยวางเื่นี้เพราะผ่านโลกมามากทำให้รู้นิสัยว่าคนที่เอาจริงเอาจังทั้งเื่งานและเื่ส่วนตัวอย่างคาร์ลอสอเล็กซานเดอร์จะต้องไม่รามือจากเื่นี้แน่นอน
“นินี...ไปแต่งตัวลูก...เดี๋ยวป้าจะเอาชุดเ้าสาวของวีมาให้”
แวววลีบอกกับรชนิชลที่พยักหน้ารับก่อนจะค่อยๆ หันหลังกลับออกมาจากห้องนั้นทั้งที่ยังกอดกันแน่น หญิงสาวหายใจไม่ทั่วท้องปั่นป่วนและรู้สึกอยากอาเจียนขึ้นมาในทันใด
“นินี...ลูกต้องเข้มแข็งนะ”
เสียงปลอบประโลมของหญิงวัยกลางคนไม่ได้ช่วยให้หลานสาวรู้สึกดีขึ้นมาสักเท่าไหร่เลยรชนิชลเดินตามป้าของเธอไปถึงห้องหนึ่งและเมื่อเปิดประตูเข้าไปก็เห็นว่ามันเป็ห้องใหญ่ที่ตรงกลางห้องมีชุดเ้าสาวสวยหรูสีงาช้างแขวนอยู่บนราวไม้มะฮอกกะนีแวววลีเดินเข้าไปและจับชุดนั้นพลางก็ร้องไห้
“ป้าไม่นึกเลยว่าวีจะทำอะไรบ้า ๆอย่างนี้...หนีไปกับแฟนเก่ายังไม่พอแถมยังสร้างหนี้มหาศาลให้ป้าเสียอีก...โธ่เอ๊ย...แล้วนี่ป้าจะเอาเงินจากไหนมากมายขนาดนั้นมาชดใช้ให้คาร์ลกันล่ะลูก”
“ป้าคะ...ป้าใจเย็นนะคะอย่างน้อยเขาก็ไม่อาละวาดให้เราต้องอับอายคนอื่น ๆ”
ร่างแน่งน้อยเดินเข้าไปจับมือป้าของเธออีกครั้งทั้งที่ตัวเองก็สับสนและอยากวิ่งหนีออกไปจากสถานการณ์แบบนี้ให้รู้แล้วรู้รอดแวววลีเงยหน้ามองน้ำตาอาบแก้ม
“คาร์ลบอกว่าเื่นี้ไม่จบง่าย ๆ...เขาจะทำอะไรกับพวกเราก็ยังไม่รู้เลย...หรือว่า...เขาจะให้งานนี้ผ่านไปแล้วจับพวกเราไปฆ่าทิ้ง”
“ไม่หรอกค่ะ...ป้าอย่าพูดอย่างนั้น...มันจะไม่มีวันเกิดขึ้น”
“ป้ากลัวนินี...ป้ากลัวจนทำอะไรไม่ถูกแล้ว”
เสียงของแวววลีสั่นเครือความกลัวที่แผ่กระจายอยู่เต็มหน้าหญิงวัยกลางคนทำให้รชนิชลเกิดแรงฮึดขึ้นมาในท้ายที่สุดเธอจะอ่อนแอตอนนี้ไม่ได้เพราะถ้าหากไม่เข้มแข็งเอาไว้คนที่จะต้องแย่คือป้าผู้มีพระคุณของเธอ หญิงสาวระบายลมหายใจเพื่อปัดเป่าความวิตกของตัวเอง
“แต่งตัวให้หนูเถอะนะคะ...รีบแต่งตัวให้หนู...หนูจะเป็เ้าสาวของคาร์ลและถ้าหลังจากนี้จะเกิดอะไรขึ้นหนูจะขอเป็คนรับผิดชอบเื่ทุกอย่างเอง”
“นินี...ป้าขอบใจลูกมาก...ป้าจะรีบแต่งตัวให้ลูกนะเดี๋ยวเราจะได้ไปที่โบสถ์กัน ตอนนี้คงมีแขกอีกส่วนหนึ่งไปรอที่นั่นกันเต็มแล้ว”
ทั้งสองต่างปาดน้ำตาที่ไหลลงอาบแก้มแทบจะพร้อมกันแวววลีรีบแต่งตัวให้หลานสาวด้วยชุดแต่งงานปักเลื่อมและลูกปัดสีงาช้างพราวระยับซึ่งเป็ชุดที่ถูกสั่งตัดโดยดีไซเนอร์ชื่อดังของอเมริกาและช่างโชคดีที่ชุดสวยเข้ากับรูปร่างของผู้สวมใส่ได้อย่างพอดี อาจเป็เพราะรชนิชลมีรูปร่างเหมือนกับวรรษมลนั่นคือตัวเล็กแต่ก็มีสัดส่วนทรวดทรงองค์เอวงดงามราวกับชุดนี้สั่งตัดมาเพื่อคนคนเดียวกัน แต่ก่อนที่ทั้งสองจะออกจากห้องเพื่อเผชิญหน้ากับว่าที่เ้าบ่าวอีกครั้งรชนิชลก็ไม่ลืมที่จะจับมือป้าของเธอและกล่าวด้วยน้ำเสียงอันแน่นหนัก
839
