ภรรยานายพรานตัวน้อยกับระบบร้านค้ามือสอง [วางจำหน่ายถึงวันที่ 31-10-2569]

        “คุณชายทุกอย่างอยู่ที่นี่แล้วขอรับ”

        ณ อำเภอ ภายในคฤหาสน์หลังงามแห่งหนึ่งหยวนเป่าที่ถือคบเพลิงผายมือไปทางของที่กองบนพื้นให้ตู้ซิวจู๋ดู

        เขาเอาของพวกนี้มาจากที่ซ่อนตัวของพวกเฉียนซาน และที่ว่าการอำเภอกำลังตรวจค้นอยู่หากของพวกนี้โดนเจอ เจ้าของร้านอันอี้จวีจะต้องเดือดร้อนเป็นแน่

        ตู้ซิวจู๋ย่อตัวลง หยิบหนังสือภาพมาเปิดสิ่งที่สะท้อนในดวงตาเขาคือภาพวาด แต่สิ่งที่ปรากฏในหัวกลับเป็นใบหน้ายิ้มแย้มดุจดอกไม้บานของหลินหวั่นชิว

        ดุจสายลมในฤดูใบไม้ผลิยามค่ำคืน ต้นไม้ดอกไม้นานาพันธุ์เบ่งบาน

        นี่คือรอยยิ้มของนาง

        ตู้ซิวจู๋ตอนนี้มีสีหน้าเย็นชาริมฝีปากเม้มเข้าหากัน ดุจกระบี่คมที่ออกจากฝัก เหลือท่าทีแบบวันนั้นที่ใดกัน?

        หากหลินหวั่นชิวอยู่ที่นี่ นางไม่มีทางมองตู้ซิวจู๋ตอนนี้ทับซ้อนกับคนที่เอ้อระเหยลอยชายและแต่งตัวเป็นสตรีได้

        จะแปลกพิลึกเกินไปแล้ว

        ต่างกันคนละโลก

        “เจียงหงหย่วนฆ่าไปสี่คน?” นิ้วเรียวยาวของตู้ซิวจู๋ไล่ผ่านหน้ากระดาษ น้ำเสียงนิ่งเรียบแววตาไม่ชัดเจน

        “ขอรับ สองคนโดนหักคอ สองคนโดนมีดปาดคอลงมือหมดจด อีกฝ่ายไม่มีโอกาสตอบโต้”

        “ทั้งที่ฝีมือพวกเฉียนซานไม่เลวเลย” ตู้ซิวจู๋พูด

        หยวนเป่าไม่ตอบ

        ตู้ซิวจู๋ลุกขึ้นยืน “มีเจียงหงหย่วนอยู่ก็ไม่ต้องส่งคนไปเฝ้านางแต่ถ้าเจียงหงหย่วนไม่อยู่แล้วนางเป็นกระไรไป เชิญเจ้าถือหัวมาพบ”

        “ขอรับ คุณชาย!” หยวนเป่าตอบด้วยสีหน้าจริงจัง ทว่าในใจกลับกังวล คุณชาย นั่นมันภรรยาผู้อื่นนะ

        “ของพวกนี้…เผาทิ้งให้หมด”

        “ขอรับ!”

        ตู้ซิวจู๋หันตัวจากไป เขาตัวสูงโปร่งเหมือนต้นไผ่เหมาะสมกับชื่อของเขายิ่งนัก (ซิวจู๋修竹 หมายถึง ไผ่สูง)

        ไผ่สูงสง่า ไม่ใช่พืชไม่ใช่เถาวัลย์ไม่ใช่หญ้าไม่ใช่ไม้ ตั้งตัวสูงเหนือโลกหล้า สง่างามไร้ขีดจำกัด

        เจียงหงหย่วน…

        เป็นนายพรานธรรมดาจริงหรือ?

        เขาดูแล้ว…เหมือนจะคุ้นหน้า

        แผลเป็นบนใบหน้า…เหมือนจะปิดบังสิ่งใดไว้

        “ถงเฉียน”

        “คุณชาย” ตู้ซิวจู๋แค่เอ่ยปากก็มีคนปรากฏออกมาจากความมืด

        “ตรวจสอบเจียงหงหย่วนให้ละเอียดระวังอย่าแหวกหญ้าให้งูตื่น”

        “ขอรับ คุณชาย”

        “ตรวจสอบเสิ่นจือเหวินถึงไหนแล้ว?”

        เสิ่นจือเหวินคือนายอำเภอของอำเภอเฉา

        “ข้าน้อยได้หลักฐานที่เขารับสินบนมาแล้วขอรับข้าหลวงเตียวกั๋วต้งมีส่วนเกี่ยวข้องกับเขาไม่มากนักแต่เขาไปมาหาสู่ใกล้ชิดกับโจวโหย่วซานจากฝ่ายเชียนฮู่ มีทรัพย์สินแลกเปลี่ยนไปมา”

        ตู้ซิวจู๋กล่าวเสียงเย็น “จับตาดูไว้! ทหารที่มากวาดล้างโจรภูเขาหลงเหว่ยพ่ายแพ้ยับเยินติดต่อกันหลายครั้งเบื้องหลังต้องมีกระไรเป็นแน่”

        “คุณชายสงสัยว่า…มีคนลักลอบช่วยโจร?” ถงเฉียนตกใจ

        ตู้ซิวจู๋พยักหน้า

        “คุณชายสงสัยว่า…ภัยพิบัติโจรภูเขาหลงเหว่ย…ไม่ใช่แค่โจรภูเขา!”

        ได้ยินตู้ซิวจู๋พูดเช่นนี้ ถงเฉียนก็รู้แล้วว่าคุณชายของพวกเขาคงไม่คิดจะกลับเมืองหลวงแล้ว

        “คุณชาย แต่ว่าฮ่องเต้…สั่งให้ท่านกลับเมืองหลวงก่อนปีใหม่”

        “ข้าจะเขียนฎีกากราบทูลเอง เอาล่ะเจ้าไสหัวไปได้แล้ว!”

        ถงเฉียนคิดในใจคุณชายไม่อยากกลับเมืองหลวงเพราะเป็นห่วงภรรยาผู้อื่นล่ะสิ

        แค่กแค่ก…

        ในฐานะคนสนิท เขาได้แต่บ่นในใจ ไม่กล้าพูดออกไป

        “ขอรับ ข้าน้อยจะไสหัวไปแล้ว”

        ถงเฉียนปรากฏตัวแบบไร้ซุ่มเสียงก็หายไปแบบไร้ซุ่มเสียงเช่นกัน

        ในที่สุดแสงแดดก็หลุดพ้นจากโซ่ตรวนของความมืดทอดตัวบนเส้นขอบฟ้าอันไกลโพ้น จากนั้น…เคลื่อนตัวอย่างไม่อาจหยุดยั้ง แสงอาทิตย์สะท้อนให้ก้อนเมฆทั่วฟ้ากลายเป็นสีแดง

        เหมือนหน้าหลินหวั่นชิวตอนนี้

        “ตื่นแล้วหรือ?” เสียงทุ้มต่ำมีแรงดึงดูดของเจียงหงหย่วนแทรกเข้ามาในหูหลินหวั่นชิว เสียงของเขาที่กระจายไปถึงที่ใดในตัวนางก็จั๊กจี้ไปถึงที่นั่น

        “อื้ม…” หลินหวั่นชิวตื่นมาก็พบว่าตัวเองนอนอยู่บนร่างเจียงหงหย่วนรีบลุกด้วยความเขินอายแต่ถูกชายฉกรรจ์รวบตัวไว้แน่น

        “สายแล้ว…” นางบอก

        ขาของนางเลื่อนผ่านบางสิ่งบนร่างบุรุษหนุ่มนางสัมผัสได้ถึงอุณหภูมิอุ่นร้อนของเจ้าสิ่งนั้นได้ผ่านกางเกง

        และพลังชีวิตอันคึกคัก

        “ให้ข้ากอดอีกหน่อย เชื่อฟังเดี๋ยวเดียวเท่านั้น” เสียงชายฉกรรจ์ทุ้มลงกว่าเดิม

        หลินหวั่นชิวได้แต่ฝังหน้าเข้ากับข้อพับแขนของเขาหลับตาแกล้งตาย

        กอดเลย กอดเลย

        อย่างไรก็เป็นแค่เนื้อสองก้อนเท่านั้น

        โครกคราก

        เสียงท้องร้องดังขึ้น

        เจียงหงหย่วนปล่อยนาง “หิวแล้วหรือ? ถ้าเช่นนั้นก็ลุกไปกินข้าว”

        คืนวันก่อนเจอเรื่องเสียขวัญเมื่อวานก็หวาดกลัวไปทั้งวัน นางไม่ค่อยได้กินกระไรนัก

        เจียงหงหย่วนลุกขึ้นอย่างว่องไวไม่รู้สึกเขินอายกับเจ้าสิ่งนั้นที่กำลังตั้งชี้โด่อยู่บนร่างแม้แต่น้อยเดินไปมาตรงหน้าหลินหวั่นชิว นางยังเห็นความภาคภูมิสองส่วนจากใบหน้าเขา

        บุรุษผู้นี้…

        ไอ้นั่นตื่นแล้วยังจะกล้าอวดอีก

        “เมื่อคืนข้าบอกให้ยายสวีไปซื้อน้ำเต้าหู้ปาและท่องโก๋กลับมาตอนเช้าข้าคิดว่าเจ้าน่าจะชอบกิน” เขาสวมชุดผ้าฝ้ายตัวบางแบบจีนพร้อมกับพูดกับหลินหวั่นชิวไปด้วยจากนั้นหยิบห่อผ้าใบหนึ่งออกมาจากตู้ “นี่คือเงินที่ได้จากการขึ้นเขารอบนี้จับลูกเสือเป็นๆ ได้หนึ่งคู่ ขายได้พันตำลึง ส่วนพวกหนังสัตว์ยังไม่ได้ขายไว้เดี๋ยวเอาไปขายที่ตลาดหนังสัตว์ ขายช่วงหน้าหนาวได้ราคาดี”            

        “ลูกเสือเป็นๆ?” หลินหวั่นชิวเบิกตาโพลง สุดยอดไปเลย!

        “แม่เสือถูกข้าฆ่าตายขากลับจึงลองตามหาดู…คิดไม่ถึงว่าจะเจอเข้าจริงๆ” เจียงหงหย่วนพูดอย่างสบายๆ แต่หลินหวั่นชิวรู้ว่าการตามหาลูกเสือกลางหิมะลำบากยากเย็นเพียงใด

        “ลูกเสือเป็นจุดเด่นเกินไปตอนกลับมาจึงอ้อมไปที่หน่วยเชียนฮู่ในหัวเมืองก่อน ไปหาหลิวไป่ฮู่เขาเป็นลูกชายตระกูลใหญ่จากเมืองหลวง มีช่องทาง ถือว่าโชคดีเช่นกันเขาบอกว่าจิ้นอ๋องชอบเลี้ยงสัตว์ร้าย กำลังตามหาลูกเสืออยู่พอดีบอกว่าข้าช่วยไว้ครั้งใหญ่ จะเลี้ยงเหล้าข้า แต่ข้าคิดถึงเจ้าเลยปฏิเสธไปบอกเขาว่าไว้ขึ้นบ้านใหม่จะเชิญมาดื่ม”

        ในห่อผ้าไม่ได้มีแค่ตั๋วเงินพันตำลึงแต่ยังมีเศษเงินอีกแปดสิบกว่าตำลึง

        “แปดสิบตำลึงนี้มาจากที่บ่อนเดิมทีข้าเข้าเมืองตั้งแต่ก่อนพลบค่ำแล้ว แต่บังเอิญเจอเหลียงต้าเกอพอดีเขาจะไปทวงหนี้ มีคนไม่พอจึงพาข้าไปด้วย ข้าหยุดงานไปครึ่งเดือนจึงไม่กล้าปฏิเสธทวงหนี้กลับมาแล้วได้รับส่วนแบ่งตามกฎของบ่อน ได้มาแปดสิบสามตำลึง”

        เจียงหงหย่วนพูดอย่างสบายๆ

        ความจริงแล้วขั้นตอนทวงหนี้เป็นกระไรที่โชกเลือดมากครอบครัวคนที่ติดหนี้เห็นโลงศพแต่ก็ไม่หลั่งน้ำตาลำพังแค่รุมอัดอย่างเดียวยังไม่พอ ท้ายที่สุดต้องตัดมือลูกชายผีพนันต่อหน้า สองสามีภรรยาจึงจะยอมให้เงิน

        ตอนแรกผีพนันกับพ่อแม่เขาจะให้ทางบ่อนเอาภรรยาตัวเองกับลูกสาวสองคนและน้องสาวสองคนไปหักหนี้ส่วนหนึ่งก่อนเหลียงหู่เตรียมจะรับตัวคนแล้วแต่เจียงหงหย่วนไม่อยากทำ รับแค่เงินสดกับโฉนดที่ดิน

        อีกฝ่ายไม่ตกลงจึงยกดาบขึ้นตัดมือ

        พอดีเลย ไม่มีมือจะได้เลิกพนัน

        เหลียงหู่และพี่น้องที่พามาด้วยคนอื่นๆต่างตกใจกับเจียงหงหย่วน เวลาพวกเขาขู่คนจะเริ่มจากตัดนิ้ว แค่ตัดนิ้วให้เลือดออกอีกฝ่ายก็กลัวแล้ว

        แต่นี่เจียงหงหย่วนตัดทิ้งทั้งมือเลยเหี้ยมโหดน่ากลัว

        แน่นอนว่าการกระทำนี้ทำให้เหล่าลูกสมุนในบ่อนหวาดกลัวและนับถือเขาเช่นกัน

        ก่อนกลับ เจียงหงหย่วนถีบผีพนันคนนั้นหนึ่งทีจากนั้นพูดกับสองสามีภรรยาที่จะขายลูกสาวลูกสะใภ้และหลานสาวว่า “พวกเจ้าอย่าหวังว่าเขาจะเลี้ยงดูตอนแก่เฒ่าเลยตั้งสติหน่อย คนที่จะเลี้ยงดูพวกเจ้าตอนแก่เฒ่ามีแต่ลูกสาวกับหลานสาวเท่านั้นแหละ!”

        หวังให้ผีพนันเลี้ยงดูตัวเองถูกล่อถีบจนสมองกลับหรือไร